Slavernij in praktijk en theorie

Volgens Quobna Ottoban Cugoano moest slavernij in zijn periode meteen worden afgeschaft. De schrijver van het boek Thoughts and Sentiments on the Evil and Wicked Traffic of the Slavery and Commerce of the Human Species, uitgebracht in 1787, probeerde in zijn enige werk de koning van Engeland te overtuigen om de institutie van slavernij in zijn geheel af te schaffen. Hij was niet voor een geleidelijke afschaffing of het langzamerhand verkrijgen van rechten voor slaven, zoals een deel van de abolitionisten. Cugoano was zelf op jonge leeftijd ontvoerd uit zijn geboorteland Ajumako (hedendaags Ghana) en werd als slaaf aan het werk gezet op een suikerplantage in Grenada. Toen hij zijn werk schreef in 1787 was er vijftien jaar eerder, in 1772, al een befaamde abolitionistische rechtzaak geweest waarbij het gerechtshof van Engeland uiteindelijk bepaalde dat slavernij niet kon worden ondersteund in de Engelse grondwet — en in principe hier dus niet in paste. Toch duurde het tot 1833 voor er een officiële afschaffing van slavernij plaatsvond in de Slavery Abolition Act. En zelfs toen kwam slavernij in praktijk nog veel voor door gebied dat viel onder Engels gezag — om nog maar niet te spreken van de slavernij in Amerika, die zelfs leidde tot de beroemde Amerikaanse burgeroorlog in het midden van de 19e eeuw. En zelfs vandaag de dag is er sprake van mensenhandel en slavernij. De enige landen op de hele wereld waar hier geen meldingen van zijn, zijn IJsland en Groenland.

Het probleem is dat theorie en praktijk dikwijls uit elkaar lopen; in theorie was slavernij in 1787, zo bleek al sinds 1772, niet verenigbaar met de Engelse grondwet en daarmee in feite illegaal. Toch was slavernij toen op één van haar hoogtepunten. Zelfs nu is slavernij een enorm fenomeen, ook al is er geen land meer dat slavernij legaal stelt. Praktijk en theorie zijn met betrekking tot maatschappelijke problemen vaak gescheiden werelden, en hier zou iets aan gedaan moeten worden.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.