De schaterlachende premier

Over Mark Rutte

Als je op Google Afbeeldingen ‘Mark Rutte’ opzoekt, krijg je direct heel veel foto’s van hem terwijl hij lacht. Hij staat immers bekend om zijn extravagante lach, naast het feit dat hij ook al zo’n zeven jaar onze minister president is. Mark Rutte wordt vaak gekarakteriseerd als de man die altijd lacht, en dat klopt ook, want in bijna al zijn interviews voor de camera zie je hem lachen.

Lachen is een positieve eigenschap dat altijd een goede sfeer creëert. In het geval van Mark Rutte is dat vast ook zo, maar politiek gezien heeft lachen slechts een slechte betekenis. De hedendaagse vorming van de Tweede Kamer is niet meer afhankelijk van de verschillende klassen, maar van polulariteit. Dat is zeker het geval bij de VVD, waarvan veel kiezers ook zomaar op de PVV zouden kunnen stemmen. In de aanloop naar de verkiezingen van 15 maart 2017 heeft Rutte een strategie gekozen waarbij hij de PVV volledig uitsluit bij de onderhandelingtafel voor een formatie. Hierbij hoopte hij deze groep zwevende kiezers zoveel mogelijk zijn kant op te trekken omdat er geen kans was dat de VVD en de PVV samen zouden regeren, en de VVD de beste uitgangspositiehad om te slagen, omdat ze al sinds 2010 regeren met Rutte als premier. Daarnaast was kabinet Rutte I mét de PVV gevallen, en werd Wilders aangewezen als zondebok. Tijdens de verkiezingen die volgden, in 2012, werd de VVD groter en de PVV verloor juist zetels. Kabinet Rutte II ontstond, waarin de VVD regeerde samen met de PvdA. Dit kabinet bleef wél zijn volledige periode in stand. Rutte had de wind ook in de rug, aangezien er voor dit kabinet maar één groot doel was, en dat was om Nederland uit de crisis te helpen. Hiervoor werd héél véél bezuinigd, waardoor de verhogingen van sociale uitgaven waar de PvdA voor staat grootendeels niet gerealiseerd konden worden.

In de aanloop van de verkiezingen van 2017 had Rutte al een enorme voorsprong, ondanks dat de peilingen andere conclusies trokken. De verwijzingen naar het vallen van kabinet Rutte I en de ervaring die hij heeft opgedaan als premier leidde ertoe dat veel twijfelaars voor de VVD kozen in plaats van de VVD. Het verkiezingsprogramma van de PVV maakte het er niet beter op: maar één A4'tje! Toch gaf het uitsluiten van de PVV door Rutte de doorslag, want Wilders reageerde woedend. Het is volgens hem een schande voor de democratie wanneer de derde grootste partij van Nederland (inmiddels de tweede grootste partij) volledig wordt uitgesloten. En dan… En dan komt de reactie van Rutte: hij lacht het weg, alsof het belachelijk is dat Wilders recht zou hebben om deel te nemen aan formatieonderhandelingen. Dit typeert Rutte, maar het is ook onderdeel van zijn strategie, waarbij hij de populistische Wilders wegveegt met zijn eigen soort populisme: lachen. Het is slim, want niet iedereen laat zich nog verleiden door een schreeuwlelijk die telkens hetzelfde speecht, net zo lang tot de opvattingen echt doordringen bij de mensen. Dat is immers te klassiek, want door sociale media worden ideeën veel makkelijker uitgewisseld waardoor de massa ideologisch versnippert. Dit leidt ertoe dat mensen veel eerder zullen luisteren naar een man die veel lacht, want die pakt het veel genuanceerder aan. De aanpak van Wilders werkt alleen nog maar in zijn eigen nadeel. Zijn reacties op elk tegenoffensief dat hij heeft gekregen, versterkt dit effect juist en leidt ertoe dat Rutte de populariteitsprijs wint en dus de grootste wordt bij de verkiezingen.

Hij lacht het weg, alsof het belachelijk is dat Wilders recht zou hebben om deel te nemen aan formatieonderhandelingen.

Rutte heeft met de VVD de verkiezingen gewonnen op basis van populariteit, en niet op basis van een inhoudelijk goed verkiezingsprogramma en goed een beleid tijdens de vorige kabinetsperiode. Een goed beleid was er namelijk niet, ondanks het feit dat we goed de crisis uit zijn gekomen. Sterker nog; er is misschien wel té veel bezuinigd. De opofferingskosten waren namelijk groot, tegen de werkelijke wil van de Partij van de Arbeid in, die in feite machteloos stonden en daarop keihard afgestraft zijn door een verlies van 29 zetels tijdens de verkiezingen van maart 2017.

In het regeerakkoord van het kabinet Rutte II stond dat de coalitie het optimisme onder de Nederlandse bevolking wilde versterken. Hierbij moesten alle kabinetsleden naar buiten toe optreden als positiefo’s, met Rutte als het grote hoofd hiervan. Rutte benadrukte keer op keer dat hij op politiek, economisch en sociaal vlak geen enkele zorgen heeft, terwijl hij daarbij nog even lachte. Was dit echt zijn plan om het optimisme te versterken, want dan heeft het alleen maar averechts gewerkt. De zorgen waren namelijk in de aanloop naar de verkiezingen groter dan ooit: migratie, gasboringen in Groningen, de EU en de euro, terreur en het belangrijkste: de Nederlandse identiteit. Dit zijn zomaar wat voorbeelden waarvan de problemen die hierbij spelen lachend de kop in zijn gedrukt door Mark Rutte en zijn kabinet in plaats van dat ze zijn aangepakt. Rutte weigert zelfs vaak om antwoord te geven op de vragen van de media. Zo lult hij zich vaak onder lastige vragen uit met onvolledige zinnen of benadrukt hij dat het interview over een heel ander onderwerp zou gaan, en dat doet hij uiteraard lachend.

Hier blijft het niet bij: in de Tweede Kamer weet Rutte ook veel woede te wekken. Tijdens het terreurdebat op 27 juni 2017 stelde SP-kamerlid Ronald van Raak een vraag over Arabische salafistische organistaties in Nederland, die een bedreiging kunnen vormen voor onze samenleving. Rutte verwees deze vraag voor naar vicepremier en minster van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Lodewijk Asscher, tot woede van Van Raak. Rutte benadrukte vervolgens dat hij het duizend procent eens zal zijn met het antwoord van Asscher. Een eigen verklaring heeft hij niet, terwijl dit een debat, wat betekent dat Rutte als minister president zijn proffesionaliteit zou moeten laten zien en mee zou moeten debatteren. Van Raak wijst de voorzitter van de Kaner hier op, en voegt daaraan toe dat Rutte zomaar verdwijnt achter de spreekstoel. ‘’Ik liet mijn telefoontje vallen,’’ reageert Rutte meteen op lollige wijze. ‘’Dan moet de premier niet met zijn telefoontje kloten’’ zegt de woedende Van Raak direct terug. ‘’Daarna begint hij te lachen en weigert hij mijn vragen te beantwoorden.’’

Schijtlolligheid en gelach zijn inmiddels de bekende verschijnselen van Mark Rutte zodra iemand – zowel uit de politiek als uit de media – de aanval op hem opent, alsof alles en iedereen belachelijk is. De realiteit is voor hem een obscuur verschijnsel waarin de problematiek volledig wordt genegeerd. De beloftes die Rutte heeft gemaakt zijn nagenoeg niet nagekomen; er kwam niet meer politie, de werkende Nederlanders kregen geen extra 1000 euro en er ging tóch geld naar Griekenland.

Dat laatste is ook een dingetje, want Rutte voert een duidelijk preferentiebeleid waarbij de Europese Unie voorrang krijgt in plaats van Nederland. We zijn de grootste gemiddelde netto betaler per hoofd van de bevolking van alle landen in de Europese Unie. Dat geld wordt vervolgens uitgekeerd in landen als Polen, Roemenië en natuurlijk Griekenland. Dát is het geld dat uitgekeerd had moeten worden aan elke werkende Nederlander, zoals Rutte had beloofd. Natuurlijk is het niet het grootste probleem dat elke werkende Nederlander geen 1000 euro krijgt, ondanks dat er zeker mensen zijn die dit geld hard nodig hebben, maar het tekent wel het beleid van Rutte, waarbij de confederale Unie – onder andere met Ruttes beste vriendin Angela Merkel – in stand word gehouden waarbij onthullingen van de realiteit zoveel mogelijk de kop in worden gedrukt om de samenleving onder de duim te houden, wat makkelijker gaat wanneer de samenleving door multiculturalisme individualiseert.

We worden dus niet alleen serieus genomen, maar we zijn dus ook voorgelogen door onze eigen minister president. Steeds meer mensen zie je aangeven dat ze geen VVD meer stemmen en onder andere voor PVV, VNL, CDA of FvD kiezen, dus een begin is er al. De Partij van de Arbeid is al onderuitgegaan wegens falend beleid, maar zodra ook op rechts het realisme te boven komt zal de VVD nog harder instorten en volledig terecht afgerekend worden op wanbeleid. Die altijd vrolijke lachende Rutte is niet premier-waardig. Helaas lijkt hij toch weer een termijn als minister-president aan te gaan, mits de formatie slaagt. Potentiële nieuwe verkiezingen kunnen de doorslag geven en de VVD laten afstraffen, en zo laten blijken dat Mark Rutte premier onwaardig was.

Show your support

Clapping shows how much you appreciated TJEERD’s story.