Einzelgänger light

Het is een sombere zomeravond. De wolken die sinds het opkomen van de zon boven Moeder Aarde zweven, zijn nog steeds niet verdwenen. Ik loop door de straten van Tilburg, de fijne regendruppels raken mijn gezicht. Een enkele druppel blijft als een kristal aan mijn wimpers hangen. De echte zomer van 2016 laat nog even op zich wachten.

Het is donker buiten. De heldere sterren zitten verscholen achter een dik wolkendeken. Mijn schoenzolen glijden, door een laagje water, over de stoeptegels. De gevels van de gesloten winkeltjes schieten aan mij voor bij. Bij sommigen blijf ik even stil staan om naar binnen te gluren. Met mijn capuchon op en donkere kleding en zoekende blik heb ik meer weg van een ordinaire inbreker dan van een voetganger die geniet van de stille, afgelegen straten.

Ik loop alleen, ik vind het heerlijk om alleen te lopen. De fluwelen stilte die je kan horen. Op straat kun je zo heerlijk anoniem zijn. Je hoeft met niemand een verplicht gesprek te voeren, je hoeft niemand in de ogen aan te kijken, niemand hoeft te zien hoe jij je voelt op dat moment, ook al heeft iedere wandelaar zijn eigen verhaal van de dag.

Ondertussen gaat de muziek die door mijn koptelefoon klinkt een tandje harder. Ik wil me mee laten slepen op de baslijnen, op de vocalen, op het ritme. Me mee laten slepen naar een wereld waar ik alleen kan zijn, waar niemand ‘last’ van mij heeft. Naar een boksring waar mijn onzekere ik kan sparren met mijn zelfverzekerde ik. Het is een gevecht dat al zo vaak geweest is. Soms wint de onzekere ik en deelt hij rake klappen uit aan de zelfverzekerde Tjeerd. Dan wordt het zwart voor zijn ogen en slaat hij met alle kracht die hij heeft zonder erbij na te denken. Gelukkig weet ik dat de zelfverzekerde ik een stuk slimmer en handiger is en dat hij uiteindelijk weer op zal staan als hij bijna K.O. geslagen is.

Ik weet ook dat ik die gevechten nodig heb. Dat die zelfverzekerde ik af en toe bewusteloos in de touwen moet liggen om daarna weer sterker op te staan. Af en toe is het natuurlijk vervelend om zo neergeslagen te liggen, om zo’n vervelend gevoel te hebben. Aan de andere kant ga je de kleine dingen in het leven meer waarderen, om die onzekere Tjeerd te kunnen waarderen.

Het begint harder te regenen. De fijne neerslag heeft plaatsgemaakt voor dikke regendruppels die op mijn voorhoofd uit elkaar spatten. Ik draai me om om naar huis te gaan en op bed te liggen. Mijn looppas verandert in een draf en met grote stappen raken mijn voeten de stenen. Ik loop alleen, omdat ik het heerlijk vind om alleen te kunnen zijn. Het is gewoon fijn dat je een beetje met jezelf overhoop kunt liggen, maar er moet wel een maat op staan. Het is vaak genoeg voorgekomen dat het fijn alleen zijn veranderde in een gevangen eenzaamheid.

Het fijne is dat die zelfverzekerde Tjeerd dat nu ook weet. Die weet dat hij het niet alleen kan, hoe graag hij het ook alleen zou willen doen. Wat dat betreft ben ik geen echte einzelgänger, ook al was ik goed op weg om dat wel te worden. Ik ben slechts een einzelgänger light, die het heerlijk vind om alleen te zijn, maar die het heerlijker vind als er mensen zijn.