Even geen timetable

Vandaag is het een zaterdag van september 2016. Het festivalseizoen loopt helaas aan zijn einde, we verzuipen in de containerladingen waterflesdopjes en knuffelen de muziek die we het afgelopen jaar gehoord hebben. Er is slechts één festival dat overblijft, helemaal aan het einde. Het is een festival die voor mij een thuiswedstrijd spelen in de stad die voor mij een beetje ‘mijn stadje’ is geworden: Tilburg.

Uiteraard gaan hier de nodige voorbereidingen aan vooraf. Appjes vliegen op het laatste moment over en weer. Die ene die altijd te laat is is te laat, er wordt gesteggeld over het tijdstip van vertrek en de laatste drupjes bier worden uit de flesjes in de keel gegoten. Eindelijk zijn we dan klaar voor vertrek, terwijl de timetable van het festival bemand de screensaver zodat we onze favoriete artiesten niet zullen missen.

Van één stage missen we deze houvast. Er staan geen tijden bij en de paniek begint toe te slaan. Hoe weten we dan wanneer we er moeten zijn om die ene DJ een knallende set af te horen leveren? De vraagtekens kun je boven onze hoofden zien, de dilemma’s suizen door de hersenkamer. We missen de richtlijnen van dit podium, al is het diep verscholen tussen de bomen.

Ik zal je vertellen, ik heb de meeste tijd bij die stage gestaan.

Sommige artiesten waarvoor ik een kaartje heb gehaald heb ik niet eens gezien of ik heb slechts een vluchtige glimp van opgevangen. Het voelde bevrijdend om niet vastgeklampt te zitten aan een urenlijstje, aan een timetable waar de namen van de allergrootsten der aarden prijken. Ik heb mij laten omgeven door het verrassingselement die muziek kan hebben. Het voelde haast als een verlossing, als een eye-opener.

Werkt het niet zo? Dat juist de verrassingselementen je levensverhaal nieuw elan geven? Dat je de uitgestippelde route in je hoofd maar niet rond krijgt en een afslag mist? Ik ben op dit onderwerp gekomen door iets wat er twee dagen geleden gebeurde. Het is 17 februari 2017, vijf jaar na dé bewuste dag. Het gebeuren is aan het begin van de dag even door mijn hoofd geschoten, maar al snel verplaatst de aandacht van mijn hersenen zich naar het ontbijt.

Tot ik in de loop van de middag op mijn bed neer plof. Ik open Facebook en scroll door de tijdlijn, zie wat vergeten Valentijnskiekjes, verlovingsringen en rammelaars de revue passeren. Ineens schiet het door mij door dat ik pas een jaar verder ben dan vijf jaar geleden. Toen stonden de beruchte eindexamens op de deurmat en zou ik naar de zomer van mijn uitlaatklep mijn beroep gaan maken, journalistiek it is.

Het is een uitgestippelde route. Plannen voor een tweede boek lagen al op mijn bureau en in mijn hoofd ben ik het manuscript al aan het schrijven. Het loopt even anders. De timetable verdwijnt als sneeuw voor de zon en het ene naar het andere ongelukkige moment overvalt me. Weg uitgestippelde en weg timetable.

Maar is dat zo erg? Tuurlijk. de leeftijd 23 staat op de deurmat. Sommigen van mijn basisschool hebben trouwplannen, hebben een 40-urige werkweek en staan over twee jaar luiers te verwisselen. ‘Volgens het boekje’, zullen er een aantal zeggen. En waar sta ik dan? Loop ik niet achter? Kan ik dit nog inhalen? Het zijn de vragen die ik stel terwijl ik op bed zit, vragen die me er toe hebben gezet om op 17 februari 2017 een verhaaltje te schrijven.

De reacties zijn overdonderend. Hoe een hersenspinsel van een soms instabiel, krakend persoon zoveel los kan maken. Het raakt me dat een struikelblok van mij tot dit heeft geleid, tot een verrassingselement waar ik niet op gerekend heb. Het is een fijne streling van de hartkamers die me raakt, die me hoop en inspiratie geven. Maar het fijnste vind ik dat ik mag inspireren, dat ik mijn verhaal mag doen. Dat ik de cursus op mezelf uit mag dragen en mag laten zien wat het me gebracht heeft. Dus, iedereen, dank voor het verrassingselement zonder timetable.