Negativitijdsperk

‘Is het glas halfvol of halfleeg?’

Deze vraag , verpakt in ragfijne pixels, brandt voor mijn ogen. Voor mij is het glas halfleeg en voor jou? Het is het verschil tussen een pessimist en een optimist, het tegenover elkaar staan van de jarenlange strijd tussen positief en negatief.

Het is een strijd die zich afspeelt in mijn bovenkamer. Drink ik het glas leeg of stoot ik het met mijn beperkte motoriek om of pak ik het glas en loop ik naar de kraan om hem volledig te vullen. Het is de vraag of ik de zonnestralen van de dag ga zien of het regenbuitje rond het middaguur.

Geloof me als ik zeg dat ik een positief en vrolijk persoon wil zijn. Maar er zit een verschil tussen willen en kunnen en dat is frustrerend. Niet alleen voor mij, ook voor mijn directe omgeving. Zij willen liever een persoon die het spectrum aan kleuren fel en helder ziet, maar heel vaak zie ik doffe, vage strepen.

Het is hoe mijn brein werkt, soms gestompt en geslagen met onbegrip. Het is hoe mijn gevoel soms ineengekrompen in een foetushouding ligt. Bang en angstig om naar buiten te gaan, af en toe zelfs letterlijk. Bang om risico te nemen, bang om uit die ‘comfortzone’ te stappen, hoe oncomfortabel die ook mag zijn. Op een gegeven moment gaat negativiteit comfortabel voelen, omdat het iets is waaraan je gewend bent. Omdat het iets is waarbij je geen risico hoeft te nemen als je de hele dag met je hoofd onder een kussen ligt.

Mijn laatste échte periode van aaneengesloten dagen en weken gelukkig zijn is te lang geleden. Dat vertel ik niet omdat ik me zielig voel of iets dergelijks. Integendeel. Het enige wat ik wil zeggen is dat ‘gelukkig zijn’ een kostbaar goed is waar je je aan mag vast klampen. Voel ik me dan nooit gelukkig? Natuurlijk wel, jij en ik horen bij het schamele percentage van de wereldbevolking die in luxe op mogen staan.

Alleen ik ben mezelf zo vaak niet. De ‘echte’ Tjeerd hebben veel mensen op dit moment nog niet gezien. Of je moet erbij geweest zijn, die periode voor 17 februari 2012, dat was wie ik echt kan zijn. Ik heb bewust echte tussen haakjes gezegd, omdat die negatieve aura rondom mijn ik-persoontje ook is wie ik ben, maar het script van die rol wil ik een stuk minder spelen.

Over anderhalve maand ben ik vijf jaar Tilburger, als ik terug kijk op dit jubileum zie ik donkere kleuren en zwarte gaten. De achtergrondmuziek komt van een LP die krassen heeft gekregen door de kat van de buren en een stanleymes van ondergetekende. Maar buiten dat zie ik felle silhouetten rondlopen, de één dichtbij, de ander wat verder weg. Silhouetten die vol energie zijn. Ze komen op me af, zij zien wat er achter mijn rug te zien is en reiken mij de hand. Aarzelend steek ik mijn hand uit en draai me om zodra de silhouetten mij passeren en dan zie ik het: Een leeg blanco veld wat ik samen met de silhouetten kleur mag gaan geven. Het is tijd voor een nieuwe periode, een nieuw tijdsperk en zeg gedag tegen het oude, het negativitijdsperk.