Omdat je het waard bent

Het is een doodnormale dag, een normale dag waarop mensen naar school gaan, zwetend in de trein staan tijdens de spitsuren en klagen over het weer. De temperatuur is aangenaam, maar het is weer typisch Nederlands om er een extra dik wolkendeken bij te bestellen, waardoor het al snel ‘plakt’. Ik zit op de grote bruine stoel in mijn kamer, een stuk meubilair wat ik eigenlijk niet zo vaak gebruik, mijn bed of bank zijn meestal de thuisbasis voor het werken aan school, het schrijven van een verhaaltje en doelloos rond te zwerven op de sociale media. Om me heen ligt mijn halve garderobe verspreid vanwege de vele kledingstransformaties die gedaan zijn.

Na een paar uur aan de studie te hebben gezeten gun ik mezelf een beetje rust, een beetje ontspanning. Het tabblad ‘Facebook’ wordt aangeklikt om te checken of ik niks gemist heb. Ik klik erop uit ‘onstpanning’, maar het is de drang die de maatschappij me oplegt, we zijn ontzettend bang om een keer iets niet mee te krijgen, om een keer niet actief deel te kunnen nemen aan een gesprek. Het is de grote angst, the Fear Of Missing Out. Toch ben ik blij dat ik deze keer op het tabblad geklikt heb.

Terwijl ik door de tijdlijn scroll, flauwe humor voorbij zie komen en een release van een producer valt mijn oog op een post. Het is een iets langere post dan ‘gemiddeld’ inclusief met foto’s. Het is een post van iemand die ik niet eens heel goed ken, maar ooit een paar keer tegen ben gekomen en die aanwezigheid wel kon waarderen, die personen zitten ook in je vriendenlijst. In ieder geval, de essentie van de post komt er op neer dat zij zich ontdaan heeft van een ‘ideaalbeeld’ door haar hoofd kaal te scheren. Buiten dat het ideaal is nu het warmer wordt, druist het volledig in tegen de schoonheidsidealen die we voor onszelf gecreëerd hebben. Je haar moet volume hebben, de perfecte krul of juist het haar om een perfecte ‘L’Orealswoosh’ te kunnen doen. Maar nee, zij durft het aan om voor zichzelf te zijn, hoe de rest van de wereld daar ook tegenaan kijkt. Zij voelt zich fijn bij die keuze, wie zijn wij dan om daar een beoordeling over te geven?

Het is een standpunt waar ik de laatste jaren steeds meer achter ben gaan staan. Ik ben altijd overtuigd geweest van het feit dat iedereen zijn eigen waarde heeft. Ik heb er een jaar of vijf geleden al een keer over geschreven, in de periode dat ik mijn verhaaltjesbundel aan de wereld zou laten zien. Nu is het vijf jaar later en is die visie alleen maar sterker geworden. Het heeft me daarom ook verbaasd dat ik er recentelijk niet over geschreven heb.

Weet je wat het is, ik heb me écht waardeloos gevoeld in die tussentijd, het is een tijdje gitzwart geweest waarin ik me echt een piece of shit heb gevoeld, waarin ik de waarde van het leven en vooral die van mezelf niet op waarde kon schatten.

Ik heb een tunnelvisie gehad, maar kon ondanks dat niet het licht aan het einde zien.

Misschien komt het juist daardoor, door . Iedereen, en daar ben ik heilig van overtuigd, heeft zijn waarde. Ongeacht wat de etniciteit, geslachtsvoorkeur of politieke voorkeur is. Ongeacht wat de zwaktes zijn, de fysieke en mentale beperkingen die iedereen heeft. Het is toch, als je er rationeel over na gaat denken, te gek voor woorden dat ‘Internetgekkies’ bij wijze van spreke zo in de Nieuwe van Dale kan. Puur omdat het mensen zijn die afwijken van de standaard is het een reden om ze uit te lachen? Niet dat ik mezelf nu heilig verklaar, absoluut niet, ik kan net zo hard meelachen als ieder ander. Alleen ik realiseer me steeds meer dat ik ook die persoon had kunnen zijn in een ander leven, ik had ook een Willem Holleeder of een ‘Henk & Ingrid op de Kamasutrabeurs’ kunnen zijn.

Ik schrijf dit omdat iedereen de persoon wordt door omstandigheden, door een vader of moeder die zijn handjes niet thuis kan houden, door het wegvallen van een cruciaal persoon, door pesterijen. Maakt dat je minder? Moeten we daar een veroordeling of beoordeling voor hebben? Moeten we daar überhaupt een mening over hebben?

Ik denk het niet, sterker nog, ik weet zeker dat het niet nodig is. Wat heb je eraan om iemand te ‘keuren’- naast de Tindervleeskeuring- op datgene wat hij of zij doet of hoe diegene eruit ziet? Word je daar structureel beter van? Voel je je beter als je iemand laag kwalificeert aan de hand van de maatstaven die wij ons eigen gemaakt hebben?

Laten we iedereen in zijn waarde laten, in zijn of haar kwetsbaarheid, in de pijn en moeite, in het verdriet wat je als mens kunt hebben. Ik stel voor om de slogans, de lijfspreuken van alle landen te herschrijven. ‘Je maintendrai’ (Ik zal handhaven) is voor ons kleine landje historisch achterhaald. Het Franse ‘Liberté, Egalité, Fraternité’ komt nog het meest in de buurt van de universele lijfspreuk die ik voorstel. Daarbij moet ik helaas een commercieel cosmeticabedrijf gebruiken als slogan. De ‘swoosh’ zal ik achterwege laten, maar toch wil ik meegeven dat je moet doen waar je je goed bij voelt, wat fijn voelt. De idealen waar je je angstvallig aan vast houdt maken je niet mooier, het maakt je mooier als jij jezelf bent..

Omdat je het waard bent!