Zet er een punt achter.

Het is een warme dinsdagmiddag, de zon staat hoog boven Tilburg. Hoewel de temperatuur aangenaam is zijn de plukjes wolken een kleine smet op het weer. Ik kijk door de openstaande ramen naar buiten, naast me ligt een opengeslagen boek. Het is een boek waar het stof de kaft van het boek overneemt, het is een boek dat ik niet zo vaak lees.

Het is het boek waarin ik zelf de hoofdpersoon ben, het is het boek wat door veel auteurs wordt geschreven. Auteurs die mij kennen, die mij hebben meegemaakt, die herinneringen met mij gemaakt hebben. Schrijvers die de eerste bladzijde hebben geschreven, schrijvers die weg zijn gegaan en terug gekeerd, schrijvers die weg zijn gegaan om nooit meer terug te keren.

Het is mijn levensverhaal, inclusief illustraties. Af en toe blader ik het door, kom ik een gebeurtenis tegen die uit mijn geheugen verdwenen leek te zijn. Soms hou ik een bladzijde langer vast, om weer meegesleept te worden naar dat moment. Mijn fantasierijke bovenkamer neemt me mee naar de omgeving, mijn neusvleugels omarmen de geur van dat moment, mijn trommelvliezen vangen de geluiden.

Ik blader verder, ik zie bladzijdes met uitgelopen inkt, zie bladzijdes die volledig in het rood geschreven zijn. Hier en daar vind ik een gitzwarte bladzijde waar niks op geschreven is. Ik lees verder, ik zie de onbevangen tiener met zijn hutkoffer in de trein naar Tilburg. Ik zie het avontuur met de uitgeverij dat uit zou lopen in een deceptie. Het zijn verhalen waar ooit een zin begonnen is, maar waar geen punt achter gezet is.

Het is de tol die ik het afgelopen jaar ‘betaald’ heb. Ik ben te ambitieus geweest, de regels waar nog geen punt achter heeft gestaan heb ik niet gelezen, niet onder ogen durven komen. Ik heb er te weinig rekening mee gehouden in wat voor achtbaan ik heb gezeten. Te weinig bij stil gestaan wat de keerzijde van het opnieuw beginnen aan een studie is geweest.

Dat is iets wat ik de afgelopen maanden mee heb mogen maken, ik ben erachter gekomen dat dingen die je meemaakt je onbewust meeneemt met de voetstappen die je achter laat. Al wil je nog zo hardnekkig denken of hopen dat er een punt achter staat, dat dat hoofdstuk afgesloten is.

Het is een complete misvatting, openstaande alinea’s neem je altijd mee. Als je het nog niet helemaal een plekje hebt gegeven kan het terugkomen als een sluipschutter. Je hebt er niet direct last van, maar door bepaalde stimuli kan het ineens weer recht in de roos zijn. Het is een onverwerkt gegeven die nog in je bovenkamer rond sluipt. Dat is iets wat ik pas laat heb gezien. Ik heb me de afgelopen maanden meerdere keren afgevraagd of ik niet te vroeg begonnen ben met studeren, maar dat is een vraag die ik volgend jaar ook zou kunnen stellen. Zolang er open regels zouden zijn geweest zou ik het lastig hebben gehad.

Een tijdje terug heb ik besloten de regels af te maken, om het een plekje te geven, om het boek met een gerust hart dicht te kunnen slaan. Ik heb geprobeerd de open eindes te zoeken, waarbij bij sommige verhalen een vraagteken achter een zin stond. Toen ik dat zo las heb ik besloten: ‘Ik zet er een punt achter…

en begin een nieuwe alinea.’