Hoop op een betere toekomst

Mijn vader reist al jaren naar Oekraïne op en neer voor zijn ‘project’. Een tijdje terug vroeg hij mij of ik misschien met hem mee wilde gaan om de persoonlijke verhalen van daar vast te leggen op beeld. Ik hoeft niet lang na te denken en zei ja! Eerlijk gezegd wist ik toen nog weinig van ‘het project.’

Door zijn voormalige werk bij een organisatie die zich inzet voor mensen met handicap, is mijn vader met een project begonnen in Oekraïne. Het project kortgezegd: de situatie van gehandicapte kinderen in Oekraïne beter maken. Want de situatie daar is slecht, slechter dan ik had verwacht.

Stel je voor. Je bent getrouwd, hebt een klein appartementje en er is een kind op komst. Bij de geboorte blijkt het kind anders te zijn dan andere kinderen. Het blijkt gehandicapt te zijn. Voor elke ouder een bijzonder moeilijke situatie. In Oekraïne is de situatie helaas nog slechter. Vaak als blijkt dat een kind gehandicapt is, houdt de vader het voor gezien, vanuit schaamte, vanuit de gedachte er niet voor te kunnen zorgen.

Eenzaam blijft de moeder met het kind achter. Welke opties heeft ze? Hulp krijgt ze niet en acceptatie voor een gehandicapt kind is er nauwelijks. Ze kan er voor kiezen om haar kind naar een internaat te brengen. Je geeft als het ware je kind weg aan een plek waar geen toekomst is. De gehandicapte kinderen op die plekken leven dicht op elkaar en krijgen geen onderwijs. Het is een gruwelijke plek waar deze kinderen blijven en eigenlijk wachten tot hun dood.

Elke ouder die we hebben gesproken huivert als we deze plek noemen. “Ik zou mijn kind nooit naar het internaat brengen, het is de slechtste plek waar ik mijn kind kan brengen.”

Wat me misschien nog wel het meeste raakte was als het ging over de acceptatie. “Als ik met mijn kind over straat loop word ik raar aangekeken. Zodra ik een restaurant ga zitten wil er niemand naast mij zitten.” Je ziet de frustratie en hopeloosheid in de ogen van deze ouders als ze je hierover spreekt. Het is alsof ze geen uitweg zien.

Wasyl is een jongen met het syndroom van Down die werkt in een Theater

Toch is er hoop, hoop op een betere toekomst. Er zijn ondertussen vanuit de ouders verschillende initiatieven om deze kinderen een toekomst te geven. Zo zijn er op verschillende locaties scholen en instellingen opgericht om deze kinderen onderwijs aan te bieden, op hun manier en hun tempo.

Dit is het onderdeel waar onder andere mijn vader probeert te helpen. Met zijn expertise vanuit Nederland probeert hij hen te adviseren en helpen manieren te vinden om dit op te bouwen. Want geld is één ding, maar het op een goede manier vormgeven is misschien nog wel lastiger. Ook vanuit de overheid is de wetgeving aangepast maar in de praktijk blijkt het bestaande systeem toch moeilijk te veranderen.

Er zijn er in de afgelopen jaren al aardig wat projecten gestart en lijkt er langzaamaan iets op gang te komen. Helaas is dit nog niet goed genoeg. Toen we vroegen aan een moeder waar ze in de toekomst het meest bang voor was zei ze met tranen in de ogen: “Als ik er straks niet meer ben, waar moet mijn kind dan heen? Als hij naar het internaat gaat is er geen toekomst voor hem. Dit is mijn allergrootste angst.”

Gehandicapte kinderen krijgen training van experts die vrijwillig deelnemen aan het project

Het raakte me en gaf me een gevoel van machteloosheid. Deze mensen verdienen zoveel beter. De tijd en liefde die de ouders in deze kinderen en de projecten steken is enorm. Zeker als alleenstaande moeder is het zwaar, zij moet naast deze projecten hard werken om het gezin te onderhouden.

Een oplossing voor de acceptatie van de mensen hier is er niet zomaar. Je kan de cultuur niet in één keer veranderen. Wel kan je, en dat hopen we doormiddel van deze reis ook te doen, de mensen in Oekraïne en Nederland bewust maken van wat deze mensen kunnen, dat ze net als andere mensen dromen hebben, liefde kunnen geven en bovenal mee willen en kunnen doen in de samenleving.

De opa van Dennis vertelt vol trots over de prestaties van zijn kleinzoon

Misschien duurt het nog wel jaren voordat deze gehandicapte kinderen door de samenleving worden geaccepteerd. Maar stapje voor stapje wordt er gebouwd aan een betere toekomst. Een toekomst waar deze ouders, helaas, voor nu alleen nog maar over kunnen dromen. Maar de hoop en kracht bij deze ouders raakt me. Het motiveert me om de video’s die deze reis zullen opleveren te verspreiden en door te geven aan anderen. Want deze ouders en vooral deze kinderen verdienen een betere toekomst.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.