In Praise of Slowness “ชีวิตนั้นสั้นเกินกว่าจะเสียเวลาไปกับความเร็ว”

Review หนังสือว่าด้วยความเนิบช้า ในแง่มุมต่างๆ ทั้ง การทำงาน การกินอาหาร การเลี้ยงดูเด็ก การฝึกฝนจิตใจ การแพทย์ แม้กระทั่งการมี Sex !

หนังสือเปิดประเด็นด้วยการบอกเล่าถึงประวัติของกาลเวลา ในสมัยก่อน มนุษย์ยังไม่มีเวลาสากล ทุกคนกำหนดเวลาของตัวเองได้ อยากทำงานแค่ไหน ก็แค่นั้น เหนื่อยก็พัก แต่เมื่อโลกเริ่มหมุนเร็วขึ้นจนถึงยุคปฎิวัติอุตสาหกรรม เกิดการคิดค้นเวลามาตรฐานขึ้น เพื่อให้ทุกๆคนใช้เวลาร่วมกัน จากนั้นไม่นานทั้งโลกก็มีเวลาเพียงแค่เวลาเดียว และไม่นาน เข็มนาฬิกาทั่วโลกก็เริ่มก้าวเดินในความเร็วที่เท่ากัน

ช่วงเวลานี้เอง ที่เราสูญเสียความสามารถในการควบคุมเวลาของตัวเองไป ทุกคนต่างอยู่บนทางด่วน เพื่อไล่ตามเวลาให้ทัน เรามีอาหารฟาสต์ฟู้ด ซึ่งใช้เวลากินไม่ถึง 30 นาที เพื่อรีบวิ่งไปตอกบัตรเข้าทำงานให้ทันเวลา เราให้ลูกเรียนพิเศษเพิ่มเติมนอกหลักสูตร เพราะกลัวจะตามเพื่อนๆไม่ทัน ยัดกิจกรรมมากมายโดยลืมไปว่า เด็กมีความสุขหรือเปล่า ? เรามีเวลาพบหมอเพียงแค่ 5 นาทีเพื่อบอกอาการเจ็บไข้และรับยามา 1 ชุด เรารีบๆอ่านหนังสือให้จบ เพื่อที่จะได้อ่านเล่มถัดไป โดยแทบไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำ

ท่ามกลางกระแสชีวิตแห่งความเร็วสูง ณ มุมต่างๆของโลกได้เกิดกลุ่มเล็กๆ ที่ไม่แยแสต่อความเร็วเหล่านั้น โดยจุดมุ่งหมายคือ ชะลอความเร็วของโลกใบนี้ลง เพื่อให้เราสังเกตุเห็นความสุขและคุณค่าได้มากขึ้น ทำอาหารกินเองและกินช้าลงไป เพื่อรับรู้รสชาติได้มากขึ้น

“ชีวิตนั้นสั้นเกินกว่าจะเสียเวลาไปกับความเร็ว”

เราจะได้เรียนรู้ความหมายของประโยคนี้ผ่านการพลิกหนังสือไปทีละหน้าๆ ได้เห็นกลุ่มคนต่างๆที่ทุ่มกายทุ่มใจ สู่วิถีแห่งความเนิบช้า วิถีแห่งการลดทอน วิถีแห่งการทำน้อยได้มาก โดยหนังสือแบ่งประเด็นใหญ่ๆไว้ 10 บท

  • บทที่ 1 ว่าด้วยการก่อตัวขึ้นของโลกแห่งความเร็ว ทำไมโลกถึงเร็วขึ้น
  • บทที่ 2 ความเนิบช้าที่งดงาม การต่อสู้ระหว่างความเร็วและความเนิบช้า
  • บทที่ 3–10 จะพูดถึงประเด็นต่างๆ เช่น อาหาร , การออกแบบเมือง , การแพทย์ , งาน, ยามว่าง โดยพูดถึงในมุมที่ความเนิบช้าเข้ามามีบทบาท มีแนวคิดน่าสนใจมากมาย ถือเป็น Main Course ของหนังสือเล่มนี้

ประเด็นสำคัญของหนังสือเล่มนี้คือ “หาจังหวะเวลาที่เหมาะสมของแต่ละกิจกรรมให้เจอ” หรือที่เรียกว่า Tempo Guisto ซึ่งจังหวะของแต่ละคนใช่ว่าเท่ากัน ทุกคนมีช่วงเวลาที่เหมาะสมต่างกันไป บางคนอาจมีความสุขที่ได้ทำอะไรอย่างรวดเร็ว บางคนอยากทำอะไรอย่างช้าๆ แต่สิ่งสำคัญคือ

“เราสามารถกำหนดเวลาเหล่านั้นได้ด้วยตัวเองหรือไม่ ?”

จงอย่ารีบเร่งไปกับทุกสิ่ง อย่าใช้ชีวิตราวกับว่า คุณมีเวลาไม่เพียงพอในการทำทุกอย่าง เพราะการทำทุกอย่าง ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์พึงทำได้ดี แต่การคัดกรอง เลือกสรรแต่สิ่งที่เหมาะกับคุณ และทำให้มันดีที่สุด อาจนำพาคุณไปสู่ความสุขอย่างเนิ่นนานได้มากขึ้น

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.