อยากคุยกับตัวเองในยามค่ำคืนในวันที่ความเศร้ากลับมาอีกครั้ง
เขียนจากอารมณ์และความรู้สึกเศร้า วันที่ 1
วันนี้เป็นวันที่เราดีใจมากๆ อีก 1 วัน หลังจากเพื่อนเก่าสมัยมัธยม นัดกันไป meeting ในโอกาสครบรอบ หลายๆปีกว่าที่เราจะเจอกัน ในห้อง ม.6/3 เพราะหวังว่าจะช่วยให้เราคลายอารมณ์เศร้าไปได้บ้าง ออกจากบ้าน 3.10 กว่าจะไปถึงโรงเรียนก็ 3.50 เพราะรถเมล์แม่มไม่มีเลย ไปถึงก็ไปนั่งรอเพื่อนๆ คุยกันซักพัก เราก็ไปนั่งแดกไก่กันต่อที่เดอะมอลล์บางกะปิ

หลังจากไปถึงเราก็เม้ามอยหอยสังข์กันมันส์ระเบิดระเบ้อ หลังจากที่เราไม่ได้เจอะได้เจอกันมานาน เรียกได้ว่าแทบจะหายจากสารบบโลก เลยทีเดียว พอได้มาเจอกันจึงเกิดปรากฎการณ์ เม้าแตกกันเกิดขึ้น ก็สนุกดี ทุกคนเฮฮาสังสรรค์กันสนุกสนาน แลกเปลี่ยนสิ่งที่ตัวเองไปเจอมาในมหาวิทยาลัย ในบางมุมมองที่เราไม่เคยเจอ ไม่เคยเห็น มันยิ่งทำให้เราผูกพันธ์มากยิ่งขึ้น ถึงแม้ว่าเพื่อนจะไม่ครบก็ไม่เป็นไร ขอให้ได้เจอก็พอใจละ
คิดถึงพวกมึงนะ กูคิดถึงตลอด กูอยากจะหาเวลาลงมากรุงเทพมาเจอกับพวกมึงบ่อยๆ แต่ภารกิจเรียน ก็หนักมาก แต่กูก็คิดถึงพวกมึงเสมอ อยากจะรู้ว่าพวกมึงเป็นยังไง สบายดีมั้ย เรียนเป็นยังไงบ้าง แต่ก็เข้าใจกฎของเวลาว่าไม่วันใดวันนึงเราก็ต้องจากกัน ไปทำหน้าที่ ของตัวเองที่เริ่มโตเป็นผู้ใหญ่
บางคนทำงาน..บางคนฝึกงาน..บางคนกำลังสอบ บางคนก็กำลังทำตามความฝันของตัวเองอยู่ ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ดี
ตอนอยู่มหาลัยกูก็สบายดี มีเพื่อนที่ดี พี่ๆน่ารัก มีกลุ่มที่เราช่วยกันเรียน ช่วยกันสอน ช่วยกันเตือนสติ เพื่อนก็น่ารักนะ ก็ขอบคุณที่ยอมเปิดใจรับเราเป็นเพื่อน ถ้าไม่มีเพื่อนเราก็คงเรียนไม่รอด อยู่ไม่ได้ เพื่อนคอยรับฟังตลอด เพื่อนมหาลัยน่ารักเหมือนพวกมึงเลย
พรุ่งนี้ก็กลับมหาลัยแล้ว ตอนแรกก็ซึมนะ คงเป็นอาการของโรคซึมเศร้า แต่พอเราคิดว่า เรากลับไปทำหน้าที่ของเราเองให้ดีที่สุดคือการเรียนหนังสือ แล้วพัฒนาตัวเองให้เป็นคนเก่ง และคนดี ออกมาทำประโยชน์ให้กับสังคม ความเศร้ามันก็กลายมาเป็นความฮึดสู้แทน
และก็ ไม่ติด MSP จบข่าว เอาไว้มีโครงการอื่นๆเราจะเข้าร่วมละกัน 555 (ขำไม่ออกก็จะขำ)
รักตัวเองเยอะๆ
23/7/2017
ท็อป