Parkinson Yasası

Parkinson Yasası ilk olarak Cyril Northcote Parkinson’un Ekonomist dergisinde 1955 yılında basılan hicvi yazısının ilk cümlesi olarak ortaya çıkan şu özdeyiştir:

Bir iş, daima, bitirilmesi için kendisine ayrılan sürenin hepsini kapsayacak şekilde uzar.

Parkinson Kanunu kamu yönetiminde aşırı bürokrasi ve aşırı personel istihdamı dolayısıyla, verimin giderek düşeceğini belirten ilke. Teknolojik ilerleme, kamu yönetiminde personele olan ihtiyaçları azaltmaktadır. Ancak uygulanan istihdam politikalan dolayısıyla çalışanlara yol verilememekte, bunlara yeni görevler bulunmaya çalışılmaktadır. Başka bir deyişle, her yeni bürokratik görev yeni personele ihtiyaç doğurur. Yeni personel alımı ise kırtasiyeciliği artırır, verimi düşürür. Buna Parkinson Kanunu denmektedir.

Türetilmiş Önermeler

Zamanla, bu yasayı takip eden bazı yeni önermeler filizlenmiş ve ilk atıfta bulunulan anlamı bastırmıştır. Örnek olarak, bilgisayarlarla alakalı olarak şu önerme türetilmiştir:

Veri, var olan tüm kaydetme kapasitesini kullanılacak şekilde genişler.

Ve bir bilgisayar programının işlemci kaynaklarını kullanımıyla alakalı bir benzeri kural, Wirth yasasıdır:

Yazılım hızı, donanım hızının artmasından daha hızlı düşer.

Parkinson’a itaf edilmiş ve bazen “Parkinson’un ikinci yasası” olarak adlandırılan, ikinci bir aforizma da şudur:

Harcamalar, geliri dengeleyecek şekilde artar.