ป่ะ ไปเที่ยวเยาวราชกันเถอะ

จะเรียกว่าทริปนี้ไปเยาวราชอย่างเดียวก็ไม่ใช่ เพราะออกเดินทางกันตั้งแต่เช้า
เที่ยวนู่นแวะนี่สารพัด สารเพไปหมด แต่ปลายทางก็คือเยาวราชนั่นเอง

จุดเริ่มต้นของ one day trip ครั้งนี้คือที่บางมด(มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี เผื่อไม่รู้จักชื่อบางมดกัน)นั่นเอง โดยทริปนี้เรามีคนนำทริปแหละ นั่นคือพี่ที่ค่อนข้างสนิทมากๆนั่นเอง เราก็นัดเจอกันตั้งแต่เช้าเลย แล้วค่อยไปขึ้นรถเมล์สาย 6 ถ้าจะเดินทางจากบางมดไปยังบางลำพูนะ ระหว่างอยู่บนรถเมล์ไม่ได้ทำอะไรเลย แม้กระทั่งถ่ายรูปเพราะเรามัวแต่เมารถ 5555 ขำตัวเองลงจากรถมาเดินก็เซแล้ว แต่ฮึบไว้เราต้องอดทน นี่แค่เริ่มต้นเอง

พอลงจากรถเมล์อย่างที่บอกครับ เดินอย่างเซเลย มึนหัวมากๆแต่ก็หยิบกล้องมาถ่ายรูป ถ่ายเล่นไปเรื่อยๆ แต่กลับผิดแผนไปหน่อยเพราะเขาบอกว่าบางลำพูปิดถนนทำให้ต้องลงที่พาหุรัด ไม่รู้ว่าทำไมเช่นกัน เราก็ลงมาเดินเอาแทน TT เซ็งเลย แต่ไม่เป็นไร ระหว่างทางมีอะไรน่าสนใจเยอะมากๆ

ภาพภายในวัดทิพย์วารี

เดินเล่นไปเรื่อยๆก็เจอกับวัดหนึ่งชื่อวัดทิพย์วารี พี่เขาก็พาเราเข้าไปถ่ายรูป จะบอกว่าข้างในสวยมากๆ(ขอบอกก่อนว่าปกติไม่ใช่คนที่เข้าวัดเข้าวาอะไรเท่าไหร่) แต่ด้วยความเมารถทำให้เดินไปได้สักพักต้องมานั่งพักตรงเก้าอี้ที่เขามีไว้ให้สำหรับคนที่มาไหว้ เราก็มองสอดส่องไปเรื่อยๆว่ามีอะไรน่าสนใจ สรุปว่าวัดนี้สวยจริงๆยอมใจสุดๆ

วัดทิพย์วารี
วัดทิพย์วารี

พอกลับออกมาจากวัดแล้วก็เดินเล่นไปเรื่อยๆ นางก็เล่านู่นเล่านี่ให้ฟังว่าแถวนี้เมื่อก่อนเป็นยังไงมายังไง(เล่าเหมือนเป็นบ้านตัวเอง 5555) และก็เจอห้างไนติงเกล เป็นห้างแห่งแรกในไทย และเป็นห้างที่มีอายุยาวนานที่สุด จำได้แค่นั้นที่นางเล่ามาทั้งหมด

ห้างไนติงเกล — ห้างที่มีอายุยาวนานที่สุดในไทย

เดินไปสักพักก็เริ่มหิวกันทั้งคู่ ด้วยความที่เราทั้งสองคนไม่เคยไปแถวนั้น จึงใช้ Wongnai ช่วยหาร้านอร่อยๆแถวนั้นให้ สุดท้ายก็เลือกร้านหมูแดงหมูกรอบมาร้านหนึ่ง อร่อยมากก กินแล้วถูกปาก อยากกลับไปกินอีกถ้าไปแถวนั้น แต่จำชื่อร้านไม่ได้และหาร้านไม่เจอแล้วด้วย เสียใจที่สุด แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวไว้หาร้านอีกครั้งถ้าจะกลับไป มาต่อกันครับ พอกินข้าวเสร็จเราสองคนก็เดินๆกันต่อไปเรื่อยๆ เจอป้าคนนึงนอนหลับบนรถเมล์น่ารักมากๆ เราเลยถ่ายเก็บเอาไว้เพราะน่ารักดี

ป้าแกคงเหนื่อยจริงๆ น่ารักมากๆเลย

เดินเล่นไปเรื่อยๆคุยกันอยู่สองคน มองนกมองไม้ มีความสุขจัง รู้สึกเหมือนได้เปิดโลกใบใหม่เพราะด้วยความที่เราไม่เคยไปแถวนั้นมาก่อน ส่วนนางไปจนจะเป็นบ้านตัวเองอยู่แล้วมั้ง และก็เดินมาจนเจอเสาชิงช้า เย้ดีใจ และเช่นเดิมพี่เขาก็เล่าให้เราฟังเรื่องประวัติแถวนี้ว่าเขาทำพิธีอะไรกันบ้าง เมื่อสมัยก่อนเป็นอย่างไร ประมานนี้ เราก็จำได้ไม่หมดหรอก (อย่าไปบอกพี่เขานะ จริงๆจำอะไรไม่ได้เลย 555) แถวนั้นสบายตา วิวสวยวัดสวย เสียดายที่เทวสถาน โบสถ์พราหมณ์ เขาไม่อนุญาตให้ถ่ายรูปด้านในทำให้ไม่ได้ถ่าย ก็ทำตามกฏของเค้าไม่อยากมีปัญหาอะไรที่หลังเนอะ

เสาชิงช้าสูงมากกกกกกกก

“หิวขนมว่ะ” เราบอกพี่เขาแต่แถวนั้นไม่มีร้านของหวานเลย มีแต่คนที่เขาขายของข้างทางเราก็เดินถ่ายรูปเล่นไป มีป้าคนหนึ่ง เขาเห็นเราถ่ายรูปอยู่ ป้าเขาเอาพัดมาบังหน้าเขา แงง ป้าผมขอโทษครับ ผมไปก็ได้… เราก็เดินต่อไป เจอแล้วว ร้านของหวาน อร่อยมากกก กระหายน้ำพอดี ถือว่าตั้งร้านได้ดีมาก หาร้านไม่ยาก ติดถนนเลย แถวๆเสาชิงช้า เราจำชื่อร้านไม่ได้อีกเช่นเคย วันหลังถ้าไปเที่ยวไหนจะเอาสมุดไปจดชื่อทุกร้านที่ไป แย่จริงๆจำชื่อร้านไม่ได้ ขอโทษทีครับบ

นึกแล้วยังอีกยาวไกล นี่ยังไม่ถึงครึ่งทางที่พี่เขาวางแผนไว้ให้เลย นางก็ถามบ่อยๆว่ายังไหวอยู่มั้ย ไหวสิครับไม่ไหวไม่มาด้วยหรอก ป่ะสู้ เห็นอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยอยู่ข้างหน้าแว็บๆ พอไปถึงอนุเสาวรีย์ นางวิ่งข้ามถนนไปเลยจ้า ไม่มีการเรียกวิ่งไปถ่ายรูปมุมสวยๆคนเดียวโถ่ววว เราก็ได้มาเหมือนกันนน สวยมั้ยล่ะอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยในมุมของเรา

อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย

เดินมาอีกหน่อยก็เจอกันวัดโลหะปราสาท นางก็ชวนเข้าไปข้างในเพราะตอนที่นางมาล่าสุดเห็นบอกว่ากำลังปิดปรับปรุงภายในอยู่เลยไม่ได้เข้าไป ส่วนตอนนี้เขาเปิดให้เข้าแล้ว แต่เราก็เห็นว่ามีบางส่วนที่ปิดอยู่บ้างเหมือนกำลังทาสีใหม่อยู่ ข้างในเงียบสงบมากครับ เหมาะแก่การใช้นั่งสมาธิจริงๆ บันไดชันมากที่นี่ คนที่กลัวความสูงน่าจะหวั่นนิดนึง เพราะขึ้นไปด้านบนสุดแล้วมองลงมา คือสูงจริงๆอ่ะ นึกแล้วขาสั่น

ภายในวัดโลหะปราสาท
ชั้นบนสุดของวัดโลหะปราสาท

หิวอีกแล้วครับ คนอะไรหิวบ่อยจัง 5555 หาร้านต่อเลยหลังจากออกมาจากวัดโลหะปราสาทแล้ว เลือกร้านไปเลือกร้านมา ก็เจอร้านแถวนั้นฮิปๆเต็มเลย อยากกลับไปแถวนั้นอีก ไปนั่งจิบกาแฟ ถ่ายรูปแบบที่เขาทำกันแล้วลงอินสตาแกรมเก๋ๆ

สุดท้ายเรากับพี่เดินไปเรื่อยๆ แล้วเจอกับร้านโรตีร้านหนึ่ง ซึ่งจริงๆแล้วรถเมล์ที่เรานั่งมาลงตอนช่วงเช้าต้องมาลงแถวๆร้านนี้ ตามแผนคือต้องกินร้านนี้ก่อนจะไปที่อื่น แต่ไม่เป็นไร กินตอนนี้ก็ไม่ได้เสียหายอะไร ป่ะเข้าร้านกัน

เราซนครับ อยู่ที่ร้านกินโรตีนิ่งๆไม่ชอบ ยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปเล่นตลอดเวลาจนเหมือนไม่ได้มาเพื่อกิน แถวนี้ฝรั่งหรือชาวต่างชาติเยอะมาก เดินกันจนเหมือนเดินอยู่ต่างประเทศเลยทีเดียว บรรยากาศแถวนั้นก็ใช่เลย เงียบสงบนิดๆ

จบจากร้านนี้ตัดสินใจกันว่าจะไม่แวะไหนแล้ว ถึงแวะก็ไม่มีที่เหลือในกระเพาะแล้ว เรากับพี่ก็ตกลงกันว่าจะมุ่งหน้าไปยังสนามหลวง เราสองคนก็เดินคุย กวนๆกันไปเรื่อยๆ ก็เจอกับกระรอกสองตัววิ่งเล่นกันบนต้นไม้ เพราะมีคนให้อาหารไว้ตรงร่องต้นไม้ ทำให้เรากับพี่หยุดถ่ายรูปกันตรงนั้น คนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็งงว่าเราสองคนทำอะไรกัน ถ่ายรูปต้นไม้เนี่ยนะ 5555 ไม่ใช้ครับ เราถ่ายกระรอกกก นี่มีหลักฐาน

อ่าวกระรอกหายไปตัวนึง

มาถึงแล้วสนามหลวง ตอนมาถึงก็เวลาประมาน 4โมงเย็นกว่าๆพอดี เจอคนกำลังต่อแถวเพื่อรับอาหารกันเยอะมากๆเลย เราก็เดินเล่นแถวๆนั้นรอเวลา 6 โมงเย็น เพื่อที่จะได้ไปหาของกินที่เยาวราชกันต่อ เราก็เดินถ่ายรูปเล่น ถ่ายคน ถ่ายวิว 
เดินไปดูคนเขาต่อแถวเพื่อเข้าไปภายในวัง คนก็เยอะมากเช่นกัน เอารูปมาฝากกันด้วย

อ่าวเดินเล่นตั้งนานพึ่งจะ 5 โมงเอง ยังไงดี เราก็ตกลงกับพี่ งั้นไปท่ามหาราชต่อละกัน ไม่ไกลจากที่นี่พอดี พอไปถึงท่ามหาราช ก็ถ่ายรูปอย่างเดียวเลย คนก็เยอะ ไปตอนพระอาทิตย์กำลังตกดินพอดี เพราะฉะนั้นจะเห็นคนเอากล้องถ่ายรูป เลนส์ดีๆกันไปเยอะมาก ลูกเรานี่กากไปเลยครับ ยอม ช่างกล้องบางคนก็ดูเป็นคนมีอายุแล้ว นับถือในความเก่งจริงๆครับ เค้าแบกกล้องหลายตัวมาก ใหญ่ๆทั้งนั้น เห็นแล้วกลัวเลย

ท่ามหาราช

6 โมงเย็นแล้ว ไปเยาวราชกัน แต่ถ้าจะเดินจากตรงนี้ไปเยาวราชก็คงจะไม่ไหว หิวข้าวแล้ว เหนื่อยมาทั้งวัน นางเลยพาเดินไปขึ้นรถเมล์เพื่อไปยังเยาวราช บนรถเมล์เจอเด็กคนหนึ่งน่ารักมาก หันมาเล่นกับเรากับพี่ตลอดทางเลย เลยขอเก็บรูปน้องเขาไว้เป็นที่ระลึก

ลงรถเมล์ที่หัวลำโพง ครั้งนี้ก็ยังคงเมาอยู่นิดหน่อย แต่ไม่เท่าตอนเช้า เพราะนั่งแค่แปปเดียว ป่ะไปหาของกินกัน เริ่มจากเดินจากสถานีหัวลำโพงเข้าไปที่เยาวราช ลมเย็นๆ คนเยอะพอประมาน มีความสุขจัง ช่วงเวลาแบบนี้ ไม่อยากให้มันผ่านไปเท่าไหร่ เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ได้ แค่สัมผัสได้ว่าอยากอยู่กับมันไปนานๆ

จะให้เล่าถึงร้านอาหารที่เยาวราชก็คงไม่ไหว เพราะเยอะมาก สามารถทำรีวิวออกมาอีกรีวิวได้เลย งั้นขอพูดถึงแค่ร้านที่ไปวันนี้ละกัน ร้านนี้คือร้านข้าวหน้าเป็ด ไปเยาวราชมา 4 รอบ กินร้านนี้ไป 3 รอบติด คือชอบมากจริงๆ เป็ดนุ่มมากจนแทบจะละลายในปากอยู่แล้ว ติดจริงๆ แต่ถ้ากลับไปรอบที่ 5 จะเปลี่ยนเป็นร้านอื่นละ เดี๋ยวไม่ได้ลองร้านอื่นกันพอดี 555

สุดท้ายการเดินทางครั้งนี้มันมีค่ามากจริงๆ ขอบคุณพี่ที่นำเที่ยวทริปนี้นะครับ สนุกมาก ถึงมันจะแค่ one day trip สั้นๆแต่ถือว่าเป็น one day trip ที่มีคุณค่าทางจิตใจมากจริงๆ มีความสุขกับการได้เที่ยว ได้กิน ได้เปิดโลกและก็ได้รู้ว่าว่าในกรุงเทพมันมีอะไรให้ค้นหาอีกมาก อยู่ที่เราว่าเราจะมองเห็นมันมั้ยแค่นั้น และขอบคุณสำหรับทุกคนที่อ่านมาจนจบนะครับ อาจจะมีเขียนผิดบ้าง งงๆบ้างก็ขอโทษด้วยนะครับ แต่เราตั้งใจเขียนมันขึ้นมาจริงๆนะ

สุดท้ายจริงๆแล้ว ถ้าชอบบทความ หรือชอบรูปภาพของเรา ฝากติดตามกันด้วยน้า 
Facebook Page: https://www.facebook.com/aowklongpai/
Instagram: @tu_tumm

แล้วเดี๋ยวจะมาเขียนให้อ่านกันเรื่อยๆนะครับ