Een liefdesverhaal in miljoenmiljard scenes

Dit weekend las ik een #longread over interactieve video in The New Yorker, een tijdschrift dat patent lijkt te hebben op long reads, maar dat terzijde. Het was een intrigrerend verhaal over het softwarebedrijf EKO (tot december 2016 bekend onder de naam Interlude) van Israëli Yoni Bloch, dat experimenteert met de mogelijkheden van interactieve video in allerlei sectoren, maar het liefst de dramatische mogelijkheden exploreert en daarvoor een productie wilde maken met twee jonge filmregisseurs, Daniel Kwan en Daniel Scheinert. Een handvol goede ideeën en 40 miljoen dollar venture capital later is op de site van Eko een van de resultaten van die samenwerking te zien: Possibilia, een liefdesverhaal

Bij interactieve video wordt vaak gedacht aan de mogelijkheid om de uitkomst van het verhaal te kunnen beïnvloeden. Bij Possibilia wilde de Daniels experimenteren met het idee dat je de uitkomst der dingen niet kon veranderen. Een contradictoir idee voor het concept interactieve video. Maar zo is hier het eind van het verhaal voor elke kijker uiteindelijk hetzelfde. De dialogen zijn ook zes minuten lang onveranderbaar. Maar het bijzondere aan de productie is dat het verhaal zélf in tientallen verschillende scenes is opgenomen in hetzelfde ritme, zodanig dat je per seconde kan switchen van decor, sentiment, dramatiek. Daardoor is het heel goed mogelijk dat niemand dezelfde film ziet, er zijn grofweg 3.618.502.788.666.131.106.986. 593.281.521.497.120.414.687.020.801.267.626.233.049.500.247.285.301.248 mogelijke versies te zien, zo berekende een medewerker van EKO. Als dit de toekomst is van video, dan betekent dat dus het einde van de ’gezamenlijke kijkervaring’.

Die gezamenlijke kijkervaring, waarbij we op maandagochtend allemaal bij de koffieautomaat de zondagavond van de publieke omroep bespraken, is natuurlijk ook iets van lang vervlogen tijden, Al heb ik jaren beweerd dat door de komst van sociale media — en dan met name van Twitter — deze gezamenlijke kijkervaring weer helemaal terug was, ondanks uitgesteld kijken via DVR of Uitzending Gemist. Zo had ik de tweets van @MissPointwood over #bzv al uitgebreid voorbij zien komen, en kon me daardoor verheugen op de eerste uitzending van het nieuwe seizoen van Boer Zoekt Vrouw dat ik via Replay TV van Ziggo vandaag bekeek. Als ik Suus a.k.a. Miss Pointwood morgen tegenkom bij de koffieautomaat, heb ik zeker een leuk gesprekje over wat we hebben gezien.

Maar als we dus straks allemaal elke seconde de loop van het verhaal kunnen verleggen, en het aantal mogelijke versies is groter dan het aantal secondes sinds de Big Bang, dan hebben we állemaal áltijd wat anders gezien. Dan is dit echt het begin van het einde van televisie zoals we het nu kennen. Al zullen de grote studio’s gewoon bisocoopfilms blijven maken, zolang er nog mensen in de bioscoop willen zitten met een bak popcorn. Ik vergelijk het met het doorzettingsvermogen van de Shells van deze wereld: in weerwil van een snel veranderende energiemarkt, zullen de olieboeren tot de laatste druppel de reservoirs leegpompen, tot er echt niemand meer op zit te wachten.