Το αύριο ήρθε άλλα μας προσπέρασε

Το ομολογώ. Τις τελευταίες ημέρες έχω εκνευριστεί με το πολιτικό μας σύστημα. Τόσο πολύ που αποφάσισα να καταγράψω αυτά που σκέφτομαι.

Καταρχάς ποτέ μου δεν κατάλαβα τι είναι αριστερός , τι δεξιός κ.α. Αυτό που έπρεπε να μας αποσχολεί είναι πως μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι και πως μπορούμε να λειτουργούμε σε κοινωνικό σύνολο.

Το μόνο που μας νοίαζει ειναι να λέμε οτι φταίει κάποιος άλλος και όχι εμείς. Όλοι ζούσαμε σε ενα κόσμο που η λέξη “βύσμα” ήταν καθημερινότητα και τώρα μας φαντάζει περίεργο και εξωφρενικό που κάποιος μας λέει πως δεν μας εμπιστεύεται.

Οποιος νομίζει οτι το πρόβλημα είναι οι “ξένοι” κάνει λάθος. Εμείς οι ίδιοι δεν εμπιστευόμαστε το ίδιο μας το σύστημα. Και πως να το εμπιστευτούμε όταν τα τελευταία χρόνια ξεκινήσαμε απο το “λεφτά υπάρχουν”, “θα καταργήσω τα μνημόνια” και καταλήξαμε στο “θα τρέχουν να μας δανείσουν”.

Όταν οι πολιτικοί μας και οι τοποθετήσεις τους είναι ασόβαρες λογικό είναι να γινόμαστε στόχος τυχοδιωκτών (βλ. υπουργούς οικονομικών εντος και εκτός).

Πότε θα βγει κάποιος σοβαρά να πει , οτι έχουμε πρόβλημα. Οτι βγάζουμε λιγότερα απο οτι ξοδεύουμε ; Οτι πρέπει να συμμαζευτούμε; Οτι πρέπει να δημιουργήσουμε νέες δομές ;

Έχουμε καθυστερήσει.

Το μόνο που κάνουμε είναι να συνεχίζουμε
το “θα το δούμε απο αύριο”

Σημείωση: Πριν αρχίσει κάνεις να μου λέει οτι το πρόβλημα ειναι παλαιότερο , θα πω εξαρχής οτι συμφωνώ. Κακώς μπήκαμε στη νομισματική ένωση χωρίς σταθερές βάσεις αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι δεν είχαμε το χρόνο να διορθώσουμε τα λάθη του παρελθόντος