Üstümüze basıp geçenlerin özürleriyle yol yaptık,
Kaçamadık istediğimiz ülkelere
Papatyalara hep uzaktan baktık.
Koşamadık çocuk gibi sevdiklerimize doğru
ve tabiki de okşayamadık saçlarını.
Daldığımız noktalar, otobüs camları oldu.
Yollarda yorulmaktan içimiz soldu,
Yorulduk yani,
olay oydu hani.

akmaz kalbin katran alevi
kırdıkça sen her kalbi
evi vardır kalbi olanın
düşün ivedi, yıkma o evi

sızar bak acılar o evden
sızlar sonra
sızlayan çoğalır azar azar
kalmaz takat hiçbir sazda
çalmaz sonra
çalanı bağlamaz
bağlasan durmaz
bu bağlama da…

Bir umut ki; evvâbin hoşnutluğunda
uçar gibi, bulutlara değer gibi.
Uhud dağı ağırlığında,
yakar gibi, suya yazı yazar gibi.

Bir umut ki;
Cuma kuşluğunda,
Enes gibi, Medine’de koşar gibi.
bayram sabahında
kılar gibi…

Solgun renkler, yağmursuz bulutlar, tozlu bir hava
samimiyetsiz akrostişler, ucuz kelimeler, çok sayıda banka
-dan çekilmiş paralar, hesaplar, günahlar
boğuk bir semâ, aşırı nefessiz binalar, apartmanlar
sıkıldık tüm bunlardan. İşte bu iyi.
Diyorsan, gidelim, vakit dar, gel bir yere bambaşka
gelirim ama…

Geceye dipnotlarım var
birkaç derdi de iliştirip
çoğalttığım dipnotlarım,
taptaze korkularım
gelmeyen uykularım
bitmeyen umutlarım var.