Ah.
Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku : 11.08.18
Bir konuşabilsem , ah bir açabilsem ağzımı,
Bütün suskunluklarımı kusacağım sanki.
Suskunluğa sığdırdığım tüm göz yaşlarımı…
Ah bir söyleyebilsem , bir konuşabilsem,
Sönecek belki de göğüs kafesimdeki yangın.
Düştüğüm yerden kalkacağım belki de kimseden yardım almadan.
Bu kimseler canımı çok sıkıyor.
Ağzımı açabilsem hepsine dolu dolu küfredeceğim.
Küfredince geçer mi yüreğimdeki bu ince sızı.
Koskocaman bir yaranın ince sızısı.
Geceleri , ama geceleri sanki daha bi’ acı.
Kim buldu bu acı kelimesini ?
Ağzımı açabilsem ona da küfredeceğim.
Hak eden herkese , hak ettiğinden fazla küfredeceğim , bu kez.
Verdiğimiz değeri bilmediler , ettiğimiz küfrü sahiplensinler.
Bi’ konuşabilsem aslında , küfürden daha fazlasını haykıracağım suratlarına.
Bencilliklerini , cahilliklerini , kabalıklarını , düşüncesizliklerini , aptallıklarını , iğrençliklerini , hepsini bağıracağım.
Bir kez olsun utanmalarını bekleyeceğim.
Ama ah bi’ anlatabilsem.
Ah bi’ anlayacaklarını bilsem.
Bazen bir çıt sesi duyarsın.
