Büyüdüğümü anladım.
“Büyüdüğümü , yetişkinlerin masasında yemek yemeye başladığımda anladım.” Demişti biri. Ne kadar da masumca.
Oysa ben büyüdüğümü göğsümün etrafı acıdan sızlarken anladım, acılardan uyuyamazken. Hasret içerime sığmadığında , yapacak tek şeyim kalem tutmak olduğunu anladığımda anladım.
Ben büyüdüğümü umut etmeyi öğrendiğimde anladım. Güzel günleri , güzel anları , güzel insanları… Güzelin hayalini kurmaya başladığımda anladım büyüdüğümü.
Bir çay alıp gün doğumunu izlerken..
Ya da farkına varmamak için yaşadığın anın , yerin kitaplara gömülürken..
Veya müziği son ses açıp kendini duymamaya çalıştığında..
Büyüdüğümü anladığımda daha bi’ büyüdüm aslında. Büyümek hiç de küçükken hayal ettiğim gibi bir şey değilmiş. Belki de bunu fark ettiğimde büyüdüm. Kestiremiyorum ama yeminlen çok acı öğrendim.
2.0nn?�I�
