Χίψτερ

Ψηλέ μελαχρινέ με το μουστάκι,

Πολύ στεναχωρήθηκα με το χτεσινό σου τηλεφώνημα. Και φυσικά, αφού αυτή η ακτίδα στεναχώριας πέρασε και με άγγιξε, αναρωτήθηκα γιατί σήκωσες το ακουστικό του πολύ χίψτερ τηλεφώνου σου και κάλεσες εμένα αντί να σεβαστείς την απόσταση που σου ζήτησα — ώστε να επέλθει η παγκόσμια ισορροπία και μια πεταλούδα να φτερουγίσει ανέμελη ως της αξίζει κάπου μακριά στην Ιαπωνία.

Σίγουρα θα αναρωτιέσαι γιατί σπαταλώ ενέργεια ώστε να γράφω σ’εσένα αντί να την αφιερώσω σε άλλες πιο πρακτικές, ας τις ονομάσουμε παρέα, δραστηριότητες όπως μία για παράδειγμα που εκτοξεύσαμε παρέα το περασμένο φθινόπωρο και μόνο φυσική ένωση δύο ατόμων υπό συνθήκες απόλυτου ξεγυμνώματος μπορείς να την ονομάσεις. Αν θες να πέσεις μέσα, εννοώ.

Δεν ξέρω τι να σου απαντήσω.

Θα σου πω όμως το εξής, σ’αυτή την πλατφόρμα, μικρέ μου αγαπημένε προφιτερόλ-χίψτερ άντρα. Και θα το εννοώ: Εσύ κι εγώ δε θα μπορούσαμε ποτέ να γίνουμε ζευγάρι, για τον πολύ απλό λόγο ότι τραβάω ένα ζόρι με το χρώμα των μαλλιών σου. Αν τα έβαφες ξανθά ίσως να γινόσουν ο πρώτος άντρας χίψτερ με ξανθιά κόμη. (Why is that, really? Γιατί δεν υπάρχουν ξανθοί στο είδος σου;) Από την άλλη, από εμπειρία, μπορώ να σου εκμυστηρευτώ ότι οι του είδους σου δεν φημίζονται για τις επιδόσεις τους in the sack — αν και εσύ εκεί αποτελείς λαμπρή εξαίρεση. Το ξέρω ότι θα ήθελες να συζητάμε κι άλλα θέματα εκτός απ’αυτό το σχετικώς ταμπού θέμα, αλλά τι να κάνουμε ψηλέ μου με μουστάκι, εκεί θα καταλήγουν αναπόφευκτα οι ηφαιστειακές μας ενώσεις. Αγαπημένε μου.

Χάρηκα, πρέπει να σου πω, και σε λίγο θα σε αφήσω σε ησυχία, όταν μου είπες με πολύ σοβαρό τόνο ότι ψάχνεσαι όχι μόνο με γυναίκες αλλά και με άλλα πλάσματα του ζωικού βασιλείου ή της παγκόσμιας πλάσης. Αλλά τι να το κάνω, ωραίε μου τύπε; Να φυτρώσω έξτρα όργανο στα 30 μου το βρίσκω κομματάκι δύσκολο. Πίστα, που έλεγε κάποιος άλλος αγαπημένος μου (έχω πολλούς, το ξέρω, σ’ενοχλεί, αλλά είναι η απόλυτη αλήθεια)

Πολυλογώ, το ξέρω, και λυπάμαι δια τούτο, αλλά είναι επειδή το τηλεφώνημά σου με αναστάτωσε και ξύπνησε ένα κοιμισμένο άγριο ζώο μέσα μου. Εκεί που καθόμουν με το πρωινό ρόφημα μου (έχω κόψει τον καφέ γλυκό μου εκλαίρ σοκολάτας) και διάβαζα τις ΝΥΤ σαν ορθή δημοσιογράφος, φωτίστηκε η οθόνη του κινητού μου και το σύμπαν μου παράλληλα. Αμέσως σκέφτηκα, ενώ μου μιλούσες με τη βαθιά και ένρινη φωνή σου, τον τελευταίο δίσκο των The National και πιο συγκεκριμένα το τραγούδι “This is the last time”. Μπορεί να γουργουρίζεις τώρα σα γατί από ευχαρίστηση, αλλά και οι δυό μας ξέρουμε ότι το τραγούδι που σου ταιριάζει καλύτερα εμφανίζεται πολύ νωρίτερα στη δισκογραφία των φίλων. Και είναι το “Brainy” — και είσαι εσύ ψηλέ μου. Οσο κι αν εγώ, μέσα στον οργασμό των ημερών και την παγκόσμια συνομωσία επιμένω να το παίζω Τζέην κι εσύ σαν άλλος Ταρζάν να έρχεσαι να με αλώσεις.

Σ’αγαπώ πάντα. Αντίο.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.