Εκεί Πολυτεχνείο

Σε παρατηρώ, μικρό θηλυκό γατί της συμφοράς, που προσγειώθηκες στον καναπέ μας, και σκέφτομαι πόσο γελοίο θα ήταν μια τέτοια μέρα να σου γράφω γράμμα. Σήμερα, 17 Νοέμβρη, που η μέρα προμηνύεται αιματηρή, εγώ να βρίσκομαι στον καναπέ και να σε κοιτάζω να κοιμάσαι, σ’έναν λάγνο ύπνο χωρίς όνειρα, ή μήπως κροκέτες, κι εγώ να ακούω μουσική από την Αργεντινή ή τη Βραζιλία. Πόσο άκαιρη είμαι κι εγώ αφού εσύ κι εγώ δεν είμαστε παρά μια βούλα εδώ στο 20ό διαμέρισμα του Παρισιού, κλειδωμένες μέσα στις νοητές ντουλάπες μας, χωρίς ούτε λίγο να συμμετέχουμε σ’αυτό το γαϊτανάκι των εξελίξεων που θα μας ήθελε κολλημένες στις οθόνες μας, στα τουίτερ μας (θα φτιάξω ένα και για σένα) – αλλά όχι. Αρνείσαι λόγω ιδιοσυγκρασίας, και σ’ακολουθώ πάραυτα. Με τα ροζ τα πατουσάκια σου που ίσως και ν’αλλάξουν χρώμα όταν φύγουν από πάνω σου τα 4 μηνάκια της ύπαρξής σου και έρθουν, άλλες, καλύτερες μέρες για άλλους, ίδιες μέρες για σένα που κοιμάσαι όπως και να χει περίπου 18 ώρες. Σκεφτόμουν χτες αν άραγε έχεις μνήμη. Θα ‘θελα να με ευγνωμονείς που σε έσωσα από τα νύχια του μπόγια, αλλά εσύ αρνείσαι πεισματικά να μου δείξεις πόσο υπέροχα αισθάνεσαι χάρη σε μένα. Αν ήθελα ευγνωμοσύνη, να έπαιρνα σκύλο, θα μου ψιθυρίσεις στο αυτί όταν με παίρνει γλυκά ο ύπνος στον καναπέ.

17 Νοέμβρη, γατάκια. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Γιατί, ξέρουμε εμείς; Οι γονείς μας κατέστρεψαν τη Μεταπολίτευση κι εμείς καταστραφήκαμε γιατί βαλθήκαμε να διαβάζουμε κώδικες υπολογιστών και όχι ιστορικούς αγώνες. Μακάρι να ήξερα παραπάνω για το σήμερα, μακάρι να ήθελα να μάθω παραπάνω. 41 χρόνια πίσω, νομίζω θα ζούσα όπως και σήμερα, αυτοεξορισμένη σε μια τρύπα στο Παρίσι, ίσως να λάμβανα φαξ από φίλους για το τι συμβαίνει, μακάρι να συναντούσα ιστορικές μορφές, μακάρι να είχα κάποια αξία στον αγώνα, αλλά αμφιβάλλω. Στους συλλογικούς αγώνες δεν τα πήγαινα ποτέ πολύ καλά. Αλλά όσο απομακρυνόμαστε από τη Χούντα, τόσο αισθάνομαι ότι πλησιάζουμε σε μια άλλη δικτατορία, όπου τα ΜΑΤ επιτίθενται σε φοιτήτριες γιατί μοιάζουν, αλήθεια, φοβερά απειλητικές, κι εγώ κλαίω βουβά για μια πατρίδα που την έχει παρασύρει μια δίνη και δεν ξέρει ούτε αυτή ούτε κι εγώ πού θα προσγειωθεί μετά τον κυκλώνα.