Ιnstant crush*

Τι μπορείς να περιμένεις από έναν άνθρωπο όταν τη μέρα που τον γνωρίζεις, άθελά του ευτυχώς, καταφέρνει να σπάσει μια πόρτα πάνω στο πόδι σου; Υπερβολές, θα μου έλεγες. Πού να μ’έβλεπες την επομένη αγαπημένε μου. Γυρίσαμε τους γιατρούς, ο πρώτος, ο ορθοπεδικός, δούλευε με προμήθεια μοιάζει, ήμασταν και γνωστοί, οπότε μας έστειλε να κάνουμε ακτινογραφία και χάρηκαν και οι δυο τους τα 150 ευρώ της μάνας μου. Κλείσμα θα τους τα έκανα αν τους έβλεπα σήμερα. Αλλά πάνε και 12 χρόνια, οπότε λέω να αφήσω αυτήν την παρατυπία να περάσει.

Ήσουν αδύνατος. Δε θα πω κάτι άλλο, δεν έχει σημασία κάτι άλλο. Εμένα μου άρεσες, τότε, γιατί ήσουν αδύνατος και ερχόσουν από μια γειτονιά που δεν ήξερα, γιατί εγώ είμαι μεγαλωμένη με Κολλέγια, γαλλικά και μια μέρα μπαλέτο (από άλλο ανέκδοτο). Την ημέρα που συνειδητοποίησα ότι θα περνούσαμε, θέλοντας και μή, τις Κυριακές μας μαζί, σχεδόν κατουρήθηκα από τη χαρά μου. Ήταν η πρώτη μου ενήλικη δουλειά αυτή που κάναμε μαζί, και σίγουρα δεν ήσουν η πρώτη ενήλικη σχέση μου. Γιατί δεν ήμαστε ενήλικες εμείς. Δηλαδή εγώ μπορεί, λόγω άλλων συνθηκών, να ωρίμασα γρήγορα, αλλά εσύ λόγω άλλων συνθηκών ή των ίδιων, ποιος ξέρει, επέλεξες να με ταλαιπωρείς. Τα μηνύματά σου ήταν σα γρίφοι. Το ίντερνετ δεν είχε έρθει στη ζωή μας για τα καλά, κι εγώ προσπαθούσα με μια φίλη να αποκρυπτογραφήσω τους στίχους των Στέρεο Νόβα. Εις μάτην. Μετά κατάλαβα ότι επρόκειτο για λόγια άλλων και όχι δική σου ποίηση. Αλλά η μουσική που μου έδωσες με συντροφεύει, νοητά ακόμη, κι ας βρισκόμαστε όπως και πάντοτε μίλια μακριά, σε απόσταση, σε ζωές, σε σκέψεις – ή όχι και τόσο.

Σε θέλησα περίπου στο πρώτο λεπτό που σε είδα. Το παθαίνω αυτό και τώρα μου λες ότι αυτά είναι πουτανιές αλλά εγώ ξέρω ότι απλά ερωτεύομαστε διαφορετικά. Ακραία ερωτεύσιμο θα σε αποκαλούσα, για τότε και για τώρα. Στο δεύτερο ραντεβού μας με πήγες στο σταθμό Λαρίσης και μου ‘πες «ελπίζω να μην ξαναγυρίσεις». Σ’όλο το ταξίδι καρδιοχτυπούσα για το πότε θα γυρίσω. Δεν μ’ένοιαζε και πολύ ότι με ήθελες για κάτι διαφορετικό από σχέση, γιατί οι στίχοι του Κωνσταντίνου Βήτα που χάρη σε σένα είχα ανακαλύψει έδειχναν πώς όλα είναι ωραιότερα πριν γίνουν σχέση. Σου τραγουδάω για τα δαχτυλίδια της ζωής που’ναι μια θαμπή ανάμνηση (Στέρεο Νόβα) και μου απαντάς ότι από το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά (επίσης).

Είμαι σίγουρη ότι έχεις βρει τις άκρες σου καλύτερα από μένα, γιατί έμαθες, βίαια νομίζω, να εξισορροπείς τον πηγαίο σου ερωτισμό με την κανονική, την καθημερινή ζωή. Εγώ πάλι πιστεύω ότι όντως μπορώ να ερωτευτώ με τα μπούνια και να δουλέψει. Και να ζήσω μια ζωή απόλυτου πάθους και να μην χαθεί ποτέ η κόκκινη θάλασσα που είναι συχνά τα συναισθήματά μου. Ξέρουμε κι εμείς και αρκετοί ακόμη ότι αυτό δε γίνεται, αλλά παλεύω για να αποδείξω το ανάποδο.

Όταν επικοινωνούμε, συχνά αλλά με άλλο, πιο ενήλικο τρόπο, ξέρω πως το ένα κομμάτι σου θέλει να πετάξει ή να τρέξει στα σύννεφα, ενώ το άλλο πιάνεται από την ίδια καθημερινότητα που λοιδωρεί για να επιβιώσει. Και κάνω το ίδιο για απαράλλαχτους λόγους. Με τρομάζει το πόσο πολύ με καταλαβαίνεις και ακριβώς γι’αυτό δε θέλω να σε ξαναδώ, γιατί θα επιστρέψουμε στο ζωώδες που δε ζήσαμε αλλά θα θέλαμε να. Τώρα, με χρονοκαθυστέρηση. Με προσγειώνεις και το χρειάζομαι. Δε θέλω να σου γράψω άλλο, είδες τόσα ωραία πράγματα κι εγώ τα…**

*Daft Punk, από το δίσκο Random Access Memories (2013)

**Απ’το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά, είδα τόσο ωραία πράγματα κι εσύ τα χάλασες (Στέρεο Νόβα, Ντισκολάτα, 1993)

Originally published at the-takeaway-sessions.tumblr.com.