Leren versus onderwijs 💡

Veduo
Veduo
Sep 24, 2017 · 5 min read

Niet lang geleden waren wij zelf ook scholieren. Geslaagd in 2009 en helemaal klaar voor de universiteit. In de examenklassen ging hier echter een half jaar aan stress, zweet en tranen aan vooraf. Bij de één meer dan bij de ander, was het Centraal Examen een angstig begrip en voor sommigen een onverslaanbare eindbaas. Waarom is dit zo? Waarom voelden wij ons zo? Waren we te lui? Niet slim genoeg? Kwam het door de kwaliteit van de leraren? Of ligt het aan de manier waarop we nog steeds worden onderwezen? Ik zeg ‘nog steeds’ omdat zelfs vandaag, in de tijd waar alle kennis van de mensheid binnen handbereik is, is de manier van lesgeven fundamenteel hetzelfde als 100 jaar geleden.

Image for post
Image for post

Het onderwijs is als een grote filter dat begint op de basisschool
Een docent die elke dag een nieuw stuk van het curriculum uitzendt en een klas leerlingen die dit (grotendeels) passief tot zich moeten nemen totdat ze er klassikaal over worden getoetst. Geen wonder dat we minder uren op school willen zitten. In groep 8 krijgen we een niveau advies op basis van je Eindtoets en in de brugklas zitten we in de klas met dertig anderen die hetzelfde advies hebben gekregen. Vervolgens worden we in de klas door middel van toetsen geclassificeerd van zwak tot excellent. Gedurende de gehele schooltijd worden we op vaste momenten getoetst over de behandelde stof. Mocht de stof te snel zijn behandeld, dan moeten we maar extra ons best doen. Mocht de stof te makkelijk zijn, dan mogen we de uitdagendere stof afwachten.

Beide situaties zijn ontzettend schadelijk voor de motivatie en zelfvertrouwen van de leerling. Dit zetten we door tot en met het eindexamen en ook in de meeste vervolgopleidingen. Dit systeem is zeer pragmatisch en als we erover nadenken is het ook begrijpelijk waarom dit systeem in eerste instantie zo is ingericht en gehandhaafd. Voordat er elektronische leeromgevingen en online samenwerkingsomgevingen etc. waren, moesten de leerlingen ook leren en de leraren ook kunnen onderwijzen. Als er 1 leraar is op, laten we zeggen, 50 leerlingen, dan moet die ene leraar zijn tijd en middelen zo kunnen inzetten dat alle 50 leerlingen dat vak leren. Ook moesten leerlingen op hun kennis getoetst worden zodat we zeker wisten dat er voldoende begrip bestond om verder te leren. Het onderwijs systeem is een pragmatisch systeem wat tot in zekere mate werkt. Hier is het probleem: Janine, een leerling die in eerste instantie moeite heeft met breuken maar erg goed is in complexere concepten zoals meetkunde en goniometrie wordt al aan het begin van haar schoolcarriere geclassificeerd als zwak in wiskunde. Deze classificatie (de onvoldoende op het proefwerk), werkt als een anker op de motivatie van Janine. Net als Janine nemen de meeste leerlingen in zo een situatie vervolgens aan dat ze ‘slecht in wiskunde’ zijn. Deze aanname nemen ze hun hele leven mee. Dit draagt bij aan de ‘zesjescultuur’ waar we net genoeg doen om te slagen, maar zeker niet meer. Stel je voor dat er iets meer aandacht was besteed aan het concept breuken, dan was Janine waarschijnlijk de klas voorbij geschoten in het vak.

Tegelijkertijd hebben de leerlingen voor wie de stof in het curriculum te makkelijk is erg weinig ruimte om zich buiten het curriculum te ontwikkelen simpelweg omdat de toetsingen centraal, uniform en klassikaal zijn. Mogelijkheden om vakken te volgen boven je niveau zijn beperkt.

Een zes is goed genoeg
Bovendien is het feit dat we met een zes slagen ook verbijsterend. De zesjescultuur uit zich niet alleen op school maar heeft ook grote gevolgen voor onze samenleving. Een arts die 60% van de keren de juiste diagnose stelt of een loodgieter die 60% van de keren de leidingen juist aansluit weet maar iets meer dan de helft van wat die hoort te weten om het werk effectief te doen. Waarom zijn we niet bezig om te zorgen dat leerlingen het curriculum meesteren in plaats van ‘een voldoende halen’? Waarom nemen we genoegen met een zes? Waarom cultiveren en waarborgen we geen cultuur van gezonde concurrentie onder de leerlingen? Gelukkig zijn er initiatieven die zich bezighouden met deze vragen en het implementeren van verandering in het zittende onderwijs systemen. Initiatieven zoals Khan Academy, OpenCourseWare, MooCs, verschillende docenten en scholen die experimenteren met het ‘Flippen’ van hun klas.

We kunnen alles leren
Iedereen heeft zijn eigen talenten en aanleg. Tegelijkertijd valt alles aan te leren. Zoals Stanford professor Carol Dweck uitlegt; Er is overweldigend wetenschappelijk onderzoek wat aantoont dat intelligentie niet vaststaat en je alles kunt leren en kunt meesteren wat je maar wilt, zolang je je ertoe zet en openstaat voor een uitdaging. Het brein is als een spier, hoe meer je het traint, hoe sterker het wordt hoe en effectiever het werkt. Elk persoon is uniek en leert op een ander tempo nieuwe concepten aan. De huidige methode van toetsing en onderwijs houdt geen rekening met deze verschillende tempo’s van leren. Misschien was dit honderd jaar geleden de beste manier om onderwijs te schalen, maar dit model is simpelweg verouderd. We leven in een bijzondere tijd. We vinden de kennis van de hele mensheid in dat ding waarmee sommige mensen nog telefoongesprekken voeren. We zijn op Mars geweest, bouwen zelf-rijdende auto’s en zijn constant met elkaar verbonden. Het is tijd dat het onderwijs systeem fundamenteel wordt heroverwogen en dat we met de technologische mogelijkheden van vandaag de effectiviteit van het onderwijs en leren opnieuw gaan ontdekken.

De vooravond van een spannende ontdekkingsreis
Wij proberen bij Veduo bij te dragen aan deze ‘ontdekkingsreis’ door leerlingen en docenten in staat te stellen om gepersonaliseerd te leren met on-demand uitleg, oefenvragen en persoonlijke voortgangsinzichten en aanbevelingen. Uitleg wat voorheen alleen binnen de muren van het klaslokaal beschikbaar was is nu altijd en overal op te vragen. Niet alleen kan een docent deze video’s inzetten als alternatief op klassikaal uitleg, ook stelt dit de leerling in staat om op zijn eigen tempo en eigen gemak concepten tot zich te nemen. Hierdoor ontstaat er ruimte in de klas om op dit basisbegrip voort te bouwen door bijvoorbeeld de concepten daadwerkelijk toe te passen, projecten te doen, Socratisch dialoog te voeren etc. Bovendien trekken we het speelveld gelijk door de barrière tot het verkrijgen van deze uitleg aanzienlijk te verlagen. Dit is echter alleen nog het begin. Wij geloven dat er nog veel onbenut potentieel is bij leerlingen. Het ontdekken en ontgrendelen van dit potentieel moet ten grondslag liggen aan het onderwijs.

Verandering brengen in zittende paradigma’s is een grote taak, maar het is nodig. Laten we, aangedreven door digitale technologie, van een zesjescultuur naar meesterschap en excellentie werken door het cultiveren van een cultuur met gezonde concurrentie, individuele coaching en een mindset dat we alles kunnen leren zolang we vastberaden zijn. Laten we de leerling weer centraal stellen en de leraar hier de tools voor geven.

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch

Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore

Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store