Explore me

130916

ระเบิด ร้องไห้แบบที่น้ำตาแตกออกมาเหมือนระเบิด
มันเป็นมาพักหนึ่งแล้ว ที่รู้สึกว่า รอยยิ้มที่กำลังยิ้มอยู่ไม่ได้มาจากใจเลยสักนิด
ก็ยิ้มเพราะต้องยิ้ม ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ การยิ้มบางทีก็ไม่ได้หมายถึงความสุขภายใน

นั่นแหละประเด็น ภายใน Inside

ภายในตอนนี้รู้สึกแย่ กับตัวเองมาก
ไม่ใช่ปัญหาแบบไม่รู้จักตัวเอง แต่รู้สึกว่ารู้จักตัวเองมากๆ รู้ดีว่าเรามันไม่มีอะไรดีจริงๆรู้ดีว่าเราแย่จริงๆ แต่ด้วยบทบาท หน้าที่ตอนนี้ ณ ขณะปัจจุบัน เราไม่ควรแย่

เราควรดีกว่านี้

ยิ่งกว่าการเสแสร้งแกล้งทำเป็นดีเป็นมีความสุขต่อหน้าคนในสังคม 
คือการเสแสร้งกับตัวเองนี่แหละ
มันปะทุออกมาจากภายใน

เราไม่รู้สึกถึงแพสชั่นที่อยากทำงานตรงนี้เท่าไร 
รู้สึกน้อย เบาบาง คำที่ตรงคงเป็น ผิวเผิน

มันเหมือนความรู้สึกฉาบฉวยเวลาเราเห็นดาราดังๆยืนอยู่ใกล้
แล้วอยากขอถ่ายรูปไว้ซักใบ
ก็แค่นั้น รูปถ่ายไร้ความหมายไปในวันรุ่งขึ้น ฉาบฉวย

ตอนนี้รู้ว่ากำลังดูถูก บั่นทอน ไม่เคารพตัวเองอย่างรุนแรง
เป็นภาวะเกือบเกลียดชังตัวเอง แล้วยังไงน่ะเหรอ
ก็พลอยเกลียดชัง อิจฉาคนอื่นไปด้วย ตรงนี้แย่ แย่ คือยิ่งกว่าแย่
พอคิดว่าตัวเองไม่ดีแล้ว สายตาและสมองพลันสั่งการว่าคนรอบข้างดีกว่าทั้งหมด

อิจฉา

ทำไมเราทำไม่ได้ ทำไมเราไม่เป็นอย่างนั้น ทำไมไม่มีใครสนใจฉัน

ยิ่งกว่าคำถามพวกนี้
ภายในร้อง

ทำไมไม่ให้อภัยตัวเอง

ทำไมชอบปกติความเศร้า ทำไมไม่ยอมให้ใครเห็นว่าเครียด
ทำไมชอบบอกว่าไม่เป็นไร ทำไมไม่ให้โอกาสกับตัวเอง

ผมขาว เขาถาม งานเครียดเหรอคะ

ถ้าเครียดมันจะขึ้นนะคะ

ก็ฉันห้ามไม่ได้

ขอให้น้ำตาจงหยุดไหล ขอให้กอดเขาไว้แน่นๆ ให้โอกาส 
ให้เขาได้ให้อภัยกับความผิดพลาดที่เคยกระทำ 
ให้อภัยกับชีวิตที่เคยใช้ในทางที่ไม่ทำให้เกิดความภาคภูมิใจ

ให้โอกาสตัวเองนะ เดินไปด้วยกันต่อนะ

lil Brendan