Dr. Aslan

We kijken vaak op tegen Hollywood sterren, maar naar wie kijken zíj eigenlijk op?


In Los Angeles kom je regelmatig bekende mensen tegen. Zo had ik een week nadat Duitsland wereldkampioen werd, Mesut Özil gezien bij CVS pharmacy, een grote drogisterijketen. Thuis aangekomen vertelde ik Melvin dat ik hem had zien staan bij de kassa, met zijn vriendin. Hij vroeg of ik zijn handtekening had gevraagd.

“Nee”, zei ik.
“Wát? Waarom niet? Hij is een van de elf personen in de wereld die het WK 2014 heeft gewonnen!”
“Melvin, dat weet ik, maar wat heb ik aan een handtekening? Niks. En bovendien hij ziet mij al aankomen, een dwerg in fitnesskleding. En wat zou zijn lange, slanke en knappe vriendin die naast hem stond wel niet gedacht hebben?

Nee hoor, vraag maar lekker zelf een handtekening”.

Ook zag ik vorig jaar de beeldschone Angie Cepeda in de plaatselijke Starbucks, een Colombiaanse actrice die blijkbaar ook in Hollywood is doorgebroken. Misschien kennen mijn Marokkaanse en Antilliaanse vriendinnen haar wel van de Latijns-Amerikaanse telenovela’s waar ze samen met hun moeders en tantes naar keken. Die serie’s werden namelijk in verschillende landen uitgezonden. Angie Cepeda had ik wel aangesproken, om te zeggen wat voor fijne jeugdherinneringen ik heb aan de serie “Luz Maria” waar zij de hoofdrol in speelde. Ze bleef weliswaar heel aardig en beleefd was ze wist daarentegen niet hoe snel ze de Starbucks uit moest lopen.

Tja…wat moet je eigenlijk zeggen en vragen aan een celeb? Ik weet het niet. Gewoon niks denk ik.

Dan heb je in Los Angeles nog een speciaal soort celebrity, namelijk celebrities waar de “Hollywood-celebrities” weer tegenop kijken: de wetenschapper, de geleerde mens. Onderweg naar de sportclub zag ik Reza Aslan lopen. Doctor Reza Aslan. De intelligente, welbespraakte, Iraans-Amerikaanse godsdienstwetenschapper en schrijver, die regelmatig bij CNN en veel andere nieuwszenders wordt uitgenodigd om gebeurtenissen uit het Midden-Oosten te becommentariëren. Ik had ergens gelezen dat hij ook regelmatig door celebs uitgenodigd wordt op hun exclusieve feestjes en tot zijn grote verbazing schijnt dan iedereen altijd met hém te willen praten.

“In LA, the celebrities view the intellectuals as the celebrities.” -Reza Aslan

Ik begrijp die celebs wel. Het is altijd een verademing om naar hem te luisteren als hij op tv te zien is. Hij is scherp, sympathiek, overtuigend. Iemand die niet zomaar wat roept. Met hem wil je ook niet onvoorbereid een discussie aangaan, bekijk dit filmpje maar waar hij ingaat op de vraag of de islam geweld bevordert.

Ik ken dr. Reza Aslan eigenlijk al heel lang. Tien jaar geleden had ik een boek van hem gelezen dat nogal indruk op mij had gemaakt, Geen God dan God: oorsprong, ontwikkeling en toekomst van de Islam. Een openbaring, al weet ik niet meer waarom want ik ben namelijk bijna alles alweer vergeten. Ik weet alleen nog dat zijn boek wetenschappelijk heel goed was onderbouwd en dat de islam waarover ik las niet de islam was wat ik op tv zag. En het leek zelfs niet echt op de islam zoals mijn islamitische vriendinnen het beschreven.

En nu liep hij een paar meter van mij vandaan. Ik herkende hem aan zijn grijze haar. Hij was inmiddels ook tien jaar ouder. Hij had een zonnebril op. Met een koffiebeker in zijn ene hand en zijn telefoon in zijn andere hand liep hij op Franklin Avenue. Nu kon ik hem eindelijk zeggen hoe geweldig ik zijn boek vond. Aangezien de aanslagen in Parijs en Nigeria slechts enkele dagen geleden hadden plaatsgevonden, kon ik hem ook nog vragen hoe het daar nu precies mee zat. Hoe zijn die aanslagen te verklaren, dr. Aslan? Heeft het wél iets met islam te maken of juist helemaal níet. Zo nee, waarom noemen die mafkezen dan altijd de naam van de profeet? Zo ja, moet de moslimgemeenschap zich wél hierover uitspreken of juist níet, dr. Aslan? Heeft Ayaan Hirsi Ali gelijk? Zo ja, waarin heeft ze dan gelijk? Zo niet, hoe kan ze dan zo overtuigd zijn van haar zaak?

Dat had ik allemaal kunnen vragen en hij had het als geen ander kunnen beantwoorden, maar in plaats daarvan vroeg ik helemaal niets aan hem en keek ik vanuit mijn ooghoek waar hij naar toe ging. Even voor de duidelijkheid: ik was hem niet aan het stalken. Het was géén achtervolging, maar hij liep toevallig langs dezelfde straten als hoe ik naar de sportschool loop: Franklin Avenue, Orange Street, Hollywood Boulevard. Echt waar. Halverwege Hollywood Boulevard stopte ik bij mijn sportschool, en hij verdween in de menigte van toeristen en straatartiesten. Wat een domper. Ik had hét gesprek van het jaar kunnen hebben met de énige echte Reza Aslan. Mijn zelfhaat werd alleen maar groter, vooral toen ik aan mijn fatburning sessie begon op die saaie crosstrainer.

Teleurgesteld in mezelf liep ik weer terug naar huis. Ik had met mezelf afgesproken niks tegen Melvin te zeggen hierover want ik wist dat ik de wind van voren zou krijgen. Hij is namelijk ook een bewonderaar van Reza Aslan. Toen ik eenmaal thuis vertelde ik het hem toch:
“Mel, volgens mij heb ik Reza Aslan gezien.”
“Wáát? Echt? En toen?”
“Toen niks.”
“Heb je hem niet aangesproken? Dit was het perfecte moment om allerlei vragen te stellen. Voor je blog! Of gewoon, omdat het een actueel onderwerp is.”

Ja godver, weet ik. Ja, nu haat ik mezelf nog meer, bedankt. Hallo, ik ben toch geen journalist. Nee, mijn elf lezers zullen vast niet boos op me zijn. En bovendien, heb je gezien hoe ik eruit zie? Waarom denk je dat ik mijn pet op heb? Mijn gezicht is wit van de zonnebrandcrème, en ik had óók nog niet eens gedoucht. Ik had zelfs nog kruimels in mijn ogen. Ja sorry, dan spreek ik echt niemand aan, en zeker niet Reza Aslan.

Nee hoor, stel die vragen maar lekker zelf. __________________________________________________________________

Boeken van Reza Aslan:

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.