Betalen we of betalen we niet?

“Vroeger was het allemaal veel gemakkelijker”, wordt wel eens gezegd door de 60-plussers van deze maatschappij. Wij, als jonge generatie, zeggen dan “Ja ja, het zal allemaal wel”. Maar hebben de ‘oudjes’ soms toch niet een beetje gelijk?

Vroeger was het op het vlak van copyright inderdaad gemakkelijker. Wou je een cd van je favoriete artiest, dan betaalde je daarvoor, wou je de nieuwste film bekijken van bijvoorbeeld Al Pacino, dan kocht je die. Zo simpel was het en iedereen vond het vanzelfsprekend. Sinds de komst van het internet is dat toch even veranderd. Sindsdien zijn begrippen als copyleft en illegaal downloaden niet ongewoon meer.

Zelf ben ik ongeveer anderhalf jaar geleden begonnen met het produceren van muziek op mijn computer. Momenteel ben ik nog een groentje, maar stel dat ik ooit een nummer maak en dat wil uitbrengen en mensen willen het beluisteren, verwacht ik wel dat ik er iets voor in de plaats zal krijgen. Ik ben tenslotte degene die er al mijn tijd en moeite heb ingestoken. Een bakker werkt toch ook niet heel de nacht aan zijn broden en taarten om ze vervolgens gratis aan de mensen te gaan geven?

Het klinkt dan misschien absurd dat ik wel moet toegeven dat ik vroeger zelf ook muziek illegaal downloadde, maar deden we dat niet allemaal? Nu koop ik mijn muziek op iTunes of geniet ik van de Free download op SoundCloud. Ik ben een voorstander van copyright maar in veel gevallen wordt er sterk mee overdreven. Zoals het voorbeeld van het ‘Happy Birthday’ liedje of copyright op broccoli. Dat is ronduit belachelijk.

Daarom denk ik dat voor het beluisteren van muziek, Spotify en Youtube en voor het bekijken van films en series, Netflix zeer goede alternatieven zijn. Op deze manier krijgen de makers toch ook wat hen toekomt en kunnen wij (gratis of tegen een kleine vergoeding) genieten van hun werk.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.