Copy Right?

Ook in de muziekwereld is de copyright-discussie zeer ingewikkeld. Aangezien de mens slechts een eindig aantal tonen kan horen en er een beperkt aantal maten, ritmes, akkoorden en woorden bestaan, zijn gelijkenissen met reeds bestaande muziek haast onvermijdelijk.

In het geval van Blurred Lines vs Got To Give It up echter, bestaat er geen twijfel over de intenties van Robin Thicke en Pharrell Williams. Het is een regelrechte kopie. De percussie, baslijn én backing vocals zijn bijna identiek.

In een muziekindustrie waar sampling en remixes steeds vaker voorkomen, zou dit geen enkel probleem geweest zijn. ALS Thicke en Williams op voorhand toestemming hadden gevraagd aan het platenlabel van Marvin Gaye en een winstverdeling besproken hadden. Ze hebben het lied echter uitgebracht als een ‘originele’ compositie en nu moeten ze op de blaren zitten. Aan de uitspraak ‘Good artists copy, great artists steal’ van Pablo Picasso voeg ik toe: The best artists give credit where credit’s due.

Maar over het misselijkmakende bedrag van 7,2 miljoen dollar dat de familie Gaye wist los te wikken uit dit akkefietje, zwijg ik liever. Dat is een andere zaak.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.