ครั้งแรกในอเมริกา

คือเชื่อว่าทุกคนต้องตื่นเต้นเมื่อได้เดินทางออกนอกประเทศ เราก็เหมือนกับทุกคน

ก้าวแรกที่เดินออกจากสนามบิน dulles คือโหย แม่งเราถึงเมกาแล้วเว้ย ตื่นเต้นไปหมดทุกอย่าง เรามา w&t กับเพื่อน แต่มีเพื่อนร่วมงานในโครงการเดินทางมาด้วยรวมเป็น4คน ตอนนั้นมาถึงสนามบินน่าจะประมาณตีหนึ่ง พี่โครงการก็ให้เบอร์โทรและบ้านพักของคนที่เป็นไลฟ์การ์ดเหมือนกัน ซึ่งเขาทำงานกับบริษัทเดียวกับเราเพียงแต่ว่าเขาเป็นคนที่นี่

เรื่องเกิดคือเราโทรหาไม่ติดเลยนั่งแท็กซี่พากันมาบ้านเขา หาบ้านเรียกเคาะก็แล้วก็ไม่เปิด เดินเคาะตามบ้านแถวนั้นไม่มีใครเปิดให้ความช่วยเหลืออะไรทั้งสิ้น แล้วฝนก็ตก อากาศก็เย็นแม่งอย่างกับหนังสยองขวัญ คือเดินจนเหนื่อยเลยออกมาหน้าหมู่บ้าน แล้วก็มีลุงคนหนึ่งขับรถเข้าหมู่บ้านพอดี เลยขอใช้โทรศัพท์โทรเรียกแท็กซี่มารับกลับไปสนามบินอีกรอบเพื่อไปนอน นี่คือซวยวันแรก ความซวยมันไม่หมดแค่รอบนี้ แค่นี้คือเบาะๆนะค้าาาา

พอกลับไปเราได้นอนนิดหน่อย พอเช้าพี่โครงการก็บอกให้ไปบ้านนั้นอีกรอบ ทีนี้เหมือนนายจ้างบอกพี่เขาว่าคนที่เราไปบ้านเมื่อคืนนั้นเขารอเราทั้งคืน ตอนตีสามก็รออยู่ คือเราสี่คนนี่แบบ ห๊ะ อะไรนะ คือตีสามกูยังวนไปเคาะหน้าบ้านพวกมึงเลยนะเว้ยยยย คือพูดอะไรออกมา โมโหมากตอนนั้น แต่ก็เอาวะ ก็นั่งไปบ้านนั้นอีกรอบ เจอพนักงานที่เขาบอกว่าเรารอเราทั้งคืน ดูหน้าแล้วแบบ เมื่อคืนพวกมึงทำกับกูอย่างนั้นได้ไงงงง พวกนางกำลังจะออกไปทำงานตอนสิบโมง เราเดินหน้าเพลียกันมาก สุดท้ายก็กินมาม่าแล้วนอนไปจนสองทุ่ม ก็มีซุปเปอร์ไวเซอร์มารับเราสี่คนไปที่อพาร์ทเมนท์ซึ่งแยกเมืองกันไปอีก แต่เราได้อยู่กับเพื่อนสองคน ที่เมืองเราอยู่ตอนนี้คือ Leesbusg, VA เมืองที่ไม่มีอะไรเลย นอกจากความระทมของเราเอง

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.