“مذهب‌‌ شيعه”
ريشه‌‌‌ی از‌‌خود‌‌بيگانگی‌‌ ايرانيان‌‌

👉 tєltαgrαm 👈

طرفداران‌‌‌ خاندان‌‌‌ علی‌‌‌ که‌‌‌ از‌‌‌ دراز‌‌‌مدت‌‌‌ صحنه‌‌‌ سیاست‌‌‌ و‌‌‌ شرح‌‌‌حال‌‌‌ نویسی‌‌‌ دینی‌‌‌ در‌‌‌ ایران‌‌‌ را‌‌‌ اشغال‌‌‌ کرده‌اند،‌‌‌ برای‌‌‌ تحکیم‌‌‌ ایدئولوژی‌‌‌ شیعه،‌‌‌ به‌‌‌ نفی‌‌‌ یا‌‌‌ کم‌‌‌بها‌‌‌ دادن‌‌‌ به‌‌‌ ارزش‌‌‌های‌‌‌ باستانی‌‌‌ و‌‌‌ بومی ‌و‌‌‌ تحمیل‌‌‌ یک‌‌‌ جانبه‌‌‌ تعلیمات‌‌‌ قرانی‌‌‌ و‌‌‌ داستانی‌‌‌ شیعه‌‌‌ پرداخته‌اند.

قسمت‌‌‌ چهارم: "افسانه‌‌‌صلح‌‌‌ دوستی"

افسانه‌‌‌ سوم:‌‌‌ نظر‌‌‌ ملایان شیعه‌‌‌ آن است‌‌‌ که‌‌‌ قوای‌‌‌ اسلام‌‌‌ “پیام‌‌‌ برادری‌‌‌ و‌‌‌ صلح”‌‌‌ آوردند.‌‌‌ این‌‌‌ نظر‌‌‌ افسانه‌‌‌ای‌‌‌ بیش‌‌‌ نیست.‌‌‌ درباره‌‌‌ مهاجمان‌‌‌ عرب‌‌‌ که‌‌‌ با‌‌‌ پرچم‌‌‌ اسلام‌‌‌ به‌‌‌ سرزمین‌‌‌ ایران‌‌‌ تاختند‌‌‌ یک‌‌‌ امر‌‌‌ روشن‌‌‌ است،‌‌‌ منافع‌‌‌ اقتصادی‌‌‌ و‌‌‌ روحیه‌‌‌ تخریب،‌‌‌ رفتار‌‌‌ لشکر‌‌‌ اسلام‌‌‌ را‌‌‌ جهت‌‌‌ می‌داده‌‌‌ است.‌‌‌ در‌‌‌ مقدمه‌‌‌ ابن‌‌‌خلدون‌‌‌ و‌‌‌ تاریخ‌‌‌ طبری‌‌‌ شواهد‌‌‌ بسیار‌‌‌ در‌‌‌باره‌‌‌ خوی‌‌‌ عرب‌ها‌‌‌ و‌‌‌ خشونت‌‌‌ و‌‌‌ تخریب‌‌‌ توسط‌‌‌ اعراب‌‌‌ و‌‌‌ مقاومت‌‌‌ ایرانیان‌‌‌ گفته‌‌‌ شده‌‌‌ است.
ابن‌‌‌خلدون‌‌‌ که‌‌‌ یکی‌‌‌ازدقیق‌‌‌ترین‌‌‌ جامعه‌‌‌شناسان‌‌‌ و‌‌‌ مورخان‌‌‌ است‌‌‌ درباره‌‌‌ فتح‌‌‌ ایران‌‌‌ توسط‌‌‌ اعراب‌‌‌ این‌‌‌ چنین‌‌‌ می‌نویسد:‌‌‌ عرب‌‌‌ها ذاتا‌‌‌ ویران‌گر‌‌‌ و‌‌‌ ضد‌‌‌تمدن هستند‌‌‌. این‌‌‌ به‌‌‌آن‌‌‌ دلیل‌‌‌ است‌‌‌ که‌‌‌ آنان‌‌‌ همواره‌‌‌ در‌‌‌حال‌‌‌ نقل‌‌‌ و‌‌‌ انتقال‌‌‌ برای‌‌‌ دستیابی‌‌‌ به‌‌‌ غنائم‌اند.‌‌‌ این‌‌‌ امر‌‌‌ با‌‌‌ تمدن‌‌‌ منافات‌‌‌ دارد.‌‌‌ عرب‌‌‌ عموما‌‌‌ گرایش‌‌‌ به‌‌‌ تاراج‌‌‌گری‌‌‌ دارد‌‌‌ و‌‌‌ می‌خواهد‌‌‌ آن‌چه‌‌‌ در‌‌‌ دست‌‌‌ دیگران‌‌‌ است‌‌‌ را‌‌‌ از‌‌‌ آن‌‌‌ خود‌‌‌ کند،‌‌‌ زیرا‌‌‌که‌‌‌ روزی‌‌‌اش‌‌‌ توسط‌‌‌ شمشیرش‌‌‌ به‌‌‌دست‌‌‌ می‌آید.‌‌‌ عرب‌‌‌ در‌‌‌ گرفتن‌‌‌ اموال‌‌‌ دیگران‌‌‌ هیچ‌‌‌ مرز‌‌‌ و‌‌‌ حدی‌‌‌ نمی‌شناسد‌‌‌ و‌‌‌ همین‌‌‌که‌‌‌ چشمش‌‌‌ به‌‌‌ مال‌‌‌ و‌‌‌ متاعی‌‌‌ می‌افتد‌‌‌ آن‌‌‌را‌‌‌ تاراج‌‌‌ می‌کند.‌‌‌ درنتیجه‌‌‌ مردمانی‌‌‌ که‌‌‌ زیر‌‌‌ سلطه‌‌‌ این‌‌‌ قوم‌‌‌ باشند‌‌‌ در‌‌‌ امنیت‌‌‌ زندگانی‌‌‌ نمی‌کنند‌‌‌.‌
آنان‌‌‌ ساختمان‌های‌‌‌ اهل‌‌‌ حرفه‌‌‌ و‌‌‌ صنایع‌‌‌ را‌‌‌ به‌‌‌زور‌‌‌ می‌گیرند‌‌‌ و‌‌‌ هیچ‌‌‌ بهایی‌‌‌ برای‌‌‌ آن‌‌‌ پرداخت‌‌‌ نمی‌کنند.‌‌‌ آنان‌‌‌ برای‌‌‌ صنعت‌‌‌ هیچ‌‌‌ ارزش‌‌‌ قائل‌‌‌ نیستند‌‌‌ و‌‌‌ تنها‌‌‌ هدف‌شان‌‌‌ آن‌‌‌ است‌‌‌ که‌‌‌ اموال‌‌‌ مردم‌‌‌ را‌‌‌ از‌‌‌ دست‌شان‌‌‌ بیرون‌‌‌ بکشند‌‌‌ و‌‌‌ در‌‌‌ نتیجه‌‌‌ هیچ‌‌‌ توجهی‌‌‌ به‌‌‌ قوم‌‌‌ مغلوب‌‌‌ ندارند.‌‌‌ سپس‌‌‌ آنان‌‌‌ را‌‌‌ در‌‌‌ خودشان‌‌‌ رها‌‌‌ می‌کنند‌‌‌ تا‌‌‌ در‌‌‌ آشوب‌‌‌ و‌‌‌ هرج‌‌‌و‌‌مرج‌‌‌ باشند.
شاید‌‌‌ تحلیل‌‌‌ ابن‌‌‌خلدون‌‌‌ تا‌‌‌ حدودی‌‌‌ قضاوتی‌‌‌ تند‌‌‌ به‌نظر‌‌‌ برسد‌‌‌ و‌‌‌ شاید‌‌‌ بررسی‌‌‌اش‌‌‌ متاثر‌‌‌ از‌‌‌ قضاوت‌‌‌ عمومی‌ ماهوی‌‌‌ کل‌‌‌ عرب‌ها‌‌‌ به‌نظر‌‌‌ آید.‌‌‌ ولی‌‌‌ از‌‌‌نظر‌‌‌ دور‌‌‌ نباید‌‌‌ داشت‌‌‌ که‌‌‌ ظرافت‌‌‌ در‌‌‌ دیدگاه‌‌‌ ابن‌‌‌ مخلدون‌‌‌ کلیدی‌‌‌ در‌‌‌ درک‌‌‌ انگیزه‌‌‌ و‌‌‌ رفتار‌‌‌ عرب‌هاست.‌‌‌ حرص‌‌‌ و‌‌‌ تجاوزگری‌‌‌ و‌‌‌ بی‌رحمی‌ از‌‌‌ مشخصات‌‌‌ عرب‌های‌‌‌ شبه‌‌‌جزیره‌‌‌ عربستان‌‌‌ بود.‌‌‌ رقابت‌‌‌ بین‌‌‌ قبایل‌‌‌ عرب‌‌‌ و‌‌‌ جنگ،های‌‌‌ مکرر‌‌‌ بین‌‌‌ آنها‌‌‌ و‌‌‌ روان بیابانی‌‌‌ آنها،‌‌‌ افراد‌‌‌ را‌‌‌ به‌‌‌ افراد‌‌‌ سنگدل‌‌‌ و‌‌‌ خشن‌‌‌ تبدیل‌‌‌ کرده‌‌‌ بود.
به‌‌‌ گفته‌‌‌ طبری‌‌‌ جنوب‌‌‌ عراق‌‌‌ بعد‌‌‌از‌‌‌ فتح‌‌‌ مسلمانان‌‌‌ ویران‌‌‌ و‌‌‌ روستاها‌‌‌ و‌‌‌ شهرهای‌‌‌ آنجا‌‌‌ دچار‌‌‌ قحطی‌‌‌ شد‌‌‌ و‌‌‌ در‌‌‌ سال‌‌‌ 17‌‌‌ هجری‌‌‌ بخش‌‌‌ زیادی‌‌‌ از‌‌‌ مردم‌‌‌ آنجا‌‌‌ از‌‌‌ گرسنگی‌‌‌ تلف‌‌‌ شدند.‌‌‌ بنا‌‌‌ به‌‌‌ روایت‌‌‌ طبری‌‌‌ حدود‌‌‌ 9‌‌‌ ماه‌‌‌ از‌‌‌ رخداد‌‌‌ قادسیه‌‌‌ سعد‌‌‌ابی‌‌‌وقاص‌‌‌ چندین‌‌‌ لشگر‌‌‌ روانه‌‌‌ ماورای‌‌‌ فرات‌‌‌ کرد؛‌‌‌ در‌‌‌ ابتدا‌‌‌ رستم‌‌‌ مذاکره‌‌‌ با‌‌‌ فرماندهان‌‌‌ عرب‌‌‌ کرد،‌‌‌ ولی‌‌‌ آنان‌‌‌ تنها‌‌‌ سه‌‌‌ راه‌‌‌ را‌‌‌ برای‌‌‌ او‌‌‌ گذاشتند:‌‌‌ یا‌‌‌ مسلمان‌‌‌ شوند‌‌‌ یا‌‌‌ بجنگند‌‌‌ و‌‌‌ کشته‌‌‌ شوند‌‌‌ یا‌‌‌ حاضر‌‌‌ به‌‌‌دادن‌‌‌ خراج‌‌‌ گردند.‌‌‌ به‌‌‌ بیان‌‌‌ دیگر‌‌‌ اجبار‌‌‌ در‌‌‌ پذیرش‌‌‌ اسلام‌‌‌ و‌‌‌ گردن‌‌‌ نهادن‌‌‌ به‌‌‌ سلطه‌‌‌ عرب‌‌‌ هدف‌‌‌ اعراب‌‌‌ بود.‌‌‌ به‌گفته‌‌‌ طبری‌‌‌ در‌‌‌ سال‌‌‌ 21‌‌‌ هجری‌‌‌ در‌‌‌ نبرد‌‌‌ نهاوند‌‌‌ به‌‌‌ فرماندهی‌‌‌ فیروزان‌‌‌ سپهسالار‌‌‌ دلیر‌‌‌ ایران‌‌‌ به‌‌‌قدری‌‌‌ از‌‌‌ ایرانیان‌‌‌ کشته‌‌‌ شد‌‌‌ که‌‌‌ زمین‌‌‌ از‌‌‌ خون‌ها‌‌‌ لغزنده‌‌‌ شد‌‌‌ و‌‌‌ اسبان‌‌‌ لیز‌‌‌ خوردند‌‌‌ و‌‌‌ لاشه‌‌‌ها‌‌‌ در‌‌‌ شهر‌‌‌ فراوان.
در‌‌‌ سال‌‌‌ 22‌‌‌ هجری‌‌‌ به‌‌‌ گفته‌‌‌ طبری‌‌‌ ری‌‌‌ به‌‌‌دست‌‌‌ نعیم‌‌‌ابن‌‌‌مقرن‌‌‌ تاراج‌‌‌ شد‌‌‌ و‌‌‌ ثروت‌هایی‌‌‌ که‌‌‌ از‌‌‌ ری‌‌‌ به‌‌‌دست‌‌‌ مسلمانان‌‌‌ افتاد‌‌‌ دست‌‌‌ کمی‌ از‌‌‌ فتح‌‌‌ کاخ‌‌‌ سفید‌‌‌ تیسفون‌‌‌ پایتخت‌‌‌ امپراتوری‌‌‌ ایران‌‌‌ نداشت.‌‌‌ پس‌‌‌از‌‌‌ فتح‌‌‌ ری‌‌‌ مقرر‌‌‌ شد‌‌‌ این‌‌‌ شهر‌‌‌ 500‌‌‌ هزار‌‌‌ درهم‌‌‌ در‌‌‌ سال‌‌‌ بدهد.‌‌‌ پس‌‌‌از‌‌‌ ری‌‌‌ نوبت‌‌‌ به‌‌‌ دماوند‌‌‌ رسید‌‌‌ و‌‌‌ فرماندار‌‌‌ شهر‌‌‌ “مهست‌‌‌ مغان‌‌‌ مردانشاه”‌‌‌ بود،‌‌‌ او‌‌‌ راهی‌‌‌ جز‌‌‌ تسلیم‌‌‌ نداشت‌‌‌ و‌‌‌ مقرر‌‌‌ شد‌‌‌ سالانه‌‌‌ مبلغ‌‌‌ 200‌‌‌ هزار‌‌‌ درهم‌‌‌ باج‌‌‌ به‌‌‌ کوفه‌‌‌ پرداخت‌‌‌ نماید.
گفتار‌‌‌ طبری‌‌‌ نشان‌‌‌ دهنده‌‌‌ نه‌‌‌ صلح‌‌‌ طلبی‌‌‌ بلکه‌‌‌ بغض‌‌‌ و‌‌‌ خشونت‌‌‌ اعراب‌‌‌ در‌‌‌ قبال‌‌‌ ایرانیان‌‌‌ است.‌‌‌ زور‌‌‌ و‌‌‌ خشونت‌‌‌ در‌‌‌ تاریخ‌‌‌ یکی‌‌‌ از‌‌‌ عوامل‌‌‌ اصلی‌‌‌ سلطه‌‌‌گری‌‌‌ یک‌‌‌ جمعیت‌‌‌ بر‌‌‌جمعیت‌‌‌ دیگر‌‌‌ بوده‌‌‌ است.‌‌‌ کشورگشائی‌‌‌هائی‌‌‌ در‌‌‌ تاریخ‌‌‌ بوده‌اند‌‌‌ که‌‌‌ با‌‌‌ کشتار‌‌‌ مردم‌‌‌ توام‌‌‌ نبوده‌‌‌ است،‌‌‌ ولی‌‌‌ حمله‌‌‌ اسلام‌‌‌ با‌‌‌ خشونت‌‌‌ ایدئولوژیکی‌‌‌ نهفته‌‌‌ در‌‌‌ کلام‌‌‌ قرآن‌‌‌ و‌‌‌ با‌‌‌ انگیزه‌‌‌ سپاهیان‌‌‌ چپاول‌گر‌‌‌ و‌‌‌ افراد‌‌‌ آشوب‌گر‌‌‌ و‌‌‌ تاراج‌گر‌‌‌ از‌‌‌ جنس‌‌‌ رویدادهای‌‌‌ خشونت‌بار‌‌‌ در‌‌‌ تاریخ‌‌‌ است.‌‌‌ هجوم‌‌‌ اسلام‌‌‌ به‌‌‌ سرزمین‌‌‌ شاهنشاهی‌‌‌ ایران‌‌‌ ساسانی‌‌‌ به‌منظور‌‌‌ اسارت‌‌‌ مردمان‌‌‌ دیگر‌‌‌ و‌‌‌ توام‌‌‌ با‌‌‌ جنایات‌‌‌ بی‌شمار‌‌‌ علیه‌‌‌ بشریت‌‌‌ بوده‌‌‌ است.‌‌‌ بر‌‌‌ما‌‌‌ چه‌‌‌ بسا‌‌‌ انتقاد‌‌‌ کنند‌‌‌ که‌‌‌ چشم‌‌‌ به‌‌‌ “بدی”‌‌‌های‌‌‌ خودی‌‌‌ می‌بندیم.
به‌هیچ‌وجه.‌‌‌ در‌‌‌ طول‌‌‌ تاریخ‌‌‌ ایران‌‌‌ جنایات‌‌‌ زیادی‌‌‌ از‌‌‌ جانب‌‌‌ پادشاهان‌‌‌ و‌‌‌ امیران‌‌‌ صورت‌‌‌ گرفته‌‌‌ است.‌‌‌ بحث‌‌‌ در‌‌‌ اینجا‌‌‌ نقد‌‌‌ هجوم‌‌‌ عرب‌‌‌ است‌‌‌ و‌‌‌ انتقاد‌‌‌ از‌‌‌ “از‌‌‌ خود‌‌‌ بیگانگی‌‌‌ ایرانی”،‌‌‌ نقد‌‌‌ فرد‌‌‌ ایرانی‌‌‌ شیعه‌‌‌ یا‌‌‌ ایرانی‌‌‌ غیرمذهبی‌‌‌ که‌‌‌ این‌‌‌ درد‌‌‌ را‌‌‌ نمی‌بیند‌‌‌ و‌‌‌ یا‌‌‌ خواهان‌‌‌ کم‌‌‌رنگ‌‌‌ کردن‌‌‌ آن‌‌‌ است،‌‌‌ کسانی‌‌‌ که‌‌‌ مستقیم‌‌‌ و‌‌‌ غیر‌‌‌مستقیم‌‌‌ استعمار‌‌‌ عرب‌‌‌ را‌‌‌ آب‌یاری‌‌‌ کرده‌اند.‌‌‌ رابطه‌‌‌ تاریخ‌‌‌ اسلام‌‌‌ با‌‌‌ ایران‌‌‌ خونین‌‌‌ است.‌‌‌
اسلام‌‌‌ صلح‌‌‌ برای‌‌‌ سرزمین‌‌‌ ما‌‌‌ نمی‌خواست‌‌‌ بلکه‌‌‌ اسارت‌‌‌ آن‌را‌‌‌ می‌خواست،‌‌‌ نفی‌‌‌ هویت‌‌‌ آن‌را‌‌‌ طلب‌‌‌ می‌کرد‌‌‌ و‌‌‌ در‌‌‌ این‌‌‌ راه‌‌‌ از‌‌‌ کشتار‌‌‌ و‌‌‌ تخریب‌‌‌ دریغ‌‌‌ نکرد.‌‌‌ نگاه‌‌‌ ابن‌‌‌خلدون‌‌‌ و‌‌‌ شهادت‌‌‌ تاریخ‌‌‌ طبری‌‌‌ را‌‌‌ در‌‌‌ این‌‌‌ نقل‌‌‌ قول‌‌‌ بشنوید:‌‌‌ “چون‌‌‌ اسیران‌‌‌ را‌‌‌ بی‌آوردند،‌‌‌ قتیبه‌‌‌ (سردار‌‌‌ عرب)‌‌‌ به‌گفت‌‌‌ تا‌‌‌ تخت‌‌‌ وی‌‌‌ را‌‌‌ بیرون‌‌‌ آورند‌‌‌ و‌‌‌ میان‌‌‌ کسان‌‌‌ جای‌‌‌ گرفت‌‌‌ و‌‌‌ به‌گفت‌‌‌ تا‌‌‌ هزار‌‌‌ کس‌‌‌ از‌‌‌ اسیران‌‌‌ را‌‌‌ پیش‌‌‌ روی‌‌‌ او‌‌‌ بکشند‌‌‌ و‌‌‌ هزار‌‌‌ کس‌‌‌ را‌‌‌ طرف‌‌‌ راست‌‌‌ وی‌‌‌ و‌‌‌ هزار‌‌‌ کس‌‌‌ را‌‌‌ طرف‌‌‌ چپ‌‌‌ وی‌‌‌ و‌‌‌ هزار‌‌‌ کس‌‌‌ را‌‌‌ پشت‌‌‌ سر‌‌‌ وی.”،‌‌‌ “قتیبه‌‌‌ از‌‌‌ خوارزم‌‌‌ یک‌صد‌‌‌ هزار‌‌‌ اسیر‌‌‌ آورد‌‌‌ که‌‌‌ همه‌‌‌ را‌‌‌ به‌‌‌ بازارهای‌‌‌ برده‌‌‌ فروشان‌‌‌ فرستاد.”(تاریخ‌‌‌ طبری‌‌‌ ج9،‌‌‌ ص‌‌‌ 3854‌‌‌ و‌‌‌ 3855).
معاویه‌‌‌ خلیفه‌‌‌ اموی‌‌‌ در‌‌‌ نامه‌‌‌ای‌‌‌ به‌‌‌ زیادبن‌‌‌ ابیه‌‌‌ والی‌‌‌ کوفه‌‌‌ و‌‌‌ خوزستان‌‌‌ و‌‌‌ فارس‌‌‌ می‌نویسد:‌‌‌ در‌‌‌ مورد‌‌‌ قوم‌‌‌ فارس‌‌‌ “گوش‌‌‌ کن‌‌‌ زیاد!‌‌‌ این‌‌‌ مردم‌‌‌ را‌‌‌ باید‌‌‌ ذلیل‌‌‌ کرد.‌‌‌ باید‌‌‌ به‌همان‌‌‌ روشی‌‌‌ که‌‌‌ عمربن‌‌‌خطاب‌‌‌ آنها‌‌‌ را‌‌‌ می‌کوبید‌‌‌ طوری‌‌‌ کوبیدشان‌‌‌ که‌‌‌ هرگز‌‌‌ نتوانند‌‌‌ سربردارند.”(ناسخ‌‌‌ التواریخ،‌‌‌ مورخ‌‌‌ الدوله‌‌‌ سپهر‌‌‌ ص‌‌‌ 86‌‌‌ تا‌‌‌ 96).‌‌‌ علی‌‌‌بن‌‌‌ابی‌طالب‌‌‌ پس‌‌‌از‌‌‌ سرکوب‌‌‌ مردم‌‌‌ استخر‌‌‌ توسط‌‌‌ سپاه‌‌‌ اعزامی‌ از‌‌‌ کوفه‌‌‌ خطاب‌‌‌ به‌‌‌ کوفیان‌‌‌ گفت:”ای‌‌‌ مردم‌‌‌ کوفه،‌‌‌ شمائید که‌‌‌ شوکت‌‌‌ عجمان‌‌‌ را‌‌‌ از‌‌‌ میان‌‌‌ بردید.”(تاریخ‌‌‌ طبری‌‌‌ ج3،‌‌‌ ص1228).‌‌‌ 
‌‌‌ خواست‌‌‌ اسلام‌‌‌ ذلت‌‌‌ ایرانیان‌‌‌ بود‌‌‌ تا‌‌‌ کسی‌‌‌ سربلند‌‌‌ نکند‌‌‌ و‌‌‌ بدین‌‌‌ ترتیب‌‌‌ شوکت‌‌‌ ایرانی‌‌‌ همیشه‌‌‌ نابود‌‌‌ گردد.‌‌‌ نخبگان‌‌‌ شیعه‌‌‌ در‌‌‌ هم‌سوئی‌‌‌ با‌‌‌ خواست‌‌‌ اسلام‌‌‌ واقعیت‌‌‌ خشونت‌‌‌ اسلام‌‌‌ در‌‌‌ قبال‌‌‌ ایران‌‌‌ را‌‌‌ نفی‌‌‌ کرده‌‌‌ زیرا‌‌‌ خود‌‌‌ به‌عنوان‌‌‌ مسخ‌‌‌ شده‌‌‌ در‌‌‌پی‌‌‌ مسخ‌‌‌ دیگران‌‌‌ بوده‌اند.

“ادامه‌دارد”

👉 tєltαgrαm 👈