oh my god is good bed

ทุบตีผู้หญิงเป็นเรื่องที่เขาที่นอนเป่าลม chilindoลดเกียรติไปกระทำ มิหน่าขั้าถึงนางใช้ นิ้วมือเดียวเขาก็ยังต่อกรมิได้

ววาทกลางถนนเขาไม’เคยระย่อ แต่พอคิดในทางกลับกัน ไม’ว่าจะ ด่านางไร้ความเป็นหญิงหรือกดขี่บุรุษ คนที่อับอายขายหน้าล้วนเป็นเขาผู้เดียว คิดจะยกมารดาขึ้นข่มอีกฝ่าย ก็กลัวมารดาตนจะหดหู่ตรอมใจตาย อนุภรรยาและเมียบ่าวยิ่งมิต้องฝากความหวัง ต่างยื้อแย่งกันคบคิดตัดรู ขายขาดิ ถูกล่อลวงไปหมดแล้ว

เชียนกระโดด? นางเป็นสตรื จะกระโดดไปทำไม วางแผนลวง? นางไม่ชมชอบเรื่องกินดื่มเที่ยวเล่น ทุกวันล้ามิใช่ยุ่งกับ งานราชการก็ถึเกยุทธ์ ยังหาจุดอ่อนไม่พบ

ลักพาตัวขู่กรรโชก? เรื่องนี้เลิกคิดไต้เลย…

จับญาดิที่น้องของนางมาเป็นเครื่องต่อรอง?ที่นอนเป่าลม intex แม้เขาจะเดรัจฉานมาก… แต่ยังไม่เดรัจฉานถึงขั้นนั้น

เทียบพลังยุทธ์ เทียบอำนาจอิทธิพล เทียบความชั่วร้าย เทียบนิสัย อันธพาล รีเมือเขาล้วนอ่อนต้อยกว่านางขั้นหนึ่ง

ซย่าอวี้จนตกอยู่กลางวงล้อมเพยงลำพัง เสบียงหมดลิ้น กำลังหนุนถูก ตัดขาด หากเปิดประตูเมืองยอมแพ้ก็ไม่หลงเหลือสิ่งใดแล้วจริงๆ ต้องอยู่ อย่างอดสูใต้อาณ้ติสตรีตราบจนวันตาย ชีวิตเขาจะเปลี่ยนแปลงไปนับแต่นิ้

เป็นคนไร้ศักดศรีดั่งลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลฝ่ายหญิง ต้องระมัดระวังตัวและ คอยพะเน้าพะนอภรรยาเพื่อมีกินอิ่มท้องไปวันๆ

ไม่I ลูกผู้ชายฆ่าไต้หยามไม่ไต้ ต่อให้หัวเดียวกระเทียมลืบ เขาก็จะ ดื้อแพ่งแข็งข้อถึงที่นอนเป่าลม tv directที่สุด จะไมยอมให้สตรีน่าขังผู้นั้นเลี้ยงดูเขาอย่างลูกเขย ที่แต่งเข้าตระกูลฝ่ายหญิง

ซย่าอวี้จิ่นคิดคำนึงจนเลือดในกายเดือดพล่าน ลืมตาที่ฉํ่าปรือแดงกา ประหนงตากระต่าย กำจอกสุรา ร้องตะโกนบอกฟ้า

‘’ข้าดือลูกชายของอดืตอันออง เป็นหนานผิงจวิ้นอ๋อง มีใช่หนุ่มหน้าหยก ที่กูกเลี้ยง’ไว้ดูเล่น! ข้าจะกลับไปตัดขาดกับนางเดี๋ยวนี้เลย ต่อให้ถูกจักรพรรดิ ลากตัวไปประหารที่ประดูลู่เหมีนหน้าวังหลวง ข้าก็จะหย่ากับนางให้ไต้!” เหล่านักพรตหญิงเข้าไปขัดขวางเขา “จวิ้นอ๋อง ไม่ไต้เด็ดขาดนะเจ้าคะ”

เขาเอ่ยอย่างโกรธเกรี้ยว

■อย่าห้ามข้า! หรือพวกเจ้าคิดว่าข้ากลัวตาย จะบอกให้นะ หลังออกจาก ท้องมารดามา สิงที่ข้าไม่กลัวที่สุดก็ดือความตาย!”

พวกนางลันดีรษะอย่างเอาเป็นเอาตาย

•ท่านเดินขนหน้าไปอกก็าวก็จะตกลงไปในแม่นั้าแล้วเจ้าค่ะ!”

“ว้าย! รีบมากันเร็วเข้า จวิ้นอ๋องตกนั้าแล้ว”

“ช่วยด้วย…”

แรกวลันต้จวนมาเยอน แม่นั้าฉินอุ่นคนรู้ก่อน[1]

เหล่าคุณชายเสเพลล้วนเปลือยกายท่อนบนกลับบ้านไปแล้ว ซย่าอวี้จิ่นสวมเสื้อผ้ามิดชิดแน่นหนา ประคองเตาพกเดินมุ่งหน้าไปยัง วังอันอ๋องด้วยท่าทางฮึกเหิมห้าวหาญ ให้เด็กรับใช้ลือเสื้อคลุมที่เปียกโชก ชองตนไว้

วรชายาอันไท’เฟยเมานานแล้วว่าบุตรชายคนเล็กมักออกไปก่อความ วุ่นวายนอกวังเสมอจึงเปิดประตูรอไว้และให้สาวใช้ช้างกายดุด่าเขาแรงๆ หลายคำ จากนั้นสั่งให้ลงกลอนประตูด้านช้าง ไม่อนุญาตให้ออกไปตาม อำเภอใจอีก

[1] ลอเลิยนวรรค ‘วสันต์มานม่นํ้าอุ่นเป็ดรู้ก่อน, จากบทประพันธ์ของสูชื่อหรึอสูตงพัว (ค.ศ. 1037–1101) ที่บรรยายทิวทัศน์ยามหลังที่นอนเป่าลม intex 6 ฟุต ทิมะละลายเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ