จุดที่ 21 :: แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเงินยี่สิบบาท

เมื่อวันที่ 26 มิ.ย. ที่ผ่านมา เป็นวันครบรอบยี่สิบปี ที่หนังสือนิยายแฟนตาซีที่โด่งดังอย่าง แฮร์รี่ พอตเตอร์ ได้ตีพิมพ์ครั้งแรกที่ประเทศอังกฤษ … พอเห็นข่าวนี้ทำให้ผมนึกย้อนกลับไปถึงความหลังครั้งยังเป็นเด็กที่ยังอ่านหนังสือภาษาอังกฤษไม่ได้…

… ตอนนั้นแฮร์รี่ พอตเตอร์ ได้ถูกแปลเป็นภาษาไทยแค่เล่มเดียว ในขณะที่ภาษาอังกฤษออกถึงเล่มสี่แล้ว เมื่อผมได้อ่านฉบับแปลไทยเล่มแรก ก็ถึงกับออกอาการติดงอมแงม ของขึ้นถึงขนาดไปซื้อภาค 2 ที่เป็นฉบับภาษาอังกฤษมาอ่าน

จำได้ว่าตอนนั้น… ผมอยู่ในช่วงออกค่ายติวน้องก่อนเอนทรานซ์ ที่จังหวัดสิงห์บุรี … ก็หยิบแฮร์รี่ภาคสอง ฉบับภาษาอังกฤษไปด้วย เอาไว้อ่านยามว่าง… เช่นตอนกลางคืน ที่ปลอดจากกิจกรรมต่างๆ แล้ว

แต่ด้วยความที่ผมเปรี้ยวอ่านภาษาอังกฤษทั้งๆที่ภาษายังไม่แข็งแรง ภาพที่ออกมาก็คือ อ่านไปสิบวินาที สลับกับจิ้ม Talking Dict ครั้งนึง สลับกันอยู่อย่างนั้น … จนพี่เยียร์ — รุ่นพี่ที่ออกค่ายด้วยกันเกิดรำคาญขึ้นมา… แกโยนแบงค์ยี่สิบลงมาตรงหน้าผม แล้วบอกว่า

“ เฮ้ย โบ๊ท … พี่จ้างเอ็งยี่สิบบาท เลิกอ่านเหอะวะ พี่รำคาญ”

วันนั้นผมไม่ได้เลิกอ่านตามที่ถูกจ้าง … แต่ผมก็อ่านภาคสองไม่จบอยู่ดี เพราะฉบับแปลไทยได้วางขายตอนที่ผมอ่านฉบับภาษาอังกฤษไปได้แค่ครึ่งเล่ม

… และผมพบว่า …

… ทำไมเรื่องมันไม่เหมือนกับที่อ่านมา (วะ) ><


ด้วยความไม่ยอมแพ้… ผมงัดเล่มสามฉบับภาษาอังกฤษขึ้นมาอ่านต่อ พร้อมกับบอกตัวเองว่า … ภาคสอง ที่เราอ่านแล้วไม่ได้เรื่องได้ราว น่าจะเป็นเพราะเราให้ความสำคัญกับคำศัพท์ที่เราไม่รู้มากเกินไป มัวแต่อ่านไปเปิดดิกชันนารีไป สรุปสุดท้ายมันเลยไม่สนุก … เลยปะติดปะต่อเนื้อเรื่องผิดไปหมด

… อ่านหนังสือ มันก็ต้องสนุกดิ๊!!! …

ภาคสามนี่ผมเลยตั้งเข็มใหม่ อ่านมันโดยที่ไม่เปิดดิกซักตัวนี่แหละ คำไหนไม่ได้ “เดาเอา”!!! ให้มันรู้ไปว่าจะอ่านไม่ได้

… แล้วสิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้นกับผม …

ครึ่งเล่มแรก ผมใช้เวลาอ่านไปเกือบสองอาทิตย์ตอนปิดเทอม … แต่ด้วยความที่เนื้อเรื่องนั้นสนุกจัด ผมใช้เวลาอ่านครึ่งเล่มหลังรวดเดียวจบตั้งแต่สองทุ่มถึงตีห้าแบบไม่หลับไม่นอน … สนุกจนแทบลืมหายใจ!!!

… และจากตอนนั้น ผมรู้สึกเหมือนผมค้นพบความลับอะไรบางอย่าง …


  • ผมพบว่า ของบางอย่าง ไม่ต้องรอให้พร้อมเต็มที่หรอกถึงค่อยเริ่มทำได้ … เหมือนกับตอนที่ผมไม่จำเป็นต้องเก่งภาษาอังกฤษก่อนถึงอ่านนิยายภาษาอังกฤษได้จบเรื่อง
  • ผมพบว่า ถ้าเรา “สนุก” กับบางสิ่ง จะมีพลังลึกลับขึ้นมาช่วยให้เราสามารถทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมันได้ … เหมือนอย่างที่จากอ่านข่าวภาษาอังกฤษสักหน้ายังท้อแล้วท้ออีก ครึ่งเล่มสุดท้ายของแฮร์รี่ ผมกลับอ่านรวดเดียวจบได้ในคืนเดียว
  • ผมพบว่า … ถ้าเราประสบความสำเร็จ “ก้าวเล็กๆ” แล้ว เราจะมีความมั่นใจในตัวเองขึ้นพอที่จะก้าวเท่าเดิม หรือก้าวไปให้ไกลกว่าเดิม…

จากตอนนั้น… ผมเริ่มอ่านเล่มต่อๆ ไป … เพราะเรารู้แล้วว่าเราทำได้ เราไม่กลัวอีกต่อไป … โดยเฉพาะเมื่ออ่านเล่มสี่ที่เริ่มเป็นเล่มหนาปึ้กประหนึ่งสารานุกรมจบ ผมก็ไม่กลัวการอ่านหนังสือภาษาอังกฤษเล่มไหนอีกเลย


มันเหมือนเป็นก้าวเล็กๆ … ที่ผมไม่ยอมหยิบเงินยี่สิบบาทในวันนั้น … ทำให้ผมได้ก้าวมาถึงการทำงานต่างประเทศในวันนี้

ขอบคุณ J.K. Rolling ที่ได้สร้างสรรค์งานขึ้นมา เป็นเครื่องปลดล็อคทางภาษาของผม … ถึงจะเป็นแค่นิยายเล่มเดียว แต่ถ้าจะมองจากจุดนั้น … จะเรียกว่า เป็นนิยายเล่มที่พลิกชีวิตของผมก็คงจะไม่เกินไปนัก

และขอบคุณพี่เยียร์ … ที่จ้างผมน้อยไปหน่อย … ถ้าจ้างผมแพงกว่านั้น ผมอาจจะหยุดอ่านก็ได้ ^^

และขอจบบันทึกนี้ด้วยคำพูดของดัมเบิลดอร์ที่สอนแฮร์รี่ไว้ในภาคแรก ห้องแห่งความลับ

It is our choices, Harry, that show what we truly are, far more than our abilities. — Professor Albus Dumbledore / Harry Potter and the chamber of secret.

Follow ติดตามอ่านบทความดีๆ และพูดคุยกันได้ที่

https://www.facebook.com/ConnectTheDot.in.th/

อ่านบทความทั้งหมดได้ที่

https://medium.com/@walkingtrail