จุดที่ 31 :: อย่าจับสายตาที่ยอดเขา

เคยปีนเขา … หรืออย่างน้อยๆ เดินขึ้นภู กันไหมครับ?

เมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว ผมมีโอกาสได้ไปเที่ยววัดถ้ำเสือ จ. กระบี่ … ซึ่งวัดถ้ำเสือนี้ตั้งอยู่บนเขาสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 600 เมตร นั่นหมายความว่า ถ้าจะขึ้นไปที่วัดนี้ ต้องปีนเขาขึ้นไป ซึ่งทางขึ้นเขาเป็นบันได ชันประมาณ 45–60 องศา มีจำนวนขั้นทั้งหมด 1,237 ขั้น

สำหรับคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำอาจจะไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร … แต่ผมในตอนนั้นด้วยความที่ไม่ได้ออกกำลังกายเป็นประจำ แถมยังล้าเหนื่อยกับการเที่ยวที่อื่นๆมาจนแทบหมดแรงแล้ว แต่เมื่อมาถึงแล้ว … ก็ต้องลุย

เดินกันไปคุยกันไป …พอได้ยังไม่ถึงครึ่งทางดี พวกผมก็หมดแรง หอบแฮ่กๆ นั่งพักกินน้ำกันที่ตะพักบันได ในใจผมนี่แอบคิดไปสารพัด … ไม่ว่าข้างบนนั้นจะมีวิวคุ้มค่ากับการออกแรงขนาดนี้ไหม เราจะมีแรงเหลือขนาดขาลงไหม … หรือจะลงมันเดี๋ยวนี้เลยดี … ดูสิ … เดินมาไกลขนาดนี้ ยอดเขายังเหลืออีกตั้งลิบๆ … แทบไม่รู้สึกต่างกับตอนอยู่ที่พื้นดินเลย…

ยังเถียงกับตัวเองไม่เสร็จดี … ก็มีคุณลุงคนหนึ่งเดินตามหลังพวกเราขึ้นมา … พวกเราเบี่ยงตัวให้คุณลุงแซงขึ้นไป แกยิ้มให้พวกเรานิดหนึ่งก่อนที่จะเดินขึ้นไปสบายๆ เหมือนกำลังเดินขึ้นบันไดบ้านชั้นสอง…

พวกเรามองหน้ากัน … แล้วพักกันอีกสักครู่ ก็กัดฟันเดินกันต่อไป …

… แต่ไม่ว่าจะปีนขึ้นไปอีกแค่ไหน ก็ไม่รู้สึกว่ายอดเขามันจะใกล้เข้ามาสักที … ท้อ เหนื่อย จนต้องพักกันอีกหน … แล้วกำลังจะลงมติยอมแพ้อยู่รอมร่อ … ก็พอดีคุณลุงคนเดิมเดินสวนลงมาหลังจากที่กราบพระที่วัดเรียบร้อยแล้ว

“อ้าว หมดแรงกันแล้วเหรอ… อีกนิดเดียวเองนะ”

“จะไม่ไหวกันแล้วครับลุง เดินเท่าไหร่ยอดเขาก็ไม่ใกล้ยอดเขาเข้าไปสักที คุณลุงแข็งแรงจังครับ เดินตัวปลิวเหมือนไม่เหนื่อยเลย”

“ลุงเดินทุกวันก็แบบนี้แหละ … อ้อ แต่เวลาเดิน ลุงไม่ได้มองยอดเขานะ ลุงแก่แล้ว มองยอดเขาเดี๋ยวตกบันได ลุงมองแต่เท้า กับบันไดขั้นต่อไปแค่นั้นแหละ … ลุงไปก่อนนะ”

คุณลุงยิ้มบางๆ ให้พวกเราก่อนเดินลงไปตามขั้นบันไดด้วยอาการสบายๆ เหมือนอย่างขาไป … ไม่ได้มีอาการว่าจะกลัวตกบันไดอย่างที่แกบอกสักนิด

“ไปกันต่อเถอะ” … ผมบอกเพื่อนร่วมทาง …


ไม่นาน … เราก็ขึ้นมาถึงยอดเขา ที่วัดถ้ำเสือตั้งอยู่ …

… เพราะคราวนี้เราไม่ตั้งคำถามอีกแล้ว ไม่ว่าทำไมมันยังเหลืออีกตั้งไกล จะทำยังไงดี จะเลิกดีมั้ย จะเหลือแรงขากลับมั้ย อีกไกลมั้ยกว่าจะถึง … ฯลฯ

… แต่เราค่อยๆ เดิน โดยที่จับสายตาไปที่ ขั้นบันได … ละก้าวต่อไปของเราเอง … ทีละก้าว …

ยังไม่ทันจะรู้ตัวดี … เราก็มาถึงยอดเขา อิ่มเอมกับทะเลหมอกอย่างที่ตั้งใจ …


เห็นอะไรกันไหมครับ?

เคยไหมครับที่เราตั้งเป้าหมายในชีวิต … อยากได้ อยากมี อยากเป็น อยากเห็น อยากแบ่งปันอะไร … แล้วสุดท้ายเราไม่ได้ตามเป้าหมายนั้น เพราะเราล้มเลิกกลางทาง

ผมอยากเชิญชวนให้เรามองย้อนกลับไปในชีวิตของเราเองว่า … ครั้งนั้นที่เราล้มเลิก… ระหว่างทาง … สายตาเราจับจ้องอยู่ที่ยอดเขามากเกินไปหรือเปล่า …

เป้าหมาย มีไว้เพียงแค่กำหนดเส้นทางเท่านั้นแหละครับ 
ไม่ได้มีไว้ให้เรามองระหว่างทางจนทำให้เราท้อแต่อย่างใด …

แต่ระหว่างทางที่เราก้าวเดินไป …
สิ่งที่เราต้องมอง คือสองเท้าของเราเท่านั้น … 
และสิ่งที่เราต้องทำ … ก็แค่ก้าวไปอีกก้าว … แค่นั้นเอง

Follow ติดตามอ่านบทความดีๆ และพูดคุยกันได้ที่

https://www.facebook.com/ConnectTheDot.in.th/

อ่านบทความทั้งหมดได้ที่

https://medium.com/@walkingtrail

Like what you read? Give WalkingTrail a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.