เสียเวลา … ?

วันนี้ผมได้มีโอกาสอ่านผ่านตาบทความหนึ่ง เกี่ยวกับการเลี้ยงลูกในสังคมที่มีการแข่งขันสูงลิบอย่างในปัจจุบันนี้ … มีท่อนหนึ่งผู้เขียนได้บอกไว้ว่า ให้เตรียมตัวแต่เนิ่นๆ ตั้งเป้าหมายให้ชัด แล้วทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย รวมถึง “ตัดสิ่งที่ทำให้เสียเวลาทิ้ง” … รอให้สอบติดก่อน แล้วค่อยมาทำเล่นก็ยังไม่สาย …

เมื่ออ่านถึงประโยคนี้ … ในใจผมคิดว่า… เมื่อสอบติดแล้ว คุณพ่อจะแนะนำให้ลูกเล่นหลังสอบติดจริงๆ หรือว่าจะกระตุ้นให้มองถึงเป้าหมายต่อไปที่ใหญ่กว่านั้นกันแน่นะ?

  • รอให้เข้า ม.1 รร. ดีๆ ได้ก่อน?
  • รอให้เข้า ม.4 รร. ดังๆ ได้ก่อน?
  • รอให้เข้ามหาลัยรัฐแนวหน้าได้ก่อน?
  • รอให้จบมหาลัยก่อน?
  • รอ … ???

แน่นอนว่าสำหรับการกระทำบางอย่าง… การรอคอยเวลาก็เป็นสิ่งจำเป็น เช่น ถ้าลูกอยากแต่งงานตั้งแต่ ม. ต้น … ก็ควรจะเบรคๆ ลูกไว้บ้าง แต่ถ้าเขาอยากที่จะหัดเล่นกีตาร์ หรือเอาเวลาว่างไปหัดถ่ายรูป … เราควรจะบอกให้เขารอไหม?


ผมอยากเชิญชวนทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้ ตอบคำถามสองข้อต่อไปนี้ครับ

  1. เมื่อเราเป็นเด็ก อะไรบ้างที่เราถูกบอกว่า… เป็นเรื่องเสียเวลา ให้เอาเวลาไปอ่านหนังสือดีกว่า
  2. ณ วันนี้ … ถ้าให้มองย้อนกลับไปเมื่อครั้งเป็นเด็ก อะไรบ้างที่เป็นความสุขความทรงจำ ที่ทำให้เราอมยิ้มเวลานึกถึง

… มีใครบ้างไหมครับ ที่พบว่าคำตอบของทั้งสองข้อ เป็นคำตอบเดียวกัน …


ถึงทุกวันนี้ ผมก็ยังใช้เวลาว่างไปกับการอ่านหนังสือทั้งมีสาระและไร้สาระ หยิบกีตาร์ขึ้นมาเล่นก๊องๆแก๊งๆ บ้าง นั่งเขียนอะไรไปตามเรื่องตามราว … และผมก็มีความสุขดี

ผมมีความเชื่อว่า … คนเราเกิดมาบนโลกนี้ เพื่อเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข …
… และรูปแบบของการใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนั้น มันไม่น่าจะเป็นการวิ่งเต็มฝีเท้าเพื่อให้ถึงจุดหมาย โดยที่ไม่สนใจว่าสองข้างทางมีอะไรบ้าง …

เพราะชีวิต… ไม่ได้มีแค่จุดเริ่มต้น และจุดหมายปลายทางเท่านั้น …

… แต่ชีวิต คือการเล่นเกมต่อจุดต่างๆ ระหว่างทางไปด้วย … ที่บางทีเราก็ไม่รู้ว่า ภาพที่เราได้มานั้น มันจะเป็นรูปอะไร

ติดตามอ่านบทความดีๆ และพูดคุยกันได้ที่ https://www.facebook.com/ConnectTheDot.in.th/