Een gesprek met Han Hendriks.

Managing partner Kirkman Company

Bijna op het eind van mijn gesprek met Han Hendriks gebeurt er iets dat misschien wel tekenend is voor wie hij is. Ik vraag naar een foto, want op internet vind ik slechts twee nogal gedateerde afbeeldingen van hem. Ja, zegt Han, ik heb toevallig afgelopen vrijdag een nieuwe laten maken, ik heb nogal een hekel aan foto’s van mijzelf. Het typeert de mens Han Hendriks, een man die niet zo nodig in de schijnwerper hoeft te staan. Hij stuurt me per telefoon dan zijn foto die je hierboven ziet. Han Hendriks, managing partner van Kirkman Company.

De eerste keer dat we elkaar tegenkwamen was in ‘zijn’ Social Impact Factory in Utrecht. Een fantastisch pand midden in Utrecht waar mensen kunnen werken, vergaderen, maar waar vooral ondernemende plannen worden geboren van projecten, initiatieven en bedrijven die de wereld beter maken. In ons gesprek vertelt Han dat het idee om de wereld een beetje beter te maken vooral gekomen is nadat hij kinderen kreeg. Dat hoor ik trouwens wel vaker van mensen. Het is aan de ene kant de verantwoordelijkheid die je als ouder gaat voelen en aan de andere kant de kans die je krijgt om door de ogen van je eigen kind te gaan kijken. Is dit de wereld die ik hen gun?

‘Naast het besef dat ik nu kinderen heb, realiseer ik mij ook dat het leven kwetsbaar is. Mijn moeder stierf uiteindelijk aan de ziekte van Parkinson die ze al op haar 42e kreeg en dan weet je dat maakbaarheid van het leven relatief is. Wat is dan belangrijk? Waar maak je je dan druk over? Geld, carrière, macht? Natuurlijk niet.’

‘Mijn ambitie is om als ondernemer positieve impact te maken, hoe kun je — soms vastgelopen — dingen veranderen? Waar kan een organisatie beter in worden? Welke maatschappelijke vragen kan ik helpen oplossen? Daar, en alleen daar wil ik warm voor lopen.’

‘Ik heb alleen impact als anderen in het licht gaan staan, daar doe ik dan graag moeite voor.’

Ik vertel Han dat het allemaal klinkt als het aloude idee van rentmeesterschap. Hoewel hij geen specifieke christelijke opvoeding kreeg, kan hij zich wel vinden in dat idee. ‘Ik ben een product van twee oude hippies. Nogal onafhankelijk en autonoom, maar ja, dat je verantwoordelijk bent voor de wereld om je heen, ja, dat zit er wel diep in.’

Terug naar die foto — wat ik merk is dat Han graag verbindt — mensen, zaken, problemen, kansen — en niet in zelf in de picture wil staan. ‘Ja, dat is wat ik graag doe. Ook de grote corporates verbinden met de kleinere sociale ondernemers om zo te zien hoe we elkaar vooruit kunnen helpen. Soms is tegenstelling goed, zoals Tony Chocolonely zich heeft afgezet tegen de grote jongens, en daardoor een belangrijke speler in de markt kon worden. Maar ik ben dan benieuwd hoe we vanaf een punt dan weer samen kunnen. Ik heb ook bewondering hoe Paul Polman van Unilever en Feike Sijbesma van DSM zaken regelen, maar ook bewondering voor Maurits Groen, die met WakaWaka en Kipster bezig is de wereld te veranderen.’

Han Hendriks, niet de grote voorganger of het boegbeeld, maar wel de man die een aanstichter is. Iemand die het vuurtje aansteekt. En anderen er dan bij haalt. ‘Gelijkgestemd zijn op de droom, en vooral verschillend zijn op wat we kunnen bijdragen, dat levert bijzondere impact op.’

Ron van Es — Work and Purpose