Een gesprek met Wolter van der Vlist.

Coördinator inkoopbeleid & strategie dienst Justiële Inrichtingen

Wolter van der Vlist is coördinator inkoopbeleid & strategie bij Dienst Justitiële Inrichtingen. En dat doet hij met een enorme passie met een bijzonder oog voor sociale impact. Maar daarover straks meer. Want eerst vraag ik hem wat hem nou zo drijft in zijn werk en dan vertelt hij over het grootste muziekfestival Glastonbury in Engeland. Voor hen die dat niet kennen: het is een muziekfestival dat door de boer Michael Eavis is opgezet in 1970. Inmiddels komen er elk jaar zo’n 150.000 mensen. Het festival heeft altijd al de sfeer uitgestraald dat de wereld er voor iedereen is.

Nu ken ik Glastonbury als plaats wel, maar niet het festival. De plaats is namelijk minstens zo interessant. Het was al een heilige plaats voor het christendom er was, maar dus ook de plaats waar het Keltisch Christendom ontstond (volgens de verhalen). Laat ik zeggen dat de buurt nogal bijzonder is, iets waar het muziekfestival vast een tikkie van meekrijgt.

Lange inleiding om eigenlijk het bijzondere werk dat Wolter nu doet te verklaren, want hij is voor mij een pionier in dat ambtelijke bedrijf. Per jaar wordt er namelijk een slordige 350 miljoen via duizenden leveranciers ingekocht. Daar zijn natuurlijk procedures voor. Wolter heeft ervoor gezorgd dat de aandacht ook is gaan liggen op impact. Niet alleen duurzamer, maar ook socialer. Met inzet van al die mensen die binnen de DJI moeten worden begeleid. Niet alleen insluiting telt, maar ook hoe er verder wordt gekeken hoe mensen hun plek weer in de samenleving gaan innemen. Wolter heeft kortweg gedacht: hoe kunnen bestaande trajecten met bestaande ‘spullen’ beter en socialer worden gemaakt. Met impact dus.

Staaltjes daarvan zijn bijvoorbeeld hoe leveranciers van bruin — en witgoed nu gedetineerden gaan opleiden om die spullen ook weer te reviseren en te onderhouden. Of hoe een stichting als Zuivere Koffie (ex) gedetineerden de kans geeft om als barista in het leven verder te gaan na hun straf. Of hoe leveranciers van verf — een aanbesteding van een miljoen — nu gevraagd wordt niet alleen verf te leveren, maar ook mee te denken met de maatschappelijke meerwaarde. Zoals KMPG dat bijvoorbeeld doet door jongeren de kans te geven hun MBO diploma te halen (inclusief coaching).

‘Doe moeite om er iets moois van te maken!’

Die denkwijze om voortaan in te kopen met impact is er niet zomaar natuurlijk. In een mooi traject heeft hij de mensen intern meegenomen in zijn vernieuwende denkwijze. Door juist samen plannen te maken wordt het gedachtegoed ook breed gedragen. Om zo samen de komende jaren de in — en uitstroom (jaarlijks stromen er 13.000 justitiabelen in; dat zijn delinquenten, jongeren, patienten) van mensen beter, waardiger, socialer en vooral met meer impact te maken.

En hij heeft nog veel meer plannen — zoals een community voor al die leveranciers waar ze elkaar leren kennen, maar vooral van elkaar gaan leren. Zo ontstaan weer nieuwe ideeën voor impact.

Maar terug naar het begin, naar dat Glastonbury muziekfestival. Want als ik hem vraag naar zijn ‘waarom’ dan ligt daar dus zijn antwoord. ‘Daar laten ze zien dat het anders kan, al die mensen bij elkaar, waar we samen de menselijkheid zien en proeven. Waar moeite wordt gedaan om er iets moois van te maken. Waar mensen uit de lokale economie bij worden betrokken en er ook veel geld gaat naar lokale projecten. Daar geloof ik in.’

Dat is het dus, werken met purpose is er in eerste instantie zijn voor de ander. En dan de vraag stellen: wat kan ik voor je doen?

Om dan maar te eindigen met deze heerlijke compilatie van Glastonbury 2017.

Ron van Es — Work and Purpose