Łódzki Zespół Kultury #3

szkic z archiwum domowego inż. arch. Witolda Millo

Na początku lat 70. władze Łodzi zadecydowały, iż w mieście powinien powstać nowy gmach filharmonii stanowiący część większego kompleksu określonego mianem Łódzkiego Zespołu Kultury. Pod inwestycję przeznaczono teren wzdłuż ul. Głównej (obecnie al. Piłsudskiego) na odcinku pomiędzy Sienkiewicza, a Kilińskiego. W 1976 projekt łódzkiej filharmonii był gotowy. Na posesji wmurowano głaz ze stosownym napisem okolicznościowym. Kilka ważnych osobistości wygłosiło mowy. Przecięto wstęgę, a łódzcy filharmonicy odegrali krótki plenerowy koncert…

Projekt filharmonii i ŁZK stworzony przez łódzkiego architekta Witolda Millo nigdy nie został zrealizowany. Opracowanie, które projektant wykonał sam z pomocą dwóch kreślarek okazało się bezkonkurencyjne w konkursie ogłoszonym w 1974 r., pozostawiając w tyle projekty architektów tej rangi co Bolesław Kardaszewski czy Włodzimierz Nowakowski. Nowoczesna bryła utrzymana w stylistyce późnego modernizmu zaskakiwała dynamiką oraz śmiałymi rozwiązaniami przestrzennymi. Millo przewidział dwie sale koncertowe — na 1000 i 300 miejsc, a także możliwość realizacji występów plenerowych dzięki przesuwnym szklanym ścianom, które otwierały wnętrze na park.

Budżet projektu był ogromny, podobnie jak planowana kubatura całego założenia. Jednak to nie względy finansowe i „towarzysz limit”* zadecydowały o niepowodzeniu przedsięwzięcia. Zarówno Millo, jak i ówczesny prezydent Łodzi, dyskretnie wspominają o grupach osób, które były przeciwne realizacji i konsekwentnie ją torpedowały. Dziś, gdy futurystyczne kształty koncepcji Millo podziwiać możemy jedynie na szkicach, a Filharmonia Łódzka mieści się w dyskusyjnej lokalizacji przy ul. Narutowicza, możemy jedynie zastanawiać się „co by było gdyby…”.

*- limit inwestycyjny

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Wiedzieć Więcej’s story.