Na Wschód od Edenu #8

wizualizacja komputerowa autorstwa Edyty Krawczyk

Na początku lat 60. XX wieku Amerykanin Richard Buckmister Fuller proponował aby przekryć nowojorski Manhattan ogromną kopułą geodezyjną, która miała zapewnić mieszkańcom optymalne warunki klimatyczne oraz chronić przez postępującym zanieczyszczeniem środowiska. Lekka, ekonomiczna konstrukcja była, zdaniem Fullera, architektonicznym panaceum na wszelkie bolączki nowoczesnej cywilizacji. Z czasem stała się podstawą dla wizjonerskich poszukiwań i konkretnych realizacji.

W 1963 roku architekt Stefan Łobacz zaprezentował koncepcję palmiarni, która miała zostać wzniesiona w Łodzi na terenie parku Na Zdrowiu. Siedem połączonych ze sobą pawilonów w formie kopuł geodezyjnych miało stać się miejscem gdzie zmęczeni tempem życia mieszkańcy zanieczyszczonego miasta przemysłowego mogliby „odetchnąć inną atmosferą, zaznać nerwowego odprężenia […] dzięki różnicom klimatycznym — osiągnąć psychiczną równowagę”.

Niestety, projekt palmiarni podzielił los wielu ówczesnych zamierzeń budowlanych. W 1965 roku, zamiast planowanego rozpoczęcia robót, definitywnie odstąpiono od koncepcji Łobacza. Tym samym Łódź straciła kolejną szansę na efektowny budynek użyteczności publicznej, który z czasem mógłby stać się ikoną powojennego modernizmu. W tym kontekście interesującym wydaje się fakt, iż w 2005 roku Nicholas Grimshaw wzniósł w Kornwalii obiekt ochrzczony mianem „Projekt Eden”, który składa się z siedmiu geodezyjnych kopuł kryjących we wnętrzu palmiarnię. I pomyśleć, że łódzki architekt Stefan Łobacz zaprojektował „Eden” dla łodzian ponad pół wieku wcześniej….

A single golf clap? Or a long standing ovation?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.