Syrio-Libanezen uit Zuid-Amerika aan het front tijdens de Grote Oorlog

Willemjan Vandenplas

In 1881, begon een nieuwe migratiegolf naar de Nieuwe Wereld;de VS, Argentinië en Brazilië dat waren de grootste migratielanden op dat moment. Er waren geen buitenlandse investeringen, dus moest er als economische model buitenlandse migranten aangetrokken worden. In totaal vertrokken er 51 miljoen migranten rond de eeuwwisseling naar de Nieuwe Wereld. Er waren ook migranten uit het Ottomaanse Rijk; 200.000 in Brazilië, 150.000 in de VS en 80.000 in Argentinië. Zij speelden een rol in de Eerste Wereld Oorlog aan de kant van het Duitse Rijk en van de gealliëerden. Zo’n 10.000 soldaten gingen naar Europa en het Midden-Oosten om te gaan vechten.

Tijdens het Ottomaanse Rijk waren er geen grootgrondbezitters zoals in Zuid-Amerika het geval was, omdat er belastingen werden geheven aan de boeren en hierdoor kon er geen landconcentratie ontstaat. Nog steeds bestaat Turkije voor 10% van de economie uit familiale landbouw.

In de decennia voor de Eerste Wereld Oorlog, verhoogde de druk op de boeren om te produceren en belastingen te betalen. Vele families die aan de familiale landbouw deden, konden zich niet meer onderhouden van generatie op generatie. Dus ze stuurden hun zonen naar het buitenland, de landen van de Nieuwe Wereld waren populair onder de jonge Syrio-Libanezen. Aan de hand van het Ottomaanse reisvisum konden zij na verschillende stappen (Alexandrië, Marseille, Spanje) naar het buitenland vertrekken om zich daar aan te sluiten bij hun diaspora.

Velen vertrokken naar de migratievriendelijke landen van de nieuwe wereld om daar de katoenproductie te gaan promoten. Ze konden in gemeenschapsbedrijven werken om textiel te produceren. Al snel kwamen de intelligentia van het moederland over. Hier door werd de gemeenschap geleid door consuls die deel uitmaakten van de diplomatie van het Ottomaanse Rijk.

Ondertussen was het Duitse Rijk op oorlogspad, ging het ondermeer via journalisten en consuls propageren dat het Ottomaanse Rijk zich moest aansluiten bij het Duitse Rijk.

Dit leidde in de Syrio-Libanese diaspora tot een propagandaslag tussen leden van de diaspora aan de hand van gemeenschapskranten en-pamfletten , de verschillende consuls organiseerden zich voor of tegen het Duitse Rijk, zoals consul Arslan in Rosario in Argentinië die de kant koos van de gealiëerden.

Toen de Oostenrijkse-Hongaarse Prins werd vermoord in de Balkan besloot het Duitse Rijk; de Ottomanen en de Oostenrijk-Hongaren te steunen. Ondertussen werd België overrompeld door het Duitse Rijk en ontstond een loopgravenoorlog, waarvoor de Ottomaanse consuls in de Nieuwe Wereld begonnen te mobiliseren.

De grote meerderheid had onder de kolonisatie van het Ottomaanse rijk geleefd zodat velen gingen vechten aan de kant van de geallieerden onder de noemer van de Legion d’Orient in Nablus of samen met Fayçal of met andere companies aan het westelijkfront en als winst van de oorlog eisten zij de onafhankelijkheid op.

Tot vandaag zijn deze diaspora’s één in hun streven naar de nationale éénheid en onafhankelijkheid van hun land. De nationalisten hebben tijdens de detente en de val van het Ottomaanse rijk het verdrag Sèvres (1921) en Balfour (1917) niet kunnen aanvaarden, toch werd ‘Groot Syrië’ (incl Libanon) een protectoraat van de Fransen en werd de vlag ontworpen van ‘Groot Syrië’ bij de diaspora in New York.

Willemjan Vandenplas

Written by

Auteur van ‘Dagboek van een Wereldburger’. Te verkrijgen in bxl bij les yeux gourmands, poëtini, pépites blues, la petite portuguaise, Tulibris of Libre Books.

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade