LONDEN

Vannacht droomde ik van het Speulderbos. Meestal kan ik mijn dromen niet na vertellen maar deze was zo helder. Ik reed in mijn 4x4 ( die nu van Rick is) door het bos om aan iemand edelherten te laten zien. Ik herkende het paadje dat van Drie slingerend naar Garderen loopt langs het Witte Hoogt. Tussen de bomen zie je opeens de elegante dieren bewegingloos staan met hun lange nekken en hun grote oren. Mijn passagier zag ze eerst niet staan en dacht daarna dat het paarden waren. Later kwam ik mijn goede vriend Jan Henk tegen in hetzelfde bos. Hij was bomen aan het slepen met zijn stokoude trekker die hij van de Arnold van de Wal Stichting had gekocht.

Het was een mooie droom over een leven wat ik achter heb gelaten en eigenlijk wel mis. Ik genoot er altijd van om stapvoets met mijn Suzuki over de kleine paadjes van het bos te rijden en wild te spotten. Het voorjaar is de tijd om wild te tellen en vorige week zag ik de uitnodiging daarvoor in de mail voorbij komen. Gauw gedelete (vandaar die droom natuurlijk). Als jager kom je op voor de gewone burger verboden tijdstippen en plekken in het bos. Schitterend was het om die edelherten in het Veluwse bos te zien. Ik kan niet wachten om straks in de zomer op vakantie in Nederland avonds weer het bos in te gaan.

Terug naar de realiteit van mijn leven in het Midden Oosten. Deze week was ik voor een kort bezoek in Londen. Ja, Geneve en Londen stonden deze week in het teken van de Syrië crisis. Terwijl men in Geneve probeert te onderhandelen over vrede was in Londen een conferentie belegd om hulp te organiseren voor de immense humanitaire ramp die zich afspeelt onder de Syriërs. www.supportingsyria2016.com

Het was een initiatief van de regeringshoofden van Engeland, Noorwegen, Koeweit en Duitsland. Voordat de wereldleiders bijeen kwamen, was een voorbereidende bijeenkomst van humanitaire organisaties. Als enige Nederlanders waren Johan Mooij (CEO ZOA) en ik uitgenodigd om deel te nemen. Deze uitnodiging kwam op het laatste moment waardoor ik hals over kop naar Londen moest.

Hotelkamers in Londen zijn schreeuwend duur. Mariska, de directiesecretaresse, had om de kosten een beetje in de perken te houden, een hotelkamer voor ons gereserveerd in de buurt van Baker Street. (De straat waar Sherlock Holmes woonde.) De kamer was anderhalf bij twee en een halve meter met een bed waar mijn benen ongeveer 40 cm uitstaken. Maar mij hoor je niet klagen want als Anglofiel is het altijd fijn om even in Londen te zijn.

In de conferentie werd de hele dag gediscussieerd over welke hulp nodig was voor Syrië. Het was goed om te zien dat veel Syriërs, die met grote moeite het land uit waren gekomen, deelnamen aan de conferentie. In de debatten liep de spanning hoog op tussen de pro regime en anti regime vertegenwoordigers en dat gaf een beeld van complexiteit van het conflict. Wel of niet No Fly Zone, wel of niet afspraken met het regime, etc. Eenvoudige militaire en politieke oplossingen zijn er niet. Waar moet het heen met dit land. Zelfs de humanitaire hulp maakt onderdeel uit van het conflict waarbij het uithongeren van de bevolking als oorlogswapen wordt ingezet, zoals we bij steden als Madaya hebben gezien.

Eerst nam ik deel aan een bespreking met de Secretary of State van de US en een paar topambtenaren. Maar eerst moest de ruimte worden gecontroleerd door de US beveiliging en een Engelse speciale eenheid met spaniels. Grappig om die mooie Cocker- en Springer Spaniels aan alle tassen en stoelen te zien snuffelen. Ik kon het niet nalaten om met een van die honden kennis te maken: “Hey doggie, you love your job?” De special force persoon keek me nors aan terwijl ik het hondje onder z’n kin kriebelde, maar ontspande toen het beestje met z’n staat kwispelde. Precies Tanner onze lieve Spaniël die nu bij Harry van zijn oude dag geniet. Een afkondiging, verandering van plan, we moeten naar een andere ruimte om de US delegatie te ontmoeten. Nadat iedereen in de andere ruimte was gaan zitten kwam er weer een afkondiging dat we weer terug moesten naar de vorige ruimte. Lastig al die veiligheidsmaatregelen.

De hele dag van sessie naar sessie en tussendoor netwerken met collega’s van andere NGO’s en overheidsvertegenwoordigers. Het resultaat van de conferentie is een forse toezegging van veel landen om samen te werken aan de wederopbouw van Syrië. Maar voordat er sprake is van wederopbouw moet er eerst vrede komen en die is nog niet in zicht. Het strijdtoneel van Syrië is wereldomvattend en niemand weet waar het heen gaat.

De volgende morgen skypte ik even met mijn vader en moeder. Mijn moeder vroeg “En heeft zo’n conferentie wel zin?”. Goeie vraag. In de conferentie waren zo’n 250 deelnemers die allemaal organisaties vertegenwoordigen. Maar in Syrië zijn meer dan 13 miljoen mensen in nood en afhankelijk van hulp. Terwijl ik de zaal rond keek, dacht ik: “ Wat is de toegevoegde waarde van ZOA in deze crisis? Hoe kunnen wij een verschil maken?”. In gedachten kwam een jong gezin Syrisch gezin waar Wilma de dag daarvoor op bezoek was geweest. De ouders, beide onderwijzers, waren in 2014 gevlucht nadat hun huis was gebombardeerd. Hun zoontje van zes was door het bombardement zo getraumatiseerd dat hij was gestopt met praten! De ouders zijn radeloos. Dit zijn de mensen die wij proberen een stapje verder te helpen. We moeten zien dat we mensen helpen te overleven, weer aan het werk te krijgen, trauma’s te verwerken, in vrede te leven met hun ‘buren’. Dit zijn dan ook onze doelstellingen voor de komende tijd. Effectief te zijn als hulporganisatie vereist een flinke dosis gezonde zelfkritiek, flexibiliteit en creativiteit. En daar gaan we voor.

Toen ik avonds laat op het vliegveld in Amman aankwam stond Na’el , de ZOA chauffeur mij op te wachten met een kartonnen beker Arabische koffie ( erg aardig maar ik slaap de halve nacht niet meer). Hij vond het geweldig te horen dat ik in dezelfde conferentie zat als zijn geliefde koning Abdullah. Toen ik hem een kort verslag gaf over het resultaat zei hij: “Dat is goed dan kunnen we nog meer mensen helpen.” En zo is het maar net.

René