Slag om de Ardennen
Het speelde al langer in mijn hoofd om in de Ardennen te gaan lopen en al wat te wennen aan het omhoog lopen. Iemand op Twitter, Wannes Soenen, vroeg of ik niet meeliep in Oster en hoewel dit een week na een weekend Rock Werchter was, heb ik toch maar toegezegd. En zo kwam alles wat in een stroomversnelling terecht.
Trail d’Oster
Na een 4 dagen bier zuipen en vettig eten naar binnen steken, ging het lopen in de week voor deze run voor geen meter. Hartslag sky high en ronduit slechte benen. Naarmate de week vorderde voel ik al wel wat beterschap maar enige vorm van ambitie had ik niet. Ik wist ook niet wat ik moest verwachten qua parcours, niveau, … . Voor de start praatte ik nog met Eric Hendrickx die er enkele dagen eerder vanuit ging dat ik sneller ging zijn dan hem. Niet dus. Er werd onmiddellijk geklommen en klimmen mocht je soms wel bijna letterlijk nemen. Ik wist niet wat ik meemaakte maar ik weet nog goed dat ik bij de eerste bevoorrading na 8,5 km iets had van WTF (what the fuck) want er moesten nog zo’n 20 km afgelegd worden. Hoe dan ook, ik ben uitgelopen en na 2 dagen niet te kunnen stappen van stijfheid, smaakte het toch naar meer. Dat trail lopen, dat had wel iets. Minder druk dan een 10 Miles en veel goedkoper. In Oster liep je voor 6€ mee en voor 12€ kreeg je er ook eten bij. Je moest je chiploze nummer terug inleveren en de tijden werden manueel genoteerd. Waarschijnlijk daarom dat er een verschil zat van 6 minuten tussen de eindtijd in het klassement en de tijd op mijn horloge maar voor de rest charme troef.

La Chouffe Trail
Een week na Oster was Houffalize aan de beurt voor de La Chouffe trail. Mijn mening dat trail lopen goedkoop was wel even moeten herzien want inschrijven was hier 30€. Langs de andere kant was dit wel net iets professioneler georganiseerd.
Zoals gewoonlijk sta ik aan de start te ver naar achter omdat ik nooit in de weg wil lopen van snellere lopers … oh ironie. Dus vlak na de start was er direct een brede helling die uitliep op een smalle klim in een bosje waar het dus aanschuiven was. Dit scenario herhaalde zich nog een paar keer maar uiteindelijk geraakte ik verlost van de filevorming. Mijn gevoel was ook totaal anders dan in Oster want de benen werkte nu wel en ik besloot de gas eens open te draaien. Ik begon lopers in te halen bij de vleet en dat geeft de burger altijd hoop. Checkpoint 1 lag ik op plaats 172, CP 2 op plaats 148 en plaats 103 aan de meet. Misschien had ik net iets vroeger moeten beginnen doorlopen en vooral vooraan gaan staan de volgende keer.
Wat me van mijn twee trails vooral bij blijft zijn 2 dingen. Het eerst, dat ik op de redelijk vlakke stukken en bij het klimmen sneller was dan de meeste andere lopers in mijn buurt. Ergens wist ik dat al wel vanop de Jungfrau marathon waar ik vooral op het tweede, zwaardere deel heel veel plaatsen win. Het tweede is dat naar beneden lopen een vak apart is waar ik niet zo goed in ben. Gelukkig doe je dat in Zwitserland amper. Het kostte me later in de week ook de nagel van een teen maar dat hoort wat bij het lopen. Ik loop graag met hele losse schoenen dus misschien daarom of misschien was het de schrik om te vallen en kwam het door het remmen. Hopelijk gaat dit de volgende keren soepeler.
Volgende trails
Dat valt nog wat te bekijken wat er in de agenda past maar dat ik volgend jaar de Eiger Trail E51 ga lopen, staat zo goed als vast. Daarom wil ik na de Jungfrau Marathon en Marathon Eindhoven eens wat langere trails lopen om te kijken wat dit geeften hoe het me bevalt. Want stiekem, heel stiekem droom ik niet van die E51 maar van zijn langer broertje, de E101. Dat is een trail van 101km (FF klikken voor een impressie) met bijna 7000 hoogtemeters dwars door Unesco werelderfgoed, hoe fucking cool is dat niet? Een strijd tegen de elementen van de natuur en tegen jezelf in wat één van de mooiste stukjes van Europa is. Het blijft nog wel even een droom maar het wordt vervolgd.
Dankwoordje
Nog ff een speciale vermelding voor Wannes om me warm te krijgen voor Oster en big thanks aan Eric voor de foto. Het zijn 2 sympathieke mannen overigens.