Een succesvolle insteek voor je volgende workshop
Weken van te voren had ik een vrije dag opgenomen om bij een super tof design evenement aanwezig te zijn. Met verschillende workshops op de dagplanning was ik er helemaal klaar voor. Pumped and ready to go! Ik liep de eerste workshop ruimte binnen rond een uurtje of 10 in de ochtend en ging ervoor zitten. Na een introductie praatje kreeg ik een Empathy Map in mijn handen gedrukt. Of ik die even wil invullen voor mijn situatie, daarna was het afgelopen.
Ik zou graag willen zeggen dat bovenstaande anekdote ietwat overdreven is, maar niets is minder waar. En helaas zie ik het regelmatig gebeuren. Sinds mijn eerste eigen workshop te hebben gefaciliteerd meer dan vijf jaar geleden, ben ik verliefd geworden op deze tool. Sindsdien is co-creatie haast een religie voor me geworden omdat ik heb gezien dat oplossingen die samen worden bedacht, ontwikkeld en uitgevoerd worden meer kans hebben op succes. En een workshop maakt het mogelijk om in korte tijd bergen informatie te ontvangen, empathie te ontwikkelen voor de participanten en het belangrijkst: stakeholders op dezelfde lijn krijgen. Veel winst te behalen in een kort tijdsframe dus.
Een mislukte workshop is echt zonde. Denk maar eens na over de volgende factoren:
- Financieel (kosten van participant * duur van workshop)
- Tijd (Aantal participanten * duur van workshop + reistijd)
- Middelen (Al die prachtige post-it’s!)
Meer cliché dan dit kan ik het niet uitleggen. Met een flink aantal workshops (gefaciliteerd en gevolgd) onder mijn riem en een hoop theorie uit boeken & papers wil ik graag de opgedane ‘‘learnings’’ delen, zodat anderen hier op voort kunnen bouwen.
Daarvoor begin ik bij de basis. De 3 principes waarop een goede workshop kan worden gefaciliteerd, de basis fundamenten. Als we bijvoorbeeld een hamer gebruiken dan weten we waar hij toe dient; slaan. Hetzelfde gaat op voor een auto, een ‘tool’ die ons van A naar B brengt(en het liefst zo comfortabel & snel mogelijk).
Het fundamentele doel van een workshop is nagenoeg altijd hetzelfde: delen. Dit kan in de vorm van Reciprociteit, waarbij er ongelijkwaardige verhoudingen zijn, en Wederkerigheid, waarbij er gelijkwaardige verhoudingen zijn. Wederkerigheid is de meer eerlijke en oprechte manier van delen van de twee en wordt beïnvloedt door de volgende drie principes:
- Framing
Dit is de benaming voor de associaties die voor jou het meest helder zijn en voor de hand liggen. Wat je van iets vindt of waarom je iets doet is afhankelijk van het ‘frame’ waar je je in begeeft. Je gebruikt het automatisch als basis om informatie op een bepaalde manier te verwerken & interpreteren. Door dit te beïnvloeden kan je mening/houding over van alles enorm worden aangepast, ten goede of ten slechte. Denk maar eens na over de ervaring van vliegen. Voor sommige is dit al spannend genoeg. Als je van te voren ook nog eens programma’s gaat kijken over gecrashte vliegtuigen kan de angst al helemaal toeslaan. - Nabijheid
Als we ons op bepaalde vlakken dichtbij een ander voelen, zoals bijvoorbeeld fysiek of emotioneel, zijn we geneigd om een relatie met deze persoon aan te gaan. Ga maar eens na waarom je een verwantschap voelt met de mensen om je heen. Misschien is het omdat ze dezelfde sport beoefenen, soortgelijke interesses hebben, vergelijkbare emoties vertonen of gewoonweg omdat ze naast je zitten en je zin had in een praatje terwijl jullie allebei op de bus wachtten. Doordat je een vergelijking ziet of voelt, voel je je verwant tot een ander. Des te geconcentreerder de nabijheid is (1:1 tegen 1:100) des te groter de kans is dat er een relatie ontstaat. Dit mag vriendschappelijk zijn maar hoeft niet ;-). - Eigenaarschap
Vanuit onze natuur vinden we het fijn om dingen te bezitten. Dit geeft ons een stukje zekerheid en dat geeft ons een goed gevoel. Als dat iets is waar we trots op zijn dan praten we daar doorgaans ook graag over! Dit gevoel kan op verschillende manieren ontstaan. Zoals bijvoorbeeld het maken of bedenken van iets. Maar het is ook iets wat we voelen over onze herinneringen en ervaringen. Die zijn per individu uniek en door onze eigen perceptie en interpretatie gevormd.
Als de facilitator van de workshop in het eerdere voorbeeld deze principes had toegepast, zou ik deze blogpost niet schrijven. Dan was er meer gericht op Wederkerigheid zodat we meer met elkaar zouden delen en leren. Iets wat vele male meer waarde heeft dan het invullen van een Empathy Map.
De samenwerking van deze 3 principes is niet 1 op 1 en is niet te kwantificeren. Dat wil zeggen dat het altijd wat giswerk bevat en niet een 100% succes formule is. Maar ze geven wel richting in hoe je een workshop het beste kunt insteken, van A tot Z. Om zelf het maximale er uit te halen, maar ook zodat je participanten dat doen.
In de volgende blogposts ga ik meer in op hoe je deze principes inzet in de voor, tijdens en nabeleving van een workshop. En bied ik enkele handvaten om een toffe workshop te organiseren!
