Ξορκίζοντας τον έρωτα… γράμμα 4

Τελικά θα πάρω χρόνο. Η αγάπη δεν σβήνει εν μια νυκτί. Παίρνει χρόνο για μια καρδιά να επανέλθει. Να σβήσει τις πληγές για όσα τελικά δεν έζησε. Η αγάπη έχει πολλές διαστασεις αλλά τώρα δεν μπορώ να απομονώσω αυτές που δεν έχουν θέση πια στη ζωή μου. Δεν ξέρω πως, και πονάει.

Οι διαστάσεις της αγάπης έδεσαν σαν μια υπέροχα δεμένη μαγιονέζα. Πώς κόβεις μια δεμένη μαγιονέζα; Πώς κρατάς μόνο τις πρώτες ύλες που οδήγησαν σε μια αγάπη; Πώς ανασυνθέτεις μια αγάπη καθαρά φιλική, απλή και ανθρώπινη; Αχ, που έφτασες μυαλό μου. Να ψάχνεις να κάνεις reverse-engineering την αγάπη!

Γίνεται; Δεν ξέρω και φοβάμαι ότι δεν θα μάθω σύντομα. Ήθελα να φανώ δυνατή, να μην κυριαρχήσουν πάνω μου τα συναισθήματα. Ζητούσα το παράλογο, να δάμάσω την καρδιά μου. Ζητούσα να δαμάσω τα αυθεντικά και δυνατά συναισθήματα. Πόσα δεν καταλαβαίνεις φτωχό μου μυαλό. Πόσο δεν με σέβομαι τελικά μέσα στην άγνοια μου. Η καρδιά θέλει σεβασμό. Τα συναισθήματα θέλουν φωνή. Το μυαλό θέλει ειλικρίνεια και αγάπη. Η ψυχή θέλει αυθεντικότητα και υπομονή και εγώ χρόνο και ηρεμία.

Μας τρώει το άγχος της μοναξιάς. Το άγχος αν υπάρχει αυτό που πραγματικά επιθυμούμε και χρειαζόμαστε. Κάπως έτσι ξεκινάνε οι ανασφάλειες και οι συμβιβασμοί. Κάπως έτσι ξεκινάει ένα κυνήγι “ευτυχίας”, ένα κυνήγι με θύματα. Μη γελιέσαι καρδιά μου και εσύ είσαι θύμα, θύτης και θύμα. Άκου τα λόγια σου, άκου τον παλμό σου, προσγείωσε τις ανασφάλειες σου.

Καρδιά μου, είσαι ανθρώπινη και σπας. Δεν πειράζει. Καρδιά μου, είσαι ευαίσθητη και πληγώνεσαι. Είναι εντάξει. Καρδιά μου τα συναισθήματα σου είναι αυθεντικά και δεν τα ξεφορτώνεσαι εύκολα. Μη σε νοιάζει, είσαι ανθρώπινη. Ίσως αυτό είναι το κόστος αλλά αξίζει. Αξίζει για μια γεμάτη καρδιά, για μια γεμάτη ζωή.

Σου δίνω χρόνο καρδιά μου. Σου προσφέρω χώρο και ηρεμία. Θα αναλάβω εγώ το μυαλό μου, θα αναλάβω έγω τις ανασφάλειες μου.

Take your time!

Με αγάπη, ο άνθρωπος σου.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.