De Nieuwe School
Diederik Samsom
75

Ik heb veel bewondering en respect voor hetgeen op de Hugo de Grootschool is bereikt, maar vrees dat dat model niet zonder meer opgeschaald kan worden. De onevenredige grote offers gebracht door directeur en zijn team zijn niet makkelijk te herhalen.

In die strijd, want dat kunnen we de metamorfose bij Hugo de Groot wel noemen, heeft Erik van ‘t Zelfde veel onderwijspolitiek aan zijn laars moeten lappen. Het is gelukt omdat niet alleen hij maar ook veel van zijn docenten keer op keer rechtvaardiging vonden nog wat meer in te zetten. Niet omdat zijn bestuur hem begreep of de politiek ondersteunend beleid bedacht.

Volgens mij zou het plan sterker worden als ook iets aan die tussenlagen wordt gedaan. De tussenlaag wier budget nog sneller toenam dan de zorgsector, heeft veel te weinig toegevoegde waarde.

Maatwerk waarbij zo af en toe afgeweken worden van de reguliere diploma’s moet kunnen. Zeker wanneer de leerkrachten zich weer voldoende sterk voelen en genoeg tijd hebben voor bijzondere leerlingen bijzondere oplossingen te verzinnen. Maar maak het s.v.p. geen beleid want daar dat maakt de lestaak juist zwaarder. Ouders te woord staan die denken dat VWO wel kan als dit en dat vak op ander niveau wordt gedaan.

Een ieder zijn talenten gunnen is iets waar weinig mensen tegen zijn. Maar de manier waarop het de laatste jaren in het debat gebracht wordt is mij te neo liberaal. Sommige kinderen weten het nog niet, en zeker kinderen in de basisschoolleeftijd. Die hebben juist baat bij stevig fundament van vaardigheden (lezen, schrijven, rekenen), kennis waar je van op aan kan en zelfvertrouwen. Vgl. Hugo de Groot waar twee dingen eruitspringen “je gedraagt je” en als het fundament ontbreekt gaan we daar wat aan doen, zelfs al moet dat in veel extra uren. Het was niet gelukt als Van ‘t Zelfde had ingezet op talentontwikkeling.

De afgelopen dertig jaar hebben we de waardering van het docentschap enorm laten dalen. Anders dan in mijn jeugd, ja ik ben grijs, is het uitzonderlijk wanneer een academicus voor een loopbaan als docent kiest. Ergens in de jaren tachtig werd het idealisme van de decennia ervoor ingewisseld voor “je bent een dief van eigen portemonnaie als je niet vraagt wat je waard bent”. En dan werd je dus liever bestuurder of beleidsmedewerker. En dan ging je plannen bedenken die je zelf niet hoefde uit te voeren (lees: administratieve lasten). De opening dat onderwijs door leraren gemaakt wordt is helemaal juist, maar wat is het plan om goede kandidaat leerkrachten te verleiden. Niet met “stevige functioneringsgesprekken” denk ik, dan ben je veel te laat.

Nu ja, kennelijk verbindt Erik van ‘t Zelfde zich aan een partijpolitiek vergezicht. Ik betwijfel of zijn prestatie compatibel is met deze lijst van onderwijswensen.

Ik denk dat je verder komt door hem en zijn team expliciet te steunen, meer leerkrachten voor de Hugo omdat ze hebben bewezen er iets bijzonder goeds mee te doen.

We weten niet wat de toekomst brengen zal. We zijn ontevreden met het heden. Laten we daarnaar handelen, hier en nu.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.