Περί ψηφοφορίας για το τέμενος της Αθήνας

Σε μια τέτοια αλλοπρόσαλλη συγκυβέρνηση αριστερών και εθνολαϊκιστών ακροδεξιών, δεν είναι περίεργη η ύπαρξη αγεφύρωτων διαφωνιών σε σημαντικά ζητήματα. Το πρόβλημα βρίσκεται στην ουσία της προσέγγισης των ζητημάτων που οδηγούν στη διαφωνία μεταξύ των συγκυβερνητικών εταίρων. Η Καθημερινή (http://www.kathimerini.gr/…/diaforopoihsh-anel-gia-temenos-…) γράφει ότι στη χτεσινή ψηφοφορία στη Βουλή της τροπολογίας για την κατασκευή ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα, “ο κ. Κόκκαλης [εισηγητής των ΑΝΕΛ] ανέβαζε ακόμη περισσότερο τον πήχυ της κριτικής: «Στην Ευρώπη, με την πάροδο του χρόνου παρέμεναν αναφομοίωτοι, δυσπροσάρμοστοι και διαφοροποιημένοι από τις κοινωνίες που τους φιλοξενούσαν. Δημιουργήθηκαν θύλακοι, γκέτο. Σημειώθηκαν σημαντικά κρούσματα τρομοκρατίας και βίας, με πολλά αθώα θύματα σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες από μουσουλμάνους, πολλοί εκ των οποίων είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ευρώπη».” Αμέσως μετά γράφει ότι “Σε ακριβώς ανάλογη κατεύθυνση, ο Ηλ. Κασιδιάρης της Χρυσής Αυγής.” Από τα λίγα που είπε για το ζήτημα στην ομιλία του (Πρακτικά Βουλής, http://bit.ly/1F6k8ES) είναι φανερό η παραπάνω πρόταση στέκει, ειδικά σε ό,τι αφορά στη σύνδεση επίσημου λατρευτικού χώρου με επίδοξους τρομοκράτες.

Τελικά η τροπολογία πέρασε με τις ψήφους της δοσίλογης “τρόικας εσωτερικού” (ΠΑΣΟΚ, NΔ) και των “υπαλλήλων του Μπόμπολα” (Ποτάμι) αλλά και του ΚΚΕ. Οι συγκυβερνητικοί εταίροι ταυτίστηκαν με τις απόψεις των νεοναζί και το καταψήφισαν. Δε θα είναι η τελευταία φορά που οι “μνημονιακοί εχθροί” θα ξελασπώσουν το ΣΥΡΙΖΑ σε ψηφοφορίες, βασιζόμενοι στην (όποια) πολιτική και ιδεολογική σύγκλιση και όχι σε κίβδηλους διχασμούς. Κι αυτό δείχνει την απόλυτη γελοιότητα του διλήμματος “μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί” που τόσο έχει διχάσει τη χώρα. Η συγκυβέρνηση αυτή είναι θνησιγενής επειδή θεμελιώθηκε σε έναν κατασκευασμένο, εθνικά διχαστικό διαχωρισμό, αφήνοντας τις πραγματικές ιδεολογικές διαφορές να υποβόσκουν και μοιραία να αναφύονται με εκκωφαντικό πάταγο, όπως χτες.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.