[Column] Leef en laat leven

Ik moest nog even een nieuw hemd gaan kopen voor mijn jurypresentatie van de dag nadien, dus slenterde ik even door de winkelstraten van Hasselt. Met in de hand mijn laptoptas en winkelzakken liep ik terug richting de bushalte van het Dusartplein om naar huis te gaan. Onderweg zou ik nog even langsgaan bij de bib om een boek uit te lenen dat mijn papa zo graag wilde lezen.

Toen ik de Badderijstraat insloeg in de richting van de Kleine Ring, liep een groepje van vijf jonge kerels van allochtone afkomst voor me. Ik was van plan hen in te halen omdat ik nogal gehaast was. Het groepje wandelde traag en twee jongens draaiden zich half om. Zij liepen links en rechts schuin voor me. Eén kerel had moeite om van die rode snoepslierten naar binnen te werken en de kerel links van mij begon naar me uit te halen: “Anders moet ge nog meer van die dinges doen, janet.” Ik wist even niet meer waar ik het had. Wat ik onder ‘dinges’ moet verstaan, weet ik al evenmin. Had hij het op mijn kleren? Mijn haar dat niet goed lag? Géén idee. Wat ik wel weet, is dat ik stomverbaasd was en haastig doorliep richting bibliotheek die in dezelfde smalle straat ligt.

Nadat ik naar binnen liep, deed alsof ik naar boeken aan het kijken was aan de ingang, maar ik keek stiekem naar buiten om mezelf te verzekeren dat ze zouden weglopen. Ik voelde me bedreigd. Op het moment dat ik naar buiten keek, keken er één of twee jongens ook toevallig weer naar binnen. Met moeite probeerde ik kalm te blijven en zocht ik dan maar naar dat boek.

Provinciale Bibliotheek Hasselt. Alle rechten voorbehouden.

Na mijn kort bezoek aan de bib liep ik verder naar de bushalte. Ik vreesde dat het groepje daar ook zou wachten op een bus (want het schijnt dat zulk mondig volk zich vaak bevindt in dubieuze buurten) en keek daarom nerveus rond in de hoop ze níet te zien. Op het moment dat mijn bus stopte aan de halte durfde ik niet eens op te stappen uit vrees dat de jongens zouden staan aan die kant. Ik liet de bus maar voorbijrijden.

Mijn nervositeit veranderde al vlug in boosheid. Boosheid omdat ik helemaal niet gevraagd heb om op zo’n manier aangesproken te worden. Boosheid omdat reageren niet helpt. Boosheid omwille van mijn machteloze positie. Enzovoort, enzovoort.

Waarom is zo’n gedrag nodig? Het is duidelijk dat het respect dat ooit was, niet meer is. De definitie lijkt veranderd te zijn. Je hoeft alleen maar te kijken in de reacties op Facebook. Hoeveel reacties zijn er niet racistisch, discriminerend of erg ongepast. Hoeveel reacties lokken nog fellere discussies uit? Leef en laat leven en hou je bezig met wat echt telt. Er is een reden waarom er normen en waarden zijn. Respecteer ze alsjeblieft.

Yarne Puts