Hayallerimi rahat bırakın…

Hala çocuk olmak istiyorum bazen…Hayallerime kimse dokunamazdı çocukken..Şimdi başkalarını mutlu etmek için onlardan vazgeçiyorum birer birer..Ya toplum beni kabullensin diye ya da tepki çekmemek için…Bazen bağlarım kopmasın diye vazgeçiyorum…Vazgeçmeli miyim? İşte tam da o soru işaretinin olduğu yerdeyim…Ben de herkes gibi mi olmalıyım?Hiç kendime özgü bir imzam olamaz mı hayatımda?

Aslında dün tam güneş doğarken yazdım bu satırları …Kararsızlık belki biraz güçsüzlükle her bir hayalimden vazgeçtiğimi farkettim …Ben aslında kolay olanı yapmıştım…Kalıp savaşmamıştım kaçmayı seçmiştim…Gün doğduğunda artık bir amacım vardı kimse için yaşamayacaktm artık ve kimse için vazgeçmicektim hayallerimden…Çünkü hayat tek kullanımlıktı her bir saniyesiyle…Yapmadıklarımdan değil yaptıklarımdan pişman olmalıydım ben ünlü düşünür gibi…Yapılacaklar belliydi…Kalıp savaşacaktım…

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.