Transgender: van Laura naar Laurens Zevenbergen: ‘Eindelijk zien de mensen wie ik echt ben’

Laurens zit bij verschillende organisaties om jongeren die hetzelfde als hem doormaken te kunnen helpen. © Yoeri Bonarius Jager

Steeds meer mensen voelen zich een vreemdeling in eigen lichaam. Het aantal transgenders stijgt vooral bij jongeren onder de 25 jaar. Het Rijksregister registreerde maar liefst 676 geslachtswijzigingen in ons land sinds 1993. Ook voor de Nederlandse toen Laura, nu Laurens Zevenbergen, uit Nijmegen is dat het geval.

Exacte cijfers zijn er niet. Transgenders komen er nu eenmaal niet allemaal open voor uit of ondergaan überhaupt een geslachtsverandering. Dat neemt niet weg dat sinds de wet van 2007, die de erkenning van geslachtsverandering toeliet, er jaarlijks gemiddeld 33 mannen en 16 vrouwen officieel hun geslacht lieten veranderen.

Een opmerkelijke stijging van genderverandering was vooral te zien in de leeftijdscategorie jonger dan 25 jaar. Deze onderging de laatste twee jaar een stijging van 50 personen in juni 2015 die officieel hun geslacht lieten veranderen. Laurens Zevenbergen uit Nijmegen nam ook die beslissing. ‘Toen ik in de puberteit terecht kwam besefte ik ineens ‘hé, deze veranderingen met mijn lichaam wil ik helemaal niet’.’

LAU(R)(a)(ENS)

Als kind merkte Laurens al dat hij anders was dan de normale meisjes rondom hem. Hij deed jongensdingen en droeg jongenskleding. Laurens voelde zich niet goed in zijn vel, maar hij deed er toen niets mee. Toen hij in de puberteit terecht kwam begon hij te twijfelen aan zichzelf. ‘Ik zat in eerste instantie in een ontkenningsfase, want ik kon absoluut geen jongen zijn.’

Pas op zijn zestiende kwam hij erachter dat daar ook een goede reden achter zat, hij was namelijk transgender. En het was ook toen dat hij daar openlijk voor uitkwam. Hij probeerde te leven als man: kort kapsel, jongensbroeken en ingebonden borsten. ‘Ik ben een jaar Lau geweest, niet hij of zij, maar gewoon Lau. Want ik moest zeker weten dat ik dit wel wilde’, zegt Laurens. Daarna begon hij aan de hormoonbehandeling en schreef zich een jaar later in om een geslachtsverandering te ondergaan.

‘In de lente van 2016 word ik geopereerd. Dat is iets waar ik echt naartoe leef’, vertelt Laurens. Inmiddels staat hij op een wachtlijst aan het VMUC in Amsterdam en de operatie die hij ondergaat: een buik- en borstoperatie. (nvdr. het VMUC is het enige ziekenhuis in Nederland dat bevoegd is zo’n operaties uit te voeren). ‘Ik snap dat het een operatie is met veel risico’s, maar alles is beter dan wat ik nu heb.’

Transfobie

‘Mijn omgeving reageerde er heel positief op, mijn vrienden zijn dan ook wel redelijk open minded’, zegt Laurens. Maar voor zijn ouders verliep het net iets moeilijker, al hebben ze ondertussen hun zoon met open armen geaccepteerd. ‘Mijn moeder heeft er tot op de dag van vandaag wel nog steeds wat lastig mee, maar mijn vader heeft het helemaal kunnen accepteren’, vertelt hij.

Niet enkel de mama van Laurens had het er moeilijk mee. Zo blijkt dat ongeveer één vijfde van de bevolking transgenders niet accepteert. Uit die cijfers blijkt dat er nood is aan een actieve aanpak van uitsluiting en discriminatie. ‘Een vriend van mij is ooit in elkaar geslagen enkel omdat hij transgender is’, zegt Laurens, ‘en als je ermee naar de politie stapt dan geloven ze je vaak niet.’ Laurens vindt dan ook dat er een dialoog met de bevolking moet bestaan over dat thema.

Een studie van het Steunpunt Gelijkenkansenbeleid toont aan dat 8 op de 10 transgender personen met geweld te maken krijgen. Slechts zes procent van zo’n voorvallen worden effectief bij de politie gemeld. ‘Diegene die aangifte deden zijn echter meestal niet erg tevreden over de aanpak van de politie’, zegt onderzoeker Joz Motmans in een artikel van Transgender Infopunt.