İnsan üretmedikçe, üretmeyi bırakıp günü geçirmeye başladıkça kendini daha az değerli hissetmeye de başlıyor aynı oranda.

Ne üretiyorduk da bizi mutlu ediyordu acaba. Ya da mutlu eder. Bir satır yazı, bir melodi, üzerine 5 saniyeden fazla düşündüren bir fotoğraf, resim, fikir, düşünce, konuşma, söz. Senden, içinden çıkan ve bir etkiye sahip her şey. Beyin ve yaratıcılık durdukça kendinden nefret ediyor. Bir sürü belirtiler gösteriyor, çırpınıyor adeta. Kullan beni, durma, yarat. Ortaya bir şeyler çıkart. Birilerine bir şey kat. Sende her ne varsa iyi. Aktar. DURMA!

Bu çığlıkları duymak veya duymazdan gelip içinde kaybolmak senin tercihin.

Benim tercihim…

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.