[Dosya] Çocukların Gözünden

Türkiye’ye sığınan Suriyeli kadınlar ve çocukların yaşadığı sıkıntılar, kalıcı ruhsal sorunlara yol açabilecek psikolojik yaralar taşıyor. Psikososyal Destek Merkezleri, atölyeler ve sanat terapileri ile onların hayatlarını yeniden inşa etmeye destek oluyor. Bu çalışmalardan birisi de Resim Atölyesi. Suriyeli çocukların kaleminden çıkan resimlerin hikayelerini ve bunun psikolojik yansımalarını derledik.


Muhammed A.

Muhammed A, 8 yaşında. Babasını savaş sırasında kaybetmiş. Uzun ve tehlikeli bir yolculuğun ardından annesi ve kendisinden 2 yaş küçük kardeşiyle Türkiye’ye sığınmışlar. Annesi, Muhammed’i gece kâbusları, korkuları ve içe dönüklüğü nedeniyle merkezimize getirdi. Psikoterapi seansı sırasında çizdiği bu resim onu çok öfkelendirdi. Botun içindeki adamları göstererek soruyor “Bu adamlar bombalardan kaçmaya çalışıyorlar, ama şu kötü adam onların botlarını patlatıyor, çok kötü, neden bu kadar kötü?”

Muhammed A. — “Bu adamlar bombalardan kaçmaya çalışıyorlar, ama şu kötü adam onların botlarını patlatıyor, çok kötü, neden bu kadar kötü?”

Elin K.

Elin K. 8 yaşında. Annesi ve 2 kardeşleriyle birlikte 2 yıl önce Türkiye’ye sığınmış. Elin babasının Suriye’de olduğunu ve kendisinden haber alamadıklarını anlatıyor. Grup terapisi sırasında çizdiği bu resim, onun zihnindeki savaş resimlerinden sadece biri. Resmi çizdikten sonra ekliyor: “O gün hayatımda ilk kez bir ölü gördüm ben, yerde yatıyordu.”

Elin K. — “O gün hayatımda ilk kez bir ölü gördüm ben, yerde yatıyordu.”

Amine H.

Amine H. 7 yaşında. Annesi, babası ve 2 kardeşiyle birlikte 3 yıl önce Türkiye’ye sığınmışlar. İlkokul 1. Sınıfa gidiyor. Yaşadığı travmatik olaylar nedeniyle geceleri çığlık atarak uyanıyor, kâbuslar görüyor, uyuyamıyor. Grup Terapisi sırasında çizdiği bu resim ablasının da içinde bulunduğu bir okulun askerler tarafından bombalandığı o anı anlatıyor.


Hana B.

Hana B. 10 yaşında. Annesi, babası ve kardeşleriyle birlikte 3 yıl önce Türkiye’ye sığınmışlar. Hana gece kâbusları, flashback’ler, evde yalnız kalamama, geceleri uyuyamama gibi nedenlerden dolayı annesi tarafından psikoterapi merkezine getirildi. Çizdiği bu resim Suriye’de gördüğü bir cesete ait. Resmi çiziyor ve ekliyor: “Gözümü her kapadığımda onun yüzünü görüyorum, evin duvarlarında onun yüzünü görüyorum, nereye gitsem peşimde, ondan çok korkuyorum.”

Hana B. — “Gözümü her kapadığımda onun yüzünü görüyorum, evin duvarlarında onun yüzünü görüyorum, nereye gitsem peşimde, ondan çok korkuyorum.”

Rima H.

Rima H. 10 yaşında, 4. Sınıfa gidiyor. Annesi, babası ve kardeşleriyle birlikte 3 yıl önce Türkiye’ye sığınmışlar. Uykusuzluk, iştahsızlık, içe dönüklük ve gece korkuları nedeniyle psikoterapi merkezine geliyor. Rima psikoterapiye bir gün elinde bu resimle geldi ve anlatmaya başladı: “(Resimdeki üzgün kızı göstererek) Bu kızla okulda hiç kimse oynamıyor, herkes ona ‘pis dilenci, defol git ülkene’ diyor, öğretmeni ona kızıyor, hiç kimse onunla konuşmuyor, hiç arkadaşı yok, çok üzgün.”

Rima H. — “Bu kızla okulda hiç kimse oynamıyor, herkes ona ‘pis dilenci, defol git ülkene’ diyor, öğretmeni ona kızıyor, hiç kimse onunla konuşmuyor, hiç arkadaşı yok, çok üzgün.”

Ahmed K.

Ahmed K. 8 yaşında. Psikoterapiye getirildiğinde ağır bir depresyon geçiriyordu. Ahmed, savaş sırasında kendisinin de içinde bulunduğu eve düşen bir füze nedeniyle kardeşlerini ve annesini kaybetmiş. Terapiye ilk getirildiğinde içe dönük, sessiz ve donuk bir ifadesi vardı. Bir gün terapi sırasında bu resmi çizdi ve anlatmaya başladı: “Bu çocuk çok üzgün, ama ben onun hakkında konuşmak istemiyorum.”

Ahmed K. — “Bu çocuk çok üzgün, ama ben onun hakkında konuşmak istemiyorum.”

Çalışma, Uluslararası Doktorlar Derneği — AID’in kurduğu Psikososyal Destek Merkezi bünyesinde mülteci çocukların çizdiği resimlerden oluşmaktadır. Resimler ise Uluslararası Mülteci Hakları Derneği tarafından derlenmiştir.