YODO

το χετε προσέξει ποτέ, πως οι λέξεις αλήθεια και ηλίθια μοιάζουν υπερβολικά;

Για την Αλεξία

κάπως έτσι νιώθω για τη φιλία. Κρέντιτς δόου: Shimmering Substance, 1945 by Jackson Pollock

Γύρισα στην Ελλάδα, συγκεκριμένα στη πόλη της Θεσσαλονίκης, περίπου πριν από ένα χρόνο. Οι ερωτήσεις για αυτή μου την απόφαση έπεφταν σαν τη βροχή του Άμστερνταμ που άφησα πίσω μου. Τί, πως, γιατί. Σε άλλους είπα πως γύρισα για την οικογένεια μου, σε άλλους γιατί βαρέθηκα, σε άλλους γιατί ήθελα να δώσω μία ευκαιρεία — ότι και να σημαίνει αυτό.

Ένα χρόνο μετά, με αφορμή ένα άθλιο και πανάκριβο τσάι με γεύση μανταρίνι — γιασεμί, το οποίο φαινόταν πολύ πιο δελεαστικό στον κατάλογο από ότι στον ουρανίσκο μου, η απάντηση για το γιατί γύρισα, μου βγήκε φυσικά. Γιατί ήθελα. Γιατί έχω κάποιους ανθρώπους που αγαπώ εδώ, και όχι δεν θα το αρνηθώ: είμεθα αισθηματίες και μας αρέσει να μπλέκουμε σε παλιοιστορίες. Όχι, η Ελλάδα δεν μου έλειψε. Το κλίμα αλλάζει με αυτό τον τρόπο που θα έχει ηλιοφάνεια όλο το χρόνο σύντομα και στην Ολλανδία!Ούτε θεωρώ πως εδώ έχει καλύτερους ανθρώπους από αλλού. Ίσα ίσα με αυτά που βλέπω τον τελευταίο καιρό να συμβαίνουν, επιτρέψτε μου να δανειστώ τα σκληρά λόγια ενός φίλου, που παρ’όλο που τον κράζω για τον τρόπο που εκφράζεται, ενδόμυχα συμφωνώ: υπάρχουν πολλοί που τους αξίζει στείρωση από τη γέννα. Γιατί γύρισα λοιπόν…γιατί ήθελα. Και αν θέλω, μπορεί αύριο να σηκωθώ να φύγω και να ξαναγυρίσω πάλι.

Με όλα αυτά τα θέλω όμως, κάπου θέλω να καταλήξω -μάλλον-. Διανύω τον τελευταίο χρόνο της δεύτερης δεκαετίας μου και στόχος μου είναι να καταφέρω να ακολουθήσω και ενίοτε να βρω τα θέλω μου. Γνωρίζω, πως η κρίση και οι αντικειμενικές δυσκολίες μου βάζουν όρια που σιχαίνομαι και ούτε μπορούσα ποτέ να φανταστώ. Αντίστοιχα όμως ανακαλύπτω το μεγαλύτερο εμπόδιο όλων: τον εαυτό μου. Είναι συγκλονιστικά εύκολο να ξεχαστείς και να ξεχάσεις — και δεν φτάνουν όλα τα ποστ ιτ χαρτάκια του κόσμου για να θυμηθείς τι ήθελες όταν ξεκινούσες. Και για αυτό έχουμε φίλους. Γιατί οι αληθινοί φίλοι είναι μια εξελιγμένη μορφή των σιχαμένων ποστ ιτ. Και κάπως έτσι καταλήγω σε αυτό που ήθελα να πω. Γύρισα γιατί ήθελα να είμαι κοντά σε αληθινούς φίλους.

Υ.Γ. Όπως προείπα, το κείμενο αυτό είναι για την Αλεξία. Η φίλη μου Αλεξία Τζιώγα γράφει δέκα (χιλιάδες) φορές καλύτερα απο μένα. Σήμερα έχει γενέθλια, και για να της τονώσω την αυτοπεποίθηση, είπα να της δείξω γιατί δεν πρέπει ποτέ να σταματήσει να γράφει, να είναι ευτυχισμένη και να είναι φίλη μου.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.