HOUDING

Hij kwam binnenlopen en met zijn kritische & kundige blik nam hij de situatie direct in zich op. De verbeterpunten die hij zag, stak hij niet onder stoelen of banken. Die stonden er trouwens ook niet.

De meneer had geen tijd te verliezen en voor ik het in de gaten had, was hij naast mij en mijn bureaustoel geknield (en dat was niet alleen voor hem ongemakkelijk ……). Hij verzekerde mij dat het verder niets te betekenen had, maar dat hij “het” anders niet goed kon zien. Van nogal dichtbij bestudeerde hij vervolgens nauwkeurig en langdurig de stand en houding van mijn hoofd, nek, schouders, armen/handen en benen/voeten ten opzichte van elkaar en van mijn werkplek.

Na de “vleeskeuring” moest ook mijn fysieke werkplek eraan geloven. Het bleek allemaal niet optimaal: mijn bureaustoel werd resoluut ver- en bijgesteld, mij werd vriendelijk doch dringend (of was het dwingend?) verzocht de voetensteun toch echt te gaan gebruiken (iets met zitting, zitvlak, benen en afknellende bloedvaten met alle nare gevolgen van dien) en mij werd ook gevraagd hoe lang mijn zitvlees achter elkaar zat op een dag (want zitten is tegenwoordig namelijk een heel stuk gevaarlijker dan vroeger: zitten is “het nieuwe roken” en het effect van sporten blijkt zelfs nagenoeg nihil als je ook veel tijd zittend doorbrengt). Ook wilde hij weten hoeveel “kijkuren” mijn ogen al hadden gemaakt. En na al mijn antwoorden knikte de meneer meewarig. Gelukkig had ik ook nog iets positiefs te melden: de printer staat op de gang en niet op mijn kantoor. Daardoor word ik “gedwongen” op en neer te lopen om telkens een printje op te halen. Da’s dan weer weinig efficiënt, maar wel gezond. Zie daar de balans maar eens in te vinden ……..

Nadat de 3 R-en (romp, rug en “reet”) correct ondersteund werden door mijn bureaustoel, werd de polsondersteuning resoluut verbannen. Het blijkt namelijk heel erg onverantwoord om zo’n ding te gebruiken (degene die dat ding indertijd aan ons verkocht had, dacht er toen werkelijk geheel anders over en ik heb het altijd prettig gevonden ermee te werken). Hoppa! Weg ermee! Een doortastende collega had het ding op advies van de meneer al bijna in de afvalcontainer gekieperd, maar dat heb ik op het nippertje kunnen verhinderen. Dat kan namelijk altijd nog ……. Of niet.

Vervolgens vroeg de meneer mij of ik echt wel kon lezen wat er op mijn beeldscherm staat. Bijna had ik dit geantwoord: “Meneer, ik ben blij dat u het vraagt, want ik heb doorgaans geen idee wat er op mijn scherm te zien is en dus doe ik maar wat. En gek genoeg gaat het best vaak goed.” Maar ik hield me in. Op mijn bureau zag de meneer echter nog een beeldscherm staan en streng vroeg hij mij naar welk scherm ik het meeste keek. Wat zou hij gedacht hebben? Dat ik inderdaad het meeste keek naar het scherm recht voor mij?

De meneer had ongetwijfeld verstand van zaken. Maar zijn bezoek, het onderzoek en zijn houding overrompelden mij. De fysiotherapeut is doorgaans degene die mijn functioneel bevraagt op de stand van en mogelijke klachten in mijn nek, schouders, armen, handen, benen en voeten om daarop zijn diagnose met mij te delen, waarna er dan een behandelvoorstel volgt. Maar de fysiotherapeut zit niet op zijn knieën naast mijn bureaustoel op mijn kantoor. Deze meneer wel. En dat ben ik niet gewend. Sterker nog: daar wil ik ook helemaal niet aan wennen!

Sommige door de meneer aangebrachte veranderingen ervaar ik echter al als verbeteringen. Andere wijzigingsvoorstellen heb ik nog niet omarmd. En over bepaalde adviezen ga ik eerst nog eens wat nadenken. De prijs van voorgestelde oplossingen wordt nog in overweging genomen. En de diverse ongetwijfeld goedbedoelde ge- en verboden heb ik aangehoord.

De polsondersteuning is nog onder handbereik, letterlijk en figuurlijk. Want toevallig vind ik dat ding gewoon fijn ………

Een hartelijk bedankje aan mijn collega’s die zo vriendelijk waren om aanwezig te blijven tijdens dit ongemakkelijke maar vast nuttige arbo-omstandigheden-onderzoek. Ze leken het wel (leed)vermakelijk te vinden ……Zij wel!

Like what you read? Give ZoMargot a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.