KENDİMDEN YAŞLISIYLA KARŞILAŞMADIM SANIRDIM….

Bazen hayatımda olup biten olayları, hayatıma girip çıkan, iz bırakan veya bırakmayan herşeyi herkesi oturup tek tek hatırlamaya çalışıyorum. Bu kendime yaptığım terapi gibi birşey. Hatırladıkça neye daha çok gülüyorum ya da ne eskisi gibi canımı yakıyor veya aynı hisleri ilk günkü gibi hissettirebiliyor bana.. Düşünüyorda düşünüyorum, banyo yaparken bi zaman kitap okurken vs. kendi hikayemin anılarımın içinde buluveriyorum kendimi… Uyuyor muşum, gözlerim dalmış da aniden birisi seslenmiş gibi çıkıyorum kendi hikayemin içinden kendime attığım bir tokatla. Hayatımın çok çok büyük bölümü kendime atmak zorunda olduğum tokatlarla geçti. Muhtemelen hepimizin de kendine atması gerektiği tokatları olmuştur fakat bazı tokatlar o kadar sertti ki insan kendine bunu yapamazdı biliyorum çünkü insan bu kadar çiğ süt emmişken kendine bunu yapması beklenilmez olanaksız bir durumdur. Hayat denilen şey seni görünmez kelepçesiyle tutuklayıp senin olduğuna inandırdığı elleriyle tokat attırır, kendi mahkemesinde yargılar ve inanırsın o mahkemenin gerçek olduğuna, gerçekliği tartışacak aklı da senden alıp gider geçmişte önüne koyduklarıyla.

İnsanlar doğruya yanlış yanlışa doğru diyebilecek kadar kavram delisi olmuşlardır. Doğrunun doğru kavramına itaat etme zorunluluğu vardır kendi lügatları çerçevesinde. Ne kadar karmaşık bir varlıktır insan bu kavramların çerçevesinde kendini dillendirebilsin isteriz. Bu kavramlarla kendini dile getirebilen insanlar eksik düşünüyordur. O kısmını da düşünmemiş de olabilirler tabiki. Kısmı düşünmemek de hangi kısım sınırlamasına bağlıdır bilebilir misin karşındaki insanın beyin vasfına göre ? İnsan karşısındakini ne kadar tanıyabilir ki? Neden soru soruyorlar birbirlerine? Kendi kavramlarına avukatlık edebilecek bir kabuk bulabilmek için. İnsan ölene kadar kendisini bile tanıyamazken, bu kadar dış etkilere deneyimlere açıkken, gelecekte yaşayacağı şeylerin geçmişte yaptığı şeyler için vicdan azabı yaratmayacağına emin şekilde, emin adımlarla ilerleyerek cümlelerinizi suratınıza tükürürcesine vururlar. Cürret dahi edemediğim şeylerin, kelimelerin kavramların, ağzımdan çıkmasına müsaade edemediğim bazı cümlelerin, hayır diyemediğim bazı olayların altında yatan onca sebebi görebilecek bir ben daha varmıydı acaba? Var olamayacak birşey yoktur fakat seni görebilecek duyabilecek anlayabilecek hiçbir şey yoktur. Kendinde buna dahilsin. İnsan kendini tamamıyle anlayabilseydi hayatının her döneminde yanlış yapabilirmiydi ? Bize göre yani size göre yanlış.. Kavramlarınızı winzip gibi sıkıştırıp hala algılamaya düşünmeye cesaret edemdiğiniz, içine kendi geleneklerinizle sıkıştırdığınız üç beş gbyte’lık yetersiz dosyalarınızla insanlara konuşabilmek ne kadar büyük cesarettir. Ben cesaretimi insanlar konuşurken kaybettim evet ama benim cesaret kavramım doğru birşey değildi bana göre kaybetmek bana çok şey kazandırdı. Benim cesaret dediim kavramın açıklamasını yapsam da anlayamazsınız ben de sizinkini anlayamam bu yüzden kimseyi de gerçekten tanımadım ve kimse gerçekten de beni dinlememeli çünkü çok konuşmaya açık bir dil boş konuşmaya açık yılan dilidir. Zehirler insanı. Hayatımızda hepimiz bir süre yüzeysel düşündük, bu zehri bir deneyimledik ve her konuşuduğunda karşımızda kendi acabalarımızla kafamızı yiyip bitirecek duruma geldik. Sonu hep karmaşık işte.

Portakal dalından kopartılır kabuğu soyulur, portakalın kabuğudur ama ’’ o’’ ağacın kabuğu değildir, biz öyle öğrenmişizdir çünkü. Bana göre de portakalı ağacından ayırmadan söküp çıkartmak lazım içinden meyvesini. kabuğu yerinde kalsın meyvesi benimdir zaten. Kimse portakalın kabuğu diye tabir ettiğimiz kısmın ağaç için ne ifade ettiğini bilemeyiz ya da hiçbirşey ifade ettiğini. Bizler bu yüzden bu kadar vicdan yoksunu olmuşuzdur, bütünü görmeyi reddederiz çünkü bencilliğimizin avukatı buna karşı çıkar. bütünü ne zaman işimize gelirse o zaman görürüz. Bazen insan olduğum için kendimden nefret ettiğim zamanlar oldu. Geç olgunlaşan bu ruhlar hiçbir zaman tamamına ulaşamadan yokolacaklar. Eğer yukarılarda biri veya birileri varsa bizden daha merhamet ve vicdan sahibi yol göstersin bizlere. Tek temennim gerçek insan.